Het Amerikaanse Lumineers rond gitarist/songschrijver/zanger Wesley Schultz kwam een kleine drie jaar in de belangstelling met die grootse “Hey ho” single , een neofolky ‘campfire’ nummer, die de samenhorigheid bevorderde . De band viel op met eenvoudig, fris, opbeurend, goed in het gehoor liggend materiaal , in het verlengde van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver !
De opvolger biedt opnieuw een rits lichtvoetige songs in het genre als “Sleep on the floor”, “Ophelia” en “Cleopatra” , die door de pianotunes en de meerstemmige zang de emofactor verhogen . Daarnaast behoort semi-akoestisch werk tot hun handelsmerk , ingetogen , gevoelig , sfeervol , met een donker kantje .
We hebben een gevarieerd plaatje , met fijne songs , die nergens uit de bocht of overdreven klinken door ‘lalala’s’ of ‘ohohohs’ . Het genre wordt naar een hoger (pop)niveau getrokken en balanceert tussen ingenomenheid en speelsheid , lieflijk, onschuldig , goed . Een mooie tweede plaat!
Voor deze plaat was er geen uitstapje gepland naar de VS , Onze Admiraal Tom Van Laere stond zelf in om de nieuwe plaat te producen . De americana roots lijkt meer omgezet naar aangename , melodieuze sfeervolle pop en rock . Hij heeft nu meer een eigen band , inclusief blazerssectie en fris nieuw jong bloed. “Let it shine” , “Too much of everything” en een herbewerking van “Bad year for rock’n’roll” zijn de eerste sterkhouders .
Onze Admiraal staat nog steeds garant voor een evenwichtige sound van intense, broeierige pop en integere, gevoelige muziek , onder z’n warme , melancholische, doorleefde expressieve zang . Verhalende songs met een bijzondere kijk op de wereld en waar eens kan gelachen worden .
De titelsong die opent is er eentje die een druilerige avond inluidt , “Kim basinger” rockt en de rest is heerlijk genietbaar , zonder al te veel uitschuivers .
Goede plaat , de zesde al, maar minder spannend dan wat we vroeger hoorden.
Bert Dockx is een begenadigd songschrijver, een schitterende muzikant en vooral een uitmuntende gitarist, eentje die de fijngevoeligheid verkiest boven de decibels. Van de grootstadsblues van zijn geweldige band Flying Horseman kunnen wij maar niet genoeg krijgen maar deze keer kanaliseert hij zijn klasse via zijn andere geesteskind Dans Dans.
Met dit geheel instrumentale album trekt Dockx de onontgonnen natuur in en bewandelt hij diverse paadjes zonder echter de weg te verliezen. ‘Sand’ is een avontuurlijke trip waarin zijn gitaar hem via allerlei sierlijke beekjes naar een nog ongekende eindbestemming voert. Er stralen liters finesse, klasse en gevoel uit Dockx zijn gitaarspel, het is weids, fijnzinnig, filmisch en vooral jazzy, maar nergens pretentieus. Hij zit er ook niet om verlegen om af en toe een surfgitaartje boven te halen of eens heftig door te rocken. Wij durven hem met dit fantastische plaatje op één rij zetten met Chris Forsyth, Robert Fripp, Nels Cline en ja, zelfs Marc Ribot. Waarmee de goede verstaanders onder ons ook wel zullen weten dat dit een hele eer is maar natuurlijk geen garantie op commercieel succes, hoewel we het hem zouden gunnen.
Mooie plaat om ons de komende wintermaanden aan op te warmen.
Een goed bewaard muzikaal geheim is het Schotse Frightened Rabbit die intussen al toe zijn aan de vijfde cd . Hun songs hebben een broeierige intensiteit , bouwen op , zwellen aan door orkestratie , percussie en gitaargetokkel . Blazers vullen aan . Een folky ondertoon is aanwezig . Soms doet het wat pompeus aan , maar nergens verliezen ze zichzelf .
De twaalf nummers zijn fraai uitgewerkt en uiterst genietbaar . De band manifesteert zich ergens tussen vrienden Idlewild , Snow Patrol in en heeft die donkerte van The National en Arcade Fire .Opnieuw een heel fijn, mooi plaatje, dat ingenieus in elkaar steekt.
