Al 35 jaar doen de Nits gewoon hun eigen ding. 'Doing The Dishes' is de 19de plaat en de opvolger voor 'Les Nuits' uit 2005. 'Les Nuits' was een lekker ingetogen en melancholische plaat.
Al vanaf de opener "No Man's Land" hoor je dat dit album een totaal andere richting uit gaat. 'Doing The Dishes' is een album vol vrolijke, happy deuntjes. Zoals altijd brengt de band hun eigenzinnig pop/rock met oog voor veel detail. Kleine details die dikwijls tot uiting komen door het kiezen van een niet voor de hand liggende klankkleur of een wat moeilijker in het oorliggende melodie.
'Doing The Dishes' wordt vooral gekenmerkt door een grote diversiteit. De band flirt zowel met folk, country ("In Dutch Fields") tot garagerock ("Moon Dog"). Persoonlijk ben ik een grote fan van de meer droefgeestige sound van deze sympathieke Hollanders maar van dit overwegende up-tempo album kan je alleen maar vrolijk worden. Moeite heb ik dan weer met enkele opvullertjes zoals "I'm A Fly"…leuk maar totaal overbodig.
Het Nederlandse power-trio Hofstede-Stips-Cloet is met deze nieuwe schijf weer helemaal terug! Stamp meteen die vaatwasser buiten want voortaan is het genieten om weer de vaat met de hand te doen….zeker met 'Doing The Dishes' als begeleidingsplaat.
Voor wie het album digitaal wil aankopen krijg je via Itunes 3 extra songs, maar dan mis je wel het prachtige artwork die het album siert.
Als we de betere Britse muziekpers moeten geloven, en dan bedoelen we bladen als Uncut en Mojo en niet de omhooggevallen hype jagers van NME, dan is dit veruit het beste album van DBT tot dusver, een absoluut meesterwerk, zo vernemen wij. Extreem hoge verwachtingen brengt dit met zich mee, want wij kunnen helemaal niet geloven dat DBT hun piece de resistance ‘Southern rock opera’ uit 2000 ooit nog zouden kunnen overtreffen. Met ‘The Dirty South’ (2004), een gemene rocker met scherpe tanden, kwamen ze aardig in de buurt maar ‘A blessing and a curse’ uit 2006 vonden wij toch iets te lauw voor zo’n sterke band.
Met de nieuwe ‘Brighter than creation’s dark’ is de band weer zeer ambitieus, maar liefst 19 songs, in goeie ouwe vinyl tijden zou dit een kwieke dubbelaar geweest zijn. En het is inderdaad een ijzersterk album geworden, mede door de diversiteit in stijlen (country, roots, stevige rock en americana) en door maar liefst drie verschillende zangers waarbij bassiste Shonna Tucker de meer rootsy country nummers voor zich neemt. De sterkte van dit album zit hem vooral in de kwaliteit van de songs, de country nummers zijn nooit melig, de rockers zijn nergens banaal, de songs hebben allen een verhaal en een doorleefde sound, vooral wanneer ze van vocals voorzien zijn door Patterson Hood die, hoezeer de anderen ook hun best doen, de meest authentieke en diepgravende stem heeft . 19 songs en geen enkele overbodige ertussen, weinig artiesten kunnen dezer dagen dergelijk rapport voorleggen. De plaat is iets geraffineerder en bevat minder wilde rock dan bvb ‘The Dirty South’ en ‘Southern rock opera’, alhoewel het er bij momenten toch nog wel hevig aan toe gaat. ‘Brighter than creation’s dark’ is vooral sterk als geheel en is niet zomaar een collectie van een hoop knappe songs, het is zo een album waarbij je goesting krijgt om met een pick-up truck via de route 66 de USA te doorkruisen, de plaat ademt gewoon dat Amerikaanse southern gevoel zonder daarbij naar macho gedoe of ongepast patriottisme te stinken. Alle songs zijn een onmisbare schakel in een prachtig totaalstuk. Onbegonnen werk dus om hier hoogtepunten uit te halen omdat het album in zijn geheel staat als een huis, of een ranch is misschien toepasselijker.
