Stadskanker (Label) – Ons motto: Iedereen die op zoek is naar‘ muziek met een hoek af’, een platform geven in de gezellige chaos van Brussel

Het Brusselse label Stadskanker ontstond in 2019 toen Gijs Teerlynck en Alexander Schillewaert, beiden ingeweken West-Vlamingen, via hun gemeenschappelijke vriend Victor Goemaere aan elkaar gekoppeld werden in café Le Coq. Ze hebben intussen enkele toppers binnen het circuit onder zijn vleugels zoals het geweldige Stakattak, Ponyclub Tartiflette & Youff.
Naar aanleiding van 50 jaar punk mochten ze in de AB club recent een tipje van de sluier oplichten. Wij waren er ook bij: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek
We spraken met de kern van het label over het ontstaan, de ambities, het uitgaansleven in Brussel. Belangvol ook waar Stadskanker hoort binnen die bruisende underground beweging. 

Wie (Wat) is Stadkanker, hoe is het ontstaan en wat is de idee erachter?
Het is begonnen toen de barman en gemeenschappelijke vriend  van Café Le Coq en wij een gelijkaardig idee hadden om een soort ‘kelder show’ – of toch die vibe – te organiseren. We voelden wel dat er veel gaande was in Brussel, maar misten een specifiek evenement dat net iets groter was. Met een heel eclectische rits van bands, ik en Gijs kwamen meer uit de punk scene. Op een doorsnee punk show is dat vaak 5 keer dezelfde band. Dat is wel leuk, maar na de tweede band heb je het ook een beetje gehad, en daar wilden wat op inspelen. Daarom dachten we iets te organiseren waar iedereen uit die comfortzone kan treden, met ene spannende energie en heel de avond op diverse wijze zich kan amuseren maar iedereen toch ook een beetje buiten zijn comfort zone zit. Op het moment had Alexander ook een project Youff dat ook een beetje een buitenbeentje is binnen de scene. Onze interesse zat dus bij allemaal wel in de harde muziek. Met een hoek af.. laat het ons zo noemen. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling om een label te beginnen, maar een platform te creëren voor zulke bands. Ons eerste evenement was in L’uzinne in Brussel, op 15 juni 2019 - https://www.facebook.com/events/662806384141817/
Dat was aan het kanaal in Molenbeek. Het was een heel eclectische line-up met allerlei stijlen en stijlbreuken.  We zijn in de namiddag begonnen rond vier uur, en het heeft tot vier uur de volgende ochtend geduurd dat was een enorm succes. 

Melvin: oorspronkelijk, nog voor er sprake was van Stadskanker, heb ik een magazine op poten gezet Junkster Magazine samen met een goede vriend van mij. We hadden Youff al geboekt om in een kelder op een tentoonstelling te spelen. En zo hebben we wat ingrepen gedaan bij Stadskanker op grafisch vlak. En zo ben ik er later ook helemaal ingerold
Kort gezegd: Melvin had op ons eerste evenement in L'Uzinne een "Junkster Expo" georganiseerd met zijn fotografie en collages. Enkele jaren later maakte hij ook vast deel uit van Stadskanker.

Ik krijg toch het gevoel dat het nog moeilijker geworden is dan vroeger, of ontgaat me iets?
Er zijn veel veneus in Brussel waar wij zelf geen weet van hebben. Van kraakpanden tot semi-kraakpanden. Tot kleine cafés waar shows doorgaan. We hebben toch de indruk dat er nu toch wat aan het groeien is in het Brusselse. Het is een trend die niet overal hetzelfde is, in Gent hebben we de indruk dat het wat de verkeerde kant uitgaat, maar Brussel heeft nog steeds de mogelijkheden en ruimte om te blijven evolueren. Maar het gaat ook heel snel, sommige zalen waar we ooit iets organiseerden is al de tweede of derde evolutie daarvan of bestaat niet meer. Eigenlijk is het continu in beweging. Dat houdt het natuurlijk wel spannend. De naam Stadskanker verwijst ook naar die verkrotting. Leegstand is een probleem in steden als Brussel. We komen ook goed overeen met de organisatie Toestand die focussen daarop. Die naam blijft nog steeds toepasselijk helaas. Maar er wordt dus wel iets mee gedaan. En er zijn dus wel organisaties die ruimte geven aan organisaties om tijdelijk die ruimte te bezetten. Daardoor heb je wel wat locaties beschikbaar , maar dat is dan ook meestal voorlopig. En dan is dat weer voorbij, het is een continue schakelen dus. Met andere woorden.. er verdwijnen dingen vaak snel, maar dat heeft mogelijkheden om samen te komen en andere locaties te bezoeken. 