De charismatische, lieflijke Lien De Greef is al een tiental jaar bezig met haar band Magnificent 7 . De bigband geeft haar sfeervolle pop een ouderwetse touch mee en graaft in het muzikale archief van de ‘50’s jumpin’ jive, ballroom jazz en bebop. We krijgen een sensuele , zwoele , broeierige swing en ballad in een jazzy soulpop bad. Intussen heeft de talentrijke dame zich toegelegd op het moederschap . De nieuwe cd gaat meer richting lichte orkestratiepop , biedt een sfeervolle groove en wordt gedragen door haar emotievol, pakkende vocals . “Lucky” is alvast een puike single . In het tweede deel komt de blazerssectie sterker naar voor . In z’n totaliteit dromerig, clean en dansbaar . Het retrogevoel is behouden , maar minder jaren 30 – 50 crooners.
Lukas Graham - uit Denemarken is hij afkomstig , en op korte tijd is hij pijlsnel de hoogte in gegaan, een ‘Grahammania’ ontstond er met “7 years old” , het innemende , gevoelig popliedje bij uitstek en doorbraak van de sing/songwriter. De charismatische zanger deelt de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa met zijn publiek.
Verder zijn “Mama said” , “Happy home” sterkhouders, melodieus , sfeervol prikkelende poprock , die subtiel uitgewerkt is .
Funk, soul, hiphop, gospel en bass-loops is in het materiaal terug te vinden, dat omfloerst is van piano/viool/keys/blazers . Heel wat hitpotentieel , onschuldig , goed , charmerend , horen we op de leest van Sam Smith .
Geen wezenlijke stijlbreuken te bespeuren op ‘Guidance’, Russian Circles bouwen verder op de vertrouwde aanpak waarin volledig instrumentale postrock al eens in metal uitmondt. De band bevindt zich nog steeds in een drukbezet postrock-meets-metal-woelwater waarin onder meer ook Pelican, Red Sparowes, SleepMakesWaves en This Will Destroy You ronddrijven.
‘Guidance’ is het zoveelste levende bewijs dat er bij Russian Circles alvast geen sleet zit op de formule. Integendeel, de band lijkt steeds beter te worden en men pakt hier uit met ijzersterke songs waarbij verstilde melodieën en woeste gitaren vlotjes in elkaar overgaan.
De fraaie introsong “Asa” is nog stilte voor de storm maar in het machtige “Vorel” worden de metalen gitaren een eerste keer bovengehaald, dit is stevige sfeerschepping aan de hand van gelaagde klanken en heavy uitbarstingen, Russian Circles ten voeten uit. “Mota” is ook weer zo een juweeltje waarin de gitaren aanvankelijk glorieus door de atmosfeer zweven om vervolgens in alle uithoeken open te barsten. Zo gaan Russian Circles krachtig door, van zacht naar hard en weer terug, en houden ze het overal boeiend en bruisend. Ze hebben het voor hun doen kort gehouden, 7 songs in 40 minuten, geen zwak moment te bespeuren. Dit is post-rock in al zijn glorie.
Begonnen als beloftevol en driftig garagerockbandje (met zinderende plaatjes ‘Youth and Young Manhood’ en ‘A-ha Shake Heartbreak’) en uitgegroeid tot miljoenenverkopende pompeuze stadionrockers (alles vanaf ‘Only By The Night’), uit commercieel oogpunt from the bottom to the top, artistiek gezien from the top to the bottom. Dat is kort gezegd het reeds het afgelegde parcours van Kings Of Leon. Eén wereldhit “Sex On Fire” heeft hun carrière voorgoed in twee helften opgesplitst. Wij vonden hen zeer sterk spelen in de eerste helft en hebben na de rust de tribunes verlaten. Nooit spijt van gehad.
‘Walls’ is het logische en voorspelbare vervolg in het Kings Of Leon verhaal. Kassa moet rinkelen, stadions moeten gevuld worden, platenbazen mogen niet ontgoocheld zijn, niemand mag schrikken. Hier zal wel ergens weer een hitje uit gehaald worden, het klinkt immers allemaal zeer radiovriendelijk (lees ongevaarlijk). Bij StuBru mogen ze opgelucht ademhalen, wij zetten als tegengif nog eens de nieuwe Swans op.
Bon Iver, het alter ego van Justin Vernon, de folktroubadour die op ‘For Emma, Forever Ago’ nog zijn diepste emoties uitstortte via naakte en bloedmooie songs die hij in zijn dooie eentje had opgenomen ergens in een afgelegen hutje, heeft nu kennelijk de technologische snufjes van de studio ontdekt. Als een uitgelaten kleuter in een lunapark is hij aan alle mogelijke knopjes beginnen frunniken. In al zijn kinderlijk enthousiasme is hij echter vergeten is om er nog een stel deftige songs bij te schrijven, het subtiel songschrijverschap van weleer wordt verdrongen door overbodige elektronica-spielerei. Ook zijn stem wordt om de haverklap door de elektronische mangelmolen gedraaid waardoor de onverbloemde fragiliteit van voorheen ver te zoeken is. Jammer is dat, doch een hoop zelfverklaarde kenners prijzen ’22, A Milion’ de hemel in. Het is ons een raadsel waarom, want wij vinden dit ding niet meer dan een ongepaste manier van rotzooien met een paar halve ideeën.