Drive By Truckers is een van de interessantste en meest geloofwaardige Amerikaanse rockbands van dit moment en hebben met deze plaat een geweldig visitekaartje afgegeven waardoor ze nu hopelijk ook in Europa de nodige erkenning zullen krijgen. Of dit hun beste tot op heden is laten wij nog open, want een mijlpaal als ‘Southern rock Opera’ stoot je zomaar niet van de troon.
Het Amerikaanse viertal uit Washington DC, Bad Brains, was midden de jaren ’80 erg populair . Ze brachten een kruising van rauwe rock, punk, hardcore , reggae en dub. Ze stonden aan de wieg van de crossover. Groepen als een Urban Dance Squad, Living Colour, Faith No More, 24-7 Spyz , Beastie Boys en Cypress Hill lieten zich inspireren door het weirdo kwartet.
’Build A Nation’ komt ruim twaalf jaar na de weinig spraakmakende laatste worp (‘God Of Love’). Bad Brains heeft het heilig vuur zeker niet meer in zich; de plaat weet nog wel aardig te scoren, dankzij de productionele hulp van Beastie Boy Adam Yauch. We horen energieke hardcore en geestesverruimende reggae. Een gevarieerd direct klinkend plaatje, doch eentje die maar weinig potten meer zal breken.
Mister ‘Ayreon’ Arjen Anthony Lucassen heeft sinds zijn vertrek bij Stream Of Passion gewerkt aan een opvolger voor het alom geprezen ‘The Human Equation’ uit 2004. Ook nu zijn de meeste kritieken super lovend al ben ik zelf iets minder enthousiast over de nieuwe Ayreon dubbelaar. Opnieuw is uit het meesterbrein van Lucassen een ingewikkeld verhaal ontsproten. Neem nu de titel ‘01011001’. Deze binaire reeks staat decimaal gelijk aan 89, 89 is de ASCII code voor de letter ‘Y’. Volgt U nog?
De plaat brengt dan ook het verhaal over de planeet ‘Y’ en is dus terug een Sci-Fi / Fantasy project. Muzikaal laat Lucassen zich weer omringen door een indrukwekkende cast van gastmuzikanten. Tomas Bodin (Flower Kings), Steve Lee (Gotthard), Bob Catley (Magnum), Derik Sherinian (ex-Dream Theater), Simone Simons (Epica) & Jorn Lande zijn slechts enkele namen die de Ayreon traditie hoog houden.
Opnieuw is het album een mix van progressieve rock, heavy rock, folkrock, melodic rock en spacy- electro soundscapes. Het album maakt met “Age Of Shadows” een bijzonder sterke start maar helaas kan men dit hoge niveau niet aanhouden. Hoewel er zeer sterk wordt gemusiceerd op ‘01011001’ zijn er op de plaat ook teveel middelmatige stukken. “Comatose”, met Jorn Lande in de hoofdrol, is een zeldzaam hoogtepunt.
Ik kan gerust concluderen dat dit album niet echt vernieuwend klinkt en dat Lucassen in het verleden met Ayreon al sterker materiaal heeft uitbracht. Toch is het mijn overtuiging dat ook deze ‘01011001’ een groeiplaat zal worden en pas na vele luistersessies zijn kwaliteit ten volle zal prijsgeven. De productie van het album is subliem en ook de afwerking (het album verscheen in drie verschillende versies) is zoals altijd top!
Het uit Duitsland afkomstige Atrocity is een band met een eigen mening en een eigen smaak en daar durft het ook voor uit te komen. In 1997 waar platte dance-hits en onbezielde popsongs de ware klassiekers van de jaren ’80 van de radio- en TV-zenders weerhielden, bracht deze band ‘Werk 80’ uit.
Met ‘Werk 80’ greep men uit protest tegen de gang van zaken in de muziekwereld, terug naar de klassiekers van de jaren ’80 en voorzag deze van een modern metalen jasje. Fans van de band reageerden enthousiast en de muziek uit de jaren ’80 kende een ware heropleving. Nu 11 jaar later blijkt de platte commercialiteit nog steeds hoogtij te vieren in popland en besluit “Atrocity” met deel 2 van “Werk 80” op de proppen te komen.
Op dit album krijgen we 11 klassiekers uit de jaren ’80 voorgeschoteld in een bombastisch gothic jasje. Wie de band kent weet dat hij zich niet moet verwachten aan het soort goed verkopende female-fronted gothic. Atrocity pakt de zaken compleet anders aan en verzorgt zijn nummers tot in de kleinste details, ook al is “Werk 80” minder serieus bedoeld als de andere CD’s die ze hebben uitgebracht.
Of de doorsnee Death Metalfans uit de beginperiode van de band, dit album zullen kunnen appreciëren betwijfel ik ten sterkste. Vooral de vocale prestaties van Alexander Krull zullen wellicht te zwak over komen, voor wie nood heeft aan de rauwe uithalen, die doorgaans in hun muziek verweven zitten. Zelf stoor ik mij echter niet aan de cleane vocals, ze passen naar mijn mening perfect binnen de opzet van de band voor dit album. Veel wordt er hierdoor echter niet afgeweken van de originele nummers. Velen zullen zich nu wellicht afvragen wat het nut dan is van dit album. De meerwaarde zit hem volgens mij in de iets krachtigere uitwerking en de bombastische arrangementen, die de nummers een extra sfeervolle tint geven.
Fans van bands als “The 69 Eyes” die nostalgisch terugblikken op tijden waarin zelfs de popmuziek enige kwaliteit bezat, zullen aan dit album veel plezier beleven. De nummers “People are People” (Depeche Mode), “Don’t You Forget About Me” (Simple Minds) en “Forever Young” (Alphaville) zijn reeds vastgeroeste klassiekers. Wanneer je de versie van Atrocity hoort, blijkt al snel waarom. Zelfs in een metalen jasje blijven deze nummers overeind en vormen ze de hoogtepunten op dit album. Of de fans van de originele nummers en de bands die ze schreven, hier ook maar enige vorm van waardering voor kunnen opbrengen betwijfel ik echter.
“Werk 80 II” zal door deze factoren volgens mij weinig volk kunnen overtuigen. Helaas zal het werk dat de band erin heeft gestoken om een mooi afgewerkt product voor te schotelen wellicht tevergeefs zijn en zal het album een stille dood sterven in heel wat CD-winkels. Ook Dita Von Teese die op de cover prijkt zal hier wellicht geen verandering in brengen.
1. People Are People (Depeche Mode)
2. Smalltown Boy (Bronski Beat)
3. Relax (Frankie Goes To Hollywood)
4. Don't You (Forget About Me) (Simple Minds)
5. The Sun Always Shines On Tv (A-Ha)
6. Hey Little Girl (Icehouse)
7. Fade To Grey (Visage)
8. Such A Shame (Talk Talk)
9. Keine Heimat (Ideal)
10. Here Comes The Rain Again (Eurythmics)
11. Forever Young (Alphaville)
Het jonge trio The 1990’s, onder zanger/gitarist Jackie McKeown, debuteren met een catchy plaat van hapklare uptempo, aanstekelijke gitaarpoprocksongs. Songs met een hitpotentie. Ergens tussen het meespring- en meezingkarakter van de postpunk van Kaiser Chiefs, Hot Hot heat, Arctic Monkeys en de ‘70’s invloeden van The Clash en The Only Ones.
Een frisse melodieuze aanpak waarbij “See you at the light”, “Cult status”, “Enjoy myself”, “You’re supposed to be my friend” en “Situation” ideaal passen in dit hokje. De laatste songs op de cd “Weed” en “Thinking of not going” zijn rauwer, krachtiger en feller. En “Switch” tenslotte laat zelfs een vleugje punkfunk horen, wat ons ertoe brengt dat ‘Cookies’ geen eentonig plaatje is geworden.
Drie jaar terug debuteerde De La Vega met ‘Falling into place’. Ze kwamen eerder nog in de belangstelling met de superzwoele single “Surely”. De La Vega bracht een veelheid van invloeden samen tot een eigen geluid: een groovy, sfeervolle, innemende en broeierige sound. Vocaal wordt de sound op de tweede cd moeiteloos opgevangen door Elke Bruyneel, die Lize Accoe vervangt.