Er zijn in Brussel wel enkele grotere zalen die er op inspelen. Neem nu de AB waar jullie met Stadskanker mochten aantreden in de Club met o.a. Mesher onlangs. Ook de Botanique speelt erop in.
Wil dit zeggen dat de mainstream eindelijk ook oog heeft voor de underground? Meer dan vroeger? Of is het nu moeilijker geworden?
Het hangt allemaal af hoe bands via o.a. sociale media worden opgepikt. De manier waarop bands doorbreken is veranderd, er is ook een zekere weerstand in is. Naar de grote podia draait het veel rond live Nation, wat niet onze ambitie is. Het is voor Stadskanker interessanter om lokaal te werken, en evenementen te organiseren in Brussel. Maar dat geldt ook voor bands, tenslotte wil je een goede show spelen. Dat draait om omgeving, om publiek , om interesse. Wij, en ook de bands op ons label, zijn vooral bezig met de mensen een goede avond bezorgen en we denken dat iedereen daar beter van wordt. En er zijn wel degelijk nog hardcore punk bands die doorgroeien  Ceremony stond op Coachella. Turnstile staat op Rock Werchter. Dat zijn bands die circa tien  jaar geleden voor 200 man speelden. En die toeren ook. Bands die op ons label zitten doen dat ook binnen een meer DIY circuit, maar het werkt dus wel. Om professioneel te toeren is niet meer zo evident. Het fijne is wel dat zalen als AB of Botanique die bands dus wel in de kijker durven zetten, . Een punk avond organiseren, zoals we nu hebben mogen doen in AB , dat had vroeger ‘not done’ Of het nu moeilijker is geworden dan vroeger? Nee, maar de manier waarop je wordt opgepikt is dus wel veranderd.. maar we krijgen wel de indruk dat de programmaturen, dan vooral in AB of Botanique , Vorst is dan weer groter, toch wel meer ruimte geven aan die experimentele bands van eigen bodem, dan vroeger geweest.  Ook omdat het zo duur geworden is om internationale artiesten naar België te krijgen. Les Attelier Claus is daar een mooi voorbeeld van, dat is zo een zaal die experimentele en alternatieve muziek op hun programma zet. 

Wat ook speelt, de jeugd gaat minder uit of gaat minder naar concerten. Zorgt dat ook niet voor een minder opkomst? Of merken jullie er minder van als je iets organiseert? 
We doen ons best om, als we iets organiseren, onze prijzen democratisch te houden. alles is duur geworden en dat is zeker een factor bij de jeugd. Wat wel zo is , de jeugd weet die plekken wel zijn waar ze elkaar kunnen vinden. Maar het niet per se gaan zoeken in een zaal als AB . vijftien jaar geleden zou je geen punk show kunnen organiseren in diezelfde AB, maar dat de echt jonge  garde er in AB dan niet zo op afkomt, heeft met het prijskaartje te maken. Er zijn gewoonweg meer alternatieven , die meer prijs democratischer zijn, waar de jeugd dan wel op afkomt. Daardoor krijgen mensen de indruk dat jeugd ‘geen concerten meer bezoeken’ omdat je ze daar in dus bijvoorbeeld AB of zo minder ziet. Als je in AB voor 15 euro drie bands doet, en je betaald voor een pint 3,5 euro? Dan wordt het al moeilijk om die aan te trekken. Wij organiseren evenementen waarbij we iedereen kunnen bereiken, dat doen we heel bewust en is ook ons motto. Om iedereen die op zoek is naar ‘muziek met een hoek’ af een platform te geven dat betaalbaar is.  Daardoor hebben we de luxe dat we af en toe een show kunnen organiseren, wanneer het ons zelf goed uitkomt. Als we op een punt komen dat mensen denken ‘het is een concert’ en de vibe van wat Stadskanker echt betekend er niet inzit? Dan hebben we iets verkeerd gedaan.. proberen op speciale locaties iets ‘legendarisch’ organiseren, we hebben nu wel 50 jaar punk mogen doen in AB en dat was mooi meegenomen, we hebben veel geld ingezameld voor Sudanese inwoners in Brussel via het Warm Bed Collectief. Dat was ook een reden waarom we het wilden doen, om er een sociaal cultureel event van te maken. 

