logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Shame
The Young Gods
CD Reviews

Explosions In The Sky

All of a sudden I miss everyone

Geschreven door
Het Texaanse Explosions In The Sky heeft een vierde cd uit, die meteen het ietwat ontgoochelende `How strange, forever' doet vergeten. Tja, hoe korter de titel van de cd hoe tegenvallend zeker bij het viertal?!

De vierde cd sluit nauw aan de voorbije eerste twee cd's `Those who tell the truth shall live, those who tell the truth shall live forever' en `The earth is not a cold dead place'. Een vertrouwd ingrediënt: een prachtige spanningsopbouw, aanzwellende gitaarstormen en de combinatie hard - zacht. Instrumentaal, filmisch en `een day after gevoel'. De betere postrock!

Een vleugje elektronica en pianogeluiden op z'n 65daysofstatic is een meerwaarde op de vierde cd, luister naar ?What do you go home to?? en ?So long, lonesome?; ?It's natural to be afraid?, lang uitgesponnen en mooi uitgewerkt, is alvast een song om in te lijsten in het oeuvre.

`All of a sudden I miss everyone' herneemt het oude stramien, en mag er dus wezen. Mooie plaat, wat meteen prikkelt voor een nieuwe fijne toekomst!

Musiczine

Cold War Kids

Robbers & Cowards

Geschreven door
Cold War Kids is een beloftevolle band uit LA. Het smaakte naar meer toen een tweetal maand geleden de EP `We used to vacatio verscheen, een handvol songs van de getalenteerde zanger/songschrijver Nathan Willet. Het waren melodieus broeierige songs die de aandacht trokken door diverse tempowisselingen, een opzwepende percussie, sfeervolle en bedreven piano- en gitaarpartijen en een overtuigende zang.

De debuutcd ligt alvast in het verlengde. De nummers klinken subtiel, voelen fris en hyperkinetisch aan en balanceren tussen intimiteit en dynamiek. Rode draad blijft de sterke opbouw. Cold War Kids ligt ergens tussen Cave, Starsailor, Ben Folds en Gomez.

?We used to vacation?, ?Hang me up to dry? en ?Hair down? zijn de meest krachtige songs. Intiem en sfeervoller en intiem klinken ?Passing the hat?, ?Saint John?, ?Pregnant?, ?Red wine, succes!? en ?Rubidoux?. ?God, make up your mind? ruikt het sterkst naar Nick Cave. ?Tell me in the morning? en Hospital beds? lijken me de sterkste songs.

Op `Robbers & Cowards' toont het gezelschap z'n kunde. De cd bevat mooi afwisselend materiaal.

Chris & Carla

Fly high brave dreamers

Geschreven door
Chris Eckman en Carla Torgerson hebben hun eigen band The Walkabouts en creëren ruimte voor hun duo-project. Ze laten de Seattle grunge volledig terzijde en brengen met hun band snedige en ingetogen donkere, broeierige gitaarrock, met country- en folk invloeden.

Solo hanteert het duo een sfeervolle aanpak. Het zijn subtiele en mooi uitgewerkte popsongs, breder omlijst of uiterst sober gehouden. Vocaal pakt het duo het afwisselend aan of vullen ze elkaar aan. De songs zijn opgedragen aan Arthur Lee en Grant McLennan.

De semi-akoestische songs van het duo met elektronica, piano, toetsen, klokkenspel, melodica en een jazztrompet, brengt hen binnen de huidige folkelektronica. Het zijn pareltjes van songs; ?Whatever it takes? is één van de hoogtepunten. Fijn plaatje van een fijn duo.

PJ Harvey

The Peel sessions

Geschreven door
Wat was dat toch met die John Peel ? Alle artiesten die bij hem langskwamen om een BBC sessie op te nemen bleken zichzelf te overstijgen, dit uit dankbaarheid of uit respect voor de invloedrijke radio DJ, de ontdekker van vele bands dewelke zonder hem waarschijnlijk ergens in de goot zouden blijven hangen zijn.

Ook PJ Harvey is tussen 1991 en 2004 meerdere keren in de studio van Peel langs geweest om er enkele van haar meest intense opnames te maken. Harvey wil met deze CD de grote Meneer Peel eren en heeft zorgvuldig de meest intense momenten uit alle sessies geselecteerd. Zij voegt er meteen een dankwoord aan toe op de binnenhoes van deze sterke compilatie waarin ze benadrukt dat ze het allemaal voor hem heeft gedaan. PJ Harvey is op haar best wanneer ze haar songs intens en met veel vuur en overgave brengt. En dat is hier zeker het geval. Harvey haalt het beste uit zichzelf, haar band klinkt rauw en frontaal. Essentiële tracks als ?Sheela-na-gig?, ?Oh my lover?, ?Naked cousin? en ?Water? staan hier op in ongekuiste versie alsook een verrassende oude blueskraker als ?Wang dang doodle? waarin Harvey haar stem tot Janis Joplin hoogtes verheft. Op ?Snake? gaat ze helemaal loos, ze krijst alsof ze in de kont wordt genaaid, en de daaropvolgende song ?That was my veil? is dan weer een zalvende akoestische mijmering. Beide songs zijn opgenomen tijdens dezelfde sessie in `96, nota bene. ?This wicked tongue?, opgenomen in november 2000 drijft op nerveuze distortion gitaren en contrasteert op zijn beurt met de ingehouden pracht van ?Beautiful feeling?, die andere song uit dezelfde sessie.

Dit is PJ Harvey op haar best. Met dank aan wijlen John Peel.

My Morning Jacket

Okonokos

Geschreven door
We hebben tot op heden My Morning Jacket al in twee gedaantes mogen meemaken. Er is de intieme, breekbare en emotievolle sound met dromerige vocals en dan heb je de wildere rocksound waarbij de baardige groepsleden uitfreaken zoals dat alleen kon in de `70's. Beiden worden hier tentoongespreid maar het rockgehalte haalt ruimschoots de bovenhand.

Er is heel wat gebeurd tussen het fragiele debuut `The Tennessee Fire' en de laatste worp, het weidse en fantastische `Z'. De live dubbelaar `Okonokos' toont op magistrale wijze hoe deze jongens geëvolueerd zijn. De heren staan constant op het hoogste niveau te zingen en musiceren, er wordt niet gekeken op een gitaarsolo meer of minder, de songs krijgen bijzonder veel ademruimte en stijgen niet zelden uit boven het extreem hoge niveau dat ze al haalden op de studio albums. Hier wordt vooral kwaliteit toegevoegd aan de nummers en ondanks de soms zeer lange songs vinden we géén overbodige uitweidingen, alleen maar prachtige momenten. We horen een band die er staat als een huis, of neen, een kasteel of een kathedraal, wat je maar wil.

My Morning Jacket klinkt harder, weidser, meer rockend dan op hun studiowerk. Ze hebben een live sound gecreëerd die werkt en hier perfect op plaat is geperst en ons het gevoel kan geven dat we een prachtconcert meemaken zomaar in onze huiskamer, waarvoor hulde. Hoogtepunten zijn er te veel om op te noemen. Toch maar een greep doen : ?It beats for you? rockt genadeloos, ?I will sing you songs? is epische intimiteit, ?Lay low? is pure klasse en is voorzien van een wonderlijke gitaarsolo, ?Dondante? werkt zichzelf naar een uitmuntende climax toe dankzij openbarstende gitaren en een heerlijk uitwaaiende sax (de song duurt 11 minuten en het is géén seconde te veel), ?Run Thru? gaat geweldig rocken op het eind. Werkelijk alles is groots op deze ?Okonokos?

Wij weten géén blijf meer met de superlatieven, dit is gewoon de beste live plaat die we in jaren hebben gehoord en we kunnen niet wachten tot deze bende nog eens tot onze contreien komt.

The Frames

The Cost

Geschreven door
The Frames zijn een Ierse band, die een paar jaar terug opvielen met `For the birds'. Onder impuls van Steve Albini klonk de band homogener en was er geen sprake meer van verschillende muziekstijlen en producers.

`The Cost' is een logische vervolg op de voorbije cd's `For the birds' en `Burn the maps'. De band, onder zanger/gitarist en componist Glen Hansard staat garant voor sfeervolle, dromerige songs, waarin een mate van dramatiek is verwerkt. De songs zitten fijn en subtiel in elkaar en worden ondersteund door piano, viool, elektronica en orkestraties. ?Song for someone?, ?People get ready?, ?Sad songs? en ?True? passen in het rijtje. The Frames verloochenen hun folkyroots niet met songs als ?When your mind's made up? en ?The side you never get to see?. Een paar songs benaderen het Duyster `slowcore' concept: ?Bad bone? en de titelsong klinken intens, intiem en sober. ?Rise? en ?Falling slowly? zijn dan de meer krachtige songs van de cd.

The Frames hebben een afwisselend klinkend plaatje uit dat een beklemmend sfeertje verwezenlijkt.

The Good, The Bad & The Queen

The Good, The Bad & The Queen

Geschreven door
The Good, The Bad & The Queen is het nieuwe muzikale project van Damon Albarn, die opnieuw bewijst dat hij van vele muzikale markten thuis is, na het muzikaal avontuur met Blur, Gorillaz , het Mali Music Project en het Honest Jons platenlabel.

Hij deed beroep op een paar voorname artiesten: Tony Allen, afrobeat legende, die uitmunt op de elektronica/dubsounds, Simon Tong (ex The Verve), voorziet af en toe een paar fijne, snedige gitaarloops, en oudste van het gezelschap Paul Simonon, The Clash fenomeen op bas, heeft z'n eigen manier om een paar diepe bastunes te spelen. En tenslotte is er Albarn, die met z'n emotievol pakkende stem haat- en liefdegevoelens van zijn weinig rooskleurige stad Londen weergeeft.