De La Vega staat garant voor dromerige, romantische en loungy soulpop met een jazzy tint: “One time”, “The day after (part I)”, “Dance baby” en “Once in a lifetime”. De opener “Charlatan”en “La derniere guitare”, gedragen door de zwoele praatstem van de Franse radiomaker Mark Isaye, lijken regelrecht de soundtrack van een Franse avonturenfilm in de sixties. Ozark Henry stond in voor “Little clouds”, het sterkste nummer van de plaat .
‘The day after’ is op plaat in drie stukken verdeeld en klinkt meer afgelijnd en eenduidiger dan de vorige cd , maar boet niks van de warme sensualiteit . Puike cd van de band.
De Portables zijn al ruim tien jaar bezig met muziek en film. Avontuur, diversiteit en originaliteit zijn grote troeven van het Gentse kwintet. Ze gaan hun eigen weg van een ongedwongen speelsheid binnen het muzikale landschap.
Gek gevonden songtitels, cd titel en een toffe hoes zijn mooie voorbeelden van het De Portables concept.
Muzikaal getuigt de nieuwe cd een muzikale schoonheid van aanzwellende gitaren, postrock, lofi, swingjazz en af en toe een vleugje popelektronica.
De groep balanceert tussen Yo La Tengo, The Fall, Pavement en de huidige postrock. Hun soms lang uitgesponnen nummers intrigeren en beklijven, hebben een broeierige spanning en gaan van een sfeervolle, dromerige naar een meer snedige, felle aanpak, met een vleugje distortion en dansbeats. In songs als “Bulletbabe”, “This is a song”, “Haut gay” en “In the zoo there’s a coo” weet de band zich te onderscheiden.
Fraaie band, fraaie muziek en een fraaie nieuwe cd!
Ik weet het, het jaar is nog pril, maar toch zouden we hier wel eens met het album van het jaar te kunnen maken hebben. ‘In the future’ is, beste mensen, een beest van een plaat, een briljante trip doorheen een woestijn van stoner rock, psychedelica, alt rock, folk en americana. Het is een plaat die zijn fantastische titelloze voorganger zelfs overtreft. Na Black Mountain hun weergaloze passage in de Trix te Antwerpen konden wij al niet meer wachten tot de release van de nieuwe plaat, en nu blijkt dat onze stoutste verwachtingen nog zijn overtroffen. De term stoner rock is te nauw om deze bende hun sound te omvatten. Het is veel meer dan dat. Uiteraard is het retro, maar zeker geen oubollige rock. Het is Led Zeppelin, Black Sabbath, Hawkwind, vroege Pink Floyd, Velvet Underground, Jefferson Airplane en Neil Young, het varieert van sonische space rock (“Queens will play”) tot mooie akoestische folk rock (“Stay free”).
Maar denk in geen geval dat we hier met een stel ouwe hippies te doen hebben. Black Mountain brouwt een eigen sound uit het beste van vroeger en nu en geeft er een formidabele lap op. Lange songs als het machtige “Tyrant” kolken en broeien op een laag van loodzware gitaren en slepende keyboards. De verdeelde zangpartijen van Amber Webber en Stephen Mc Bean vormen een mooi contrast, de ijle stem van Webber vult de eerder stonede vocals van Mc Bean goed aan.
De moordende gitaarrifs van Mc Bean doen songs als “Stormy high” en “Evil ways” volledig openscheuren en de volop aanwezige ‘70’s klinkende keyboards zetten de retro sound nog een stuk meer in de verf. Een korte folk- rock song als “Wild wind” zweemt naar Bowie.
En dan is er de 16 minuten lang durende trip “Bright lights”, een song die alles in zich heeft, bezwerende vocals, sluimerende psychedelica, openbarstende gitaren, hevige acid stoner rock. Op het einde van de song worden nog eens alle registers opengetrokken, wij blijven compleet murw achter.
’In the future’ is een moordplaat, donker, hard, stomend en onheilspellend.
Dat er in Noorwegen buiten de meer dan behoorlijke Black-metal scene, ook nog andere bands zijn die een oerdegelijke pot metal kunnen brengen bewijzen de heren van Pagan’s Mind met hun nieuwe meesterwerk ‘God’s Equation’.
Hoewel ik het doorgaans niet zo heb gezien over bands binnen het progressieve genre, moet ik eerlijk toegeven dat deze CD mij absoluut niet onopgemerkt is voorbij gegaan. De sfeervolle intro “The Conception”, zorgt onmiddellijk voor een kalmerend gevoel om daarna geleidelijk aan een intense spanning op te bouwen. Eens de spanning voldoende opgewekt is vliegen ze er krachtig in met de titeltrack van het album. Meteen één van de vele hoogtepunten van het album.
Nils K. Rue beschikt over een loepzuivere hemelse stem, die onmiddellijk opvalt tussen het bij momenten loeiharde gitaarwerk. Toch laat ook hij het niet na om bij momenten wat meer te gaan krijsen om een aantal nummers wat meer kracht bij te zetten. Onmiddellijk na de titeltrack, wordt het niveau naar het absolute hoogtepunt geheven. “United Alliance” kenmerkt zich door een afwisseling van hoogtepunten op diverse gebieden. Na de typische ruimtelijke keyboardklanken, vloeit het nummer rustig verder in een semi-ballade, om uiteindelijk geleidelijk tempo en kracht te winnen.
Met het erop volgende nummer “Atomic Firefight” word je echter meteen weer uit de droomwereld wakker geschud. Een stevige drumpartij luidt het nummer in en vloeit opnieuw voort in een staaltje puike progpower, waarbij men al eens stevig uit de hoek durft te komen. Zelfs het futuristische thema en de bijhorende klanken, waar ik nochtans absoluut geen fan van ben, werden zo goed verwerkt, dat ik de pracht ervan niet kan ontkennen.
Dat de heren ook hun idolen kunnen eren, met hun eigen mogelijkheden, bewijzen ze met de cover van David Bowie’s “Hallo Spaceboy”. Dreigend, mysterieus, melodisch, futuristisch, ronduit prachtig. Naar mijn bescheiden mening, zelfs nog iets beter dan het originele.
Ik zou nog een hele reeks positieve punten kunnen opsommen, waarvan de variatie wellicht het meest tot uiting zou komen. Dieptepunten kent dit album namelijk niet. Als ik dan toch een minpuntje zou moeten geven, zouden het de bij momenten mechanisch klinkende drumpartijen zijn. In vergelijking met de positieve punten verdwijnt dit echter in het niets. Wie een stevige pot progressieve metal weet te appreciëren, kan ik absoluut dit album aanraden.
Het Finse Leverage bracht net op Frontiers Records zijn tweede album uit. Het debuut ‘Tides’ uit 2006 was een erg leuke, melodische rockplaat. Ook deze nieuwe ‘Blind Fire’ haalt datzelfde hoge niveau en zal fans van ‘Masterplan powermetal’ zeker aanspreken.
‘Blind Fire’ klinkt iets progressiever en is iets heavier dan zijn voorganger maar de songs blijven zeer melodieus, meezingbaar en zeer pakkend. Zanger Pekka Heino, die we kennen als frontman van Brother Firetribe, heeft een erg warme, mooie en volle stem. Geflankeerd door twee gitaristen zet de band een totaalgeluid neer om U tegen te zeggen. Verrijkt door ondersteunende keyboardlaagjes creëert de band een sound die zowel metal maar ook zeker melodic rock fans zal aanspreken.
Het is dan ook bijzonder moeilijk om echte hoogtepunten aan te wijzen. Het album staat immers vol sterke songs met catchy melodieën, waanzinnige gitaarsolo’s en vocale hoogstandjes. De productie deed de band zelf en ook daar is weinig op aan te merken.
Voor wie gek is van ‘Blind Fire’ en voorganger ‘Tides’ nog niet in huis heeft, bracht Frontiers Records net hun debuut opnieuw uit, aangevuld met enkele Japanse bonustracks. Voor echte melodieuze power-metal moeten we tegenwoordig naar Finland afreizen!
Het Schotse kwartet Sons & Daughters debuteerde in 2004 met ‘Love the cup’, nogal snel gevolgd door het debuut ‘The repulsiopn box’. Een opwindende, dynamische sound, die live in dezelfde lijn lag. Het 2 vrouw – 2 man gezelschap speelt een combinatie van gitaarrock, rock’n’roll,doordrongen van wave en gedragen door de snedig, felle vocals van Adele Bethel, die nagenoeg alle songs vocaal op zich neemt. Scott Paterson neemt een juist gepaste rol in met backing vocals.
Meer en meer klinkt het kwartet als een subtielere The Kills, met hun uptempo, bedreven rockende sound, pakkende refreintjes, gitaarlijntjes en handclaps. Hun twaalf songs zijn allen even bruisend, één voor één single-opnames, en hebben zelfs een meezinggehalte. Het meest poppy klinken “Flags” en “Iodine”.
Kijk, ‘This Gift’ is een geschenk want het is een lekker overtuigende tweede full cd geworden.
’White Chalk’ toont een artieste , nog net geen veertig, die nog steeds veel te bieden heeft. De plaat is niet te vergelijken met haar vroegere werk; van de rauw verbeten sfeer van de vorige plaat ‘Uh Huh Her’ (’04) of zelfs van de verfijnde pop van ‘To bring you my love’ (’95) is niks te merken . De songs zijn sober aangekleed, en stralen een intieme sfeer uit. Een hoog ingehouden zang en het pianospel staan centraal. Polly Jean Harvey heeft een sterke stem, die hemels, breekbaar en dreigend klinkt.
We horen haar op ‘ White Chalk’ van haar meest gevoelige, serene kant. De sound kan sprookjesachtig (“Dear darkness”, “Silence”, “To talk to you”) of donker dreigend zijn (“Grow grow grow”, “Broken harp”, “The mountain”). “When under ether” is de single en “The piano” is alvast het meest poppy nummer. Wat een mooie muzikale outfit voor de plaat van een grootse artieste.
‘13th Star’ (special edition) verscheen reeds in het najaar van 2007 maar was toen enkel te verkrijgen via de website of bij live 'gigs' van onze Jester. Mooi artwork (zoals steeds naar de hand van meester Mark Wilkinson ) en een extra DVD met ‘The Making Of 13th Star’ werden toen als extra troef uit de kast gehaald om het album reeds voor een officiële release in de reguliere cd stores tot bij de diehard fans te brengen. Die officiële release is nu een feit en dus ligt ‘13th Star’ (zonder bonus DVD) nu ook bij je platenboer om de hoek.
Terwijl Marillion vorig jaar met 'Somewhere Else' een matige plaat uitbracht is de nieuweling van Fish een excellent album. Geen pure progrock maar wel een mix van prog, heavy-rock, sympho en folk. De relatiebreuk met Mostly Autumn's Heather Findlay hebben de man geïnspireerd om sterke en zoals steeds poëtische songs te schrijven. Bassist Steve Vantsis hielp Fish (en dit voor het eerst) bij het schrijven van de meeste songs en dat is duidelijk te horen aan enkele songs die gebaseerd zijn op een stevig basriff. Sommige songs zoals opener "Circle Line", "Square Go", "Manchmal" en "Dark Star" zijn vrij stevige heavy-rocksongs. Gelukkig zijn er ook wat rustpunten op '13th Star' zoals "Miles De Besos", "Zoe 25" en het sterk op "Sugar Mice" gelijkende "13th Star".
Vocaal zet Fish een bijzonder knappe prestatie neer. De man weet ondertussen perfect om te gaan met de vocale beperkingen die de tand des tijds hem heeft opgelegd.
Woede, pijn en spijt hebben Fish er toe gebracht om een van zijn allerbeste soloalbums te maken en eerlijk gezegd we hadden dit niet meer verwacht. ‘13th Star’ is alvast een stuk sterker en evenwichtiger dan ‘Fields Of Crows’ uit 2004!
Nederlands 
Français 