Een band als Youff is in mijn ogen gewoonweg top, net als Mesher die ik in de AB Club ook heb gezien. Blijft het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om echt door te breken? En als label om die te promoten?
In 72 records hebben we de Ponyclub ‘Tartiflette’ LP uitgebracht in Duitsland. Op die release waren wellicht maar dertig of veertig man. Er kon ook niet veel meer binnen . ze noemen zichzelf ‘free jazz punk’ En die komt ook uit op Bagdaddy Records in Nederland., en die hebben dat doorgestuurd naar verschillende media . een gevestigde waarde in de muziek heeft dat ondertussen gepromoot en in hun boekje gepubliceerd. Zo zie je , dat er zeker wel interesse is voor Belgisch talent in het buitenland, maar je moet er echt voor vechten. Wiens taak dat is laten we in het midden, Stadskanker doet waar men zich goed bij voelt. Alles wat op onze weg komt en ons aanspreekt, doen we. We doen zelfs DJ shows, iets waar we vroeger niet achter stonden. Het is dus gewoon, er is een platform, maar het is harder werken… 

Wat ook opvalt, de jeugd komt ook naar punkevents, zijn zij en het publiek algemeen boos?
Je ziet  dat er een terugkeer is naar meer ruigere muziek, omdat er weer meer boosheid is, mensen  hebben meer om kwaad te zijn. De wereld staat in brand, mensen zijn gefrustreerd en willen roepen. Daardoor gaan ze op zoek naar een manier om zich te uiten, dat vinden ze o.a. in punk . er komen meer protest platen uit, die de toestand in de wereld aankaarten. Dus ja, er speelt wel iets in die zin ja.. in UK komen die bands in de media, worden dan ook gevraagd voor de grotere podia.

Dat brengt ons bij het probleem van daarnet; buitenlandse bands die om zich heen stampen komen wel op grotere podia terecht , bij Belgische bands lukt het moeilijker. Ligt het aan de Belgische mentaliteit dan? Zijn we te weinig chauvinistisch?
Als je een netwerk waar je in terecht kunt komen, kan dat ook voor Belgische bands lukken, het heeft dus weinig te maken met nationaliteit. In België is er, tegenover in UK of zo, gewoonweg minder draagvlak om die ‘underground’ echt te doorbreken. België is ook heel klein. Het is ook dikwijls een alles of niets verhaal. Langs de andere kant heb je in ons landje nog steeds , dankzij jeugdhuizen en zo, een heel tof platform om langzaam te groeien.  Op een meer comfortabele manier dan vaak in het buitenland, en daar mogen we toch dankbaar voor zijn.

Stadskanker brengt platen digitaal uit, soms op vinyl, maar vooral ook cassettes? Het verwondert me wel in deze tijden …
Je kunt tegenwoordig alles digitaal doen eigenlijk, maar een fysiek object is toch iets ‘echt’. Een cassette steek je gewoon in je achterzak, het kost minder, het is gewoonweg een heel leuk hebbedingetje. Ook al zullen de meeste mensen het nooit beluisteren, het is toch iets dat je in handen hebt om een band te steunen. En dat willen de mensen wel doen, daarom is het belangrijk om dus ook fysiek iets te kunnen aanbieden. De eerste band die een tape wou uitbrengen heet "Gagged", een hardcore/punk band uit Kortrijk  en we zijn in contact gekomen met cassette fabriekjes. De cassette is nog lang niet dood! 

Kan een label als Stadskanker ook uitbreiden naar andere regionen en zorgen dat er meer deuren opengaan binnen de Belgische  underground?
Alexander: Ik denk dat het kracht van stadskanker deels ook komt door de community en specifiek het Brusselse. Het zou zeker goed zijn voor de scène als er gelijkaardige organisaties in andere steden ontstaan maar wij gaan ons focussen op Brussel omdat het voor ons toch een unieke combinatie is van authentieke gezelligheid en pure chaos. 

Is het niet slechter geworden na COVID? 
We zijn voor COVID begonnen, en toen was er wel een kleine terugval. Maar nu loopt het wel los, ondanks dat alles veel duurder is geworden. Als je iets doet waar je vol overtuiging achterstaat, zal het publiek automatisch wel volgen. als je dat met volle overtuiging blijft doen, loopt dat sowieso wel los. 

Dit label is net als mijn ‘job’ als journalist voornamelijk een hobby, je kunt hopelijk nog vele jaren doorgaan; wanneer ‘stopt’ het voor jullie, denk je zelf?
Het is gewoonweg noodzakelijk om iets te hebben naast je gezin en werkleven, een uitlaatklep in je leven. Zolang Stadskanker fun blijft om te doen, blijven we doorgaan. Het is en blijft een experiment, en als we ons de vraag kunnen blijven stellen wat doe ik? Waarom doen we het? Zolang die zoektocht er is.. blijft het gewoