Platen van het Amerikaanse Sunn O))) zijn bizarre , abstracte kunstwerken . Stephen O’Malley en Greg Anderson. Sunn O))) zijn masters  of doom en brengen dronetrips, een hallucinante tranceachtige trip gestuurd door logge, lome en slepende, repeterende, donkere ritmes van gitaar- bas feedbackgeraas soms met Moog synths aangevuld , onder een muur van versterkers en pedaaleffects, schurend en scheurend van aard. De extra resonantie van de versterkers klinken ergens middenin als kerkklokken. De volumeknop wordt als vanouds goed opengezet , het is de sound , het beleven , het ervaren , de katharsis als bij Swans en Einstürzende Neubauten die telt en geldt.
‘Kannon’ is er eentje van 33 minuten, verdeeld in drie stukken . Een nieuwe plaat sinds 2009 , die raakt door z’n pure eenvoud en als een collectieve rilling door ons heen gaat . Het onderaards gegrom en praat-/keelzang van Attila Csihar dwaalt rond in het materiaal . Een helse, ijzingwekkende schoonheid.