Het is een lome, sfeervolle en rustige plaat die het vooral heeft van de elektronica in songs als ?Northern whale?, ?Nature springs?, ?Three changes? en ?Green fields?; af en toe durft men ietwat forser te klinken zoals op ?Herculean? en de titelsong. Danger Mouse (van Gorillaz en het Gnarls Barkley debuut) stond in voor de productie.

Op The Good, The Bad & The Queen horen we een rijke muzikale wereld van vier artiesten. Mooi toch.

Deftones

Saturday Night Wrist

Geschreven door
Deftones uit Sacramento, Californuië is al zo'n goede tien jaar bezig en bracht vorig jaar hun rockumentary `School of briljant things' uit. Deftones kunnen nu de volgende tien jaar aanpakken en doen dit overtuigend met de nieuwe cd `Saturday Night Wrist'. De band, onder die (schreeuwende ) kreunzang van zanger /componist Chino Moreno behoudt die unieke sound, die de nu-metal bepaalde. Ze laten een pak grootse groepen nu al achter zich (remember Limp Bizkit, Korn, Offspring, ?). Puike platen als `Around the fur' en `White pony' hebben er een alvast een beklijvend cdbroertje erbij. De eerste songs ?Hole in the earth? en ?Rapture cherry waves? vergen een paar luisterbeurten, maar winnen aan zeggingskracht. Het is vooral het tweede deel van de cd na het sfeervolle ?U, U, U?Select, Start?, met ?Xerces? die Deftones op z'n best en sterkst laat horen met intense bedreven rockmetal songs als ?Rats!rats!rats? en ?Combat?, die een spannende, broeierige opbouw hebben.

Chino en de zijnen, Welcome back na ruim drie jaar?

Nicole Willis

Keep reachin'up

Geschreven door
Als het al een tijdje geleden is dat u nog eens een echte frisse soulplaat heeft gehoord, dan moet u dit eens proberen.

Deze plaat baadt, inclusief de hoes, volledig in de motown- en soulsfeer van eind jaren zestig.

Nicole Willis, die gezegend is met een prachtige soulstem, is ook niet van de minsten, ze heeft reeds samengewerkt met soullegende Curtis Mayfield, maar ook met The The en Leftfield. Haar echtgenoot is Jimi Tenor, misschien doet dit wel een belletje rinkelen.

Op deze `Keep reachin' up' staat er echter ook een fantastische band te spelen, The Soul Investigators zijn bijwijlen funky as hell. De band kan perfect de sound van de echte souljaren terugbrengen zonder daarbij gedateerd te klinken, maar integendeel wel bijzonder groovy en hot. Het `70's orgeltje doet wel eens aan The Doors denken (vooral in het lekker voortdenderende ?Holdin' on?), de funky gitaartjes en blazers aan James Brown en

ook Isaac Hayes en Curtis Mayfield komen ons spontaan voor de geest.

Echt een aangename plaat die barst van de soul.

Arno

Jus De Box

Geschreven door
Bijna 60 jaar oud … al 30 jaar bezig… en er in slagen schitterend werk af te leveren, meer zelfs! Arno verbaast en boeit enorm op ‘Jus De Box’. De plaat toont aan dat de ‘jus’ van Arno nog steeds goed trekt! De cd  klinkt aanstekelijk, fris, dynamisch, rauw en biedt ruimte voor intimiteit. Alle talen: Engels, Frans en  in ‘’t Ostends’; besluit: Arno in topvorm.
De plaat klinkt harder dan de voorganger van twee jaar terug ‘French Bazaar’. Arno onderneemt deze maal geen theatertournee om de plaat te ondersteunen, integendeel, naast twee maal AB, speelt hij zelfs voor de eerste maal in Vorst Nationaal, en doet hij een paar ‘try out’ concerten en wordt een heuse tournee in Frankrijk gepland. Wat een drive en energie van deze performer, scherper dan ooit! Deze maal vervoegt de drummer van Triggerfinger, Mario Goossens, de vast vertrouwde band van Arno.
Wat een afwisseling van een dolle en stomende bijna zestiger: een paar stevige rockers als “From Zero to Zero”,  “Les filles de mon quartier” en “Hit the night”, een paar rauwe melodieuze pakkende songs als  “Help me, Mary” en “Mourir a plusieurs”, de funky swing op z’n TC Matics op “Miss Amérique”, “Het boeket met Pisseblommen” als  regelrecht ‘Ostendse’ rocker, vaudeville op z’n Tom Waits op “Jusqu’au bout”, “Red lipstick” en “Reviens Marie”, een vleugje carroussel op “Douce en  “Toute la nuit” en dan is er nog de samenwerking met de Franse rapper Faf Larage op “I’m not into hop”.
Kijk…luister en huiver want Arno is een nachtburgemeester die intrigeert en jonge artiesten en bands doet verbleken! Respect! Tijdloos figuur! Point final.

 

Pagina 393 van 394