Bon Iver gaat meer dan ooit de James Blake toer op, ook zo een artiest die wat zit aan te klooien met laptop-geluidjes en er dan algauw een song bij bedenkt. Wij menen te weten wat er achter die nieuwe aanpak schuilgaat, Vernon grabbelt gewoon te gretig in die elektronische trukendoos om te verdoezelen dat de songs deze keer niet sterk genoeg zijn. Om het er nog wat dikker op te leggen heeft hij de tracks op de koop toe onuitspreekbare titels meegegeven. Ook ons toetsenbord wordt er helemaal gek van, dus verwijzen we u voor die idiote songtitels graag naar het internet. Als u het echt niet kan laten kan u ook de cd kopen, maar kom dan achteraf niet zagen.
Is de term arty farty hier op zijn plaats ? Yep, it is.
Deze nieuwe Belgische compilatie bestaat uit 12 exclusieve nieuwe tracks in de stijl van wave / post-punk / synth / electro / ambient. De geselecteerde artiesten en groepen komen uit Frankrijk (Position Parallèle, Factice Factory,..), Spanje (Wlasyslaw) maar ook uit Canada (Princess Century), USA (Horrorist), Mexico (Stockhaussen) en zelfs Argentinië (Diktatur). Er zijn twee Belgische bands: Taxidermists, een minimal 'French synthpop' groep en Kinex Kinex, het solo-project van Raphaël Haubourdin (Organic), met een prachtige remix van « Giants Fall », van de Zweedse cult band Agent Side Grinder.
Er is een grote diversiteit aan stijlen in deze compilatie maar de rode draad is natuurlijik de alom tegenwoordigheid van new-wave en postpunk maar ook het feit dat het erfgoed van de 80ies en zijn kenmerkende sfeer perfect in een moderne klank wordt gebracht . De titel ‘My Precious’ (die verwijst naar 'Lord of the Rings') werd correct gekozen :
De compilatie is een 'kostbare' must-have, een 'collector' voor elke liefhebber van 'dark electronic music'.
“MY PRECIOUS! A WAVES RADIO SHOW COMPILATION” wordt voorgesteld door het WAVES-radioprogramma (Radio Vibration in Brussel) en wordt uitgebracht door Red Maze Records.
Het album is beschikbaar op Bandcamp adres www.redmazerecords.bandcamp.com , en dit, zowel in digitaal formaat als op vinyl.
Tracklist:
A1 Diktatur - The Harm
A2 The Horrorist - Say My Name
A3 Position Parallèle - Mort ou Vif
A4 Factice Factory - A Comme Audran (Electro Chabrol version)
A5 Stockhaussen – Komm
A6 h ø r d - The New Child
B1 Adán & Ilse - What do you want
B2 Taxidermists - Le grand saut
B3 Wladyslaw - Verveine souterraine
B4 Princess Century feat. Melatonini - Safe Word
B5 Agent Side Grinder - Giants Fall (Kinex Kinex remix)
B6 Leitmotiv Rainbow - She is the one
Luister naar:
- fragmenten uit de tracks: https://www.youtube.com/channel/UC9_7HZPF5gic1Caphnx9mwA
- de teaser: https://soundcloud.com/redmazerecords/my-precious-a-waves-radioshow-compilation
Links :
De compilatie :
www.redmazerecords.bandcamp.com
WAVES op Facebook: www.facebook.com/wavelengthbroadcastingsystem
M83 is het eenmansproject geworden van de Fransman Anthony Gonzalez, die in 2013 een lekker stukje ‘chillwave/elektronica’ bood met de dubbele ‘Hurry up , we’re dreaming’, een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar , niet vies van bombast en klassiek, en aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Jawel , een sferische, dromerige trip realiseert hij met o.m. “Midnight city” , “Wait” en “New map” .
Ook hier noteren we maar liefst 15 nummers en worden we meegevoerd in een poppy dance wereld. “Do it, try it” en “Go!” (met Mai Lan) zijn al meteen twee pareltjes die de cd koestert. We ervaren een vederlichte charme in het materiaal, een combinatie van kosmisch aandoende keys , psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze . Enkele gelegenheidsartiesten nemen de zangpartijen op zich en geven kleur .
Een uitwaaierende sound , orkestraties en een soundtrack/docu gevoel (in de vier korte instrumentale tracks) is aanwezig .
De techneut heeft opnieuw een sfeervolle, dromerige plaat uit , die friste uitstraalt en aangenaam tintelt!
Een apart bandje is het uit Montréal afkomstige Suuns . Ze brengen een unieke mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica , die schurend , ontregeld , broeierig , bezwerend, onheilspellend , vervreemdend klinkt . Jawel, in die minimalistische hypnotiserende sound voelen we emoties van koel, afstandelijk als warm, sensueel, gevoelig.
Ze zijn nu toe aan de derde , die (zoals steeds) een intrigerende , ongrijpbare, ondefinieerbare sound waarborgt . Een claustrofobische, heerlijke, aangename en huiverende trip met weerhaken. De Canadezen zorgen voor een suspense, verrassen en fascineren door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy ritmes in een miezerig, donker, mistig decor , die felle stroomstoten kunnen ondergaan en aangevuld worden met gitaardwarrels, stoorzendergeluiden en ruis .
Die muzikale leefwereld en indietronica is toch wel iets speciaals, een unieke luisterervaring, die hectisch klinkt , ons verdwaasd achterlaat of de dansspieren durft aan te spreken . “Instrument”, “Un-No”, “Resistance”, “Translate”, “Brainwash”, “Paralyzer” en “Careful” vallen hier het meest op, en dat zijn er al zeven van de elf.
Er is een waslijst van aanknopingspunten, die Suuns allemaal in hun mallemolen dropt van gitaren, drums en keys . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars, het oude Mercury Rev, integreert dansbare prikkels van Caribou, Underworld en verwerkt de oude synths van Spaceman 3, Kraftwerk, en natuurlijk de paranoia Suicide. Ergens schuilt ook de 60s-70s psychedelica van Pink Floyds Syd Barrett door.
De nieuwe verveelt totaal niet en staat voor ‘Spannend’ ‘Geniaal’ ‘Gek’. Suuns blijft eindeloos verbazen …
Twintig jaar na het debuut worden we nog steeds overweldigd door Sophia , het alter-ego van Robin Proper-Sheppard . De romanticus met een pessimistische stem komt opnieuw voor de dag met een sterke , schone tijdloze plaat , eentje van mistroostige herfstmuziek, die intieme pracht en extravertie samenbrengt. Het zijn muzikale werelden van ingenomen, breekbare , desolate songs getriggerd aan een twinkelende , stuwende , hitsende , onrustige ritmiek van drums en crescendo opbouwende , gierende , sch(e) urende gitaren; een knetterende feedback, een herdefiniëring van postrock, waaroverheen z’n weemoedige vocals zweven .
De bitterzoete romantiek van Sophia wordt gebundeld met de late80s –mid90s van Swans (remember de platen ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’ en ‘Love of life’) en z’n eerste voorliefde God Machine (twee platen maar uitgebracht, opgeheven uit respect na de plotse dood van bassist Jimmy Fernandez).
“Resisting”, “St. Tropez/The hustle” en “You say it’s allright” hebben een intense opbouw , een broeierige spanning en gaan naar een fel, snedig, gedreven , schurend geluid; het zijn ‘postrock’ stroomstoten die ons lichaam prikkelen, ’Duyster’ slowcore, die onrustig, gejaagd, dreigend , explosief klinkt. “Blame” wordt omfloerst van wavetunes en de andere nummers tekenen voor een dromerige melancholie en verlating door het gevoelig , pakkend, integere gitaarspel en -riedels .
Dit is een plaat om in te lijsten , een uniek geluid dat een zwaarmoedig sing/songwriting jasje en rockvest aangemeten krijgt …
Platen van het Amerikaanse Sunn O))) zijn bizarre , abstracte kunstwerken . Stephen O’Malley en Greg Anderson. Sunn O))) zijn masters of doom en brengen dronetrips, een hallucinante tranceachtige trip gestuurd door logge, lome en slepende, repeterende, donkere ritmes van gitaar- bas feedbackgeraas soms met Moog synths aangevuld , onder een muur van versterkers en pedaaleffects, schurend en scheurend van aard. De extra resonantie van de versterkers klinken ergens middenin als kerkklokken. De volumeknop wordt als vanouds goed opengezet , het is de sound , het beleven , het ervaren , de katharsis als bij Swans en Einstürzende Neubauten die telt en geldt.
‘Kannon’ is er eentje van 33 minuten, verdeeld in drie stukken . Een nieuwe plaat sinds 2009 , die raakt door z’n pure eenvoud en als een collectieve rilling door ons heen gaat . Het onderaards gegrom en praat-/keelzang van Attila Csihar dwaalt rond in het materiaal . Een helse, ijzingwekkende schoonheid.
Nederlands 
Français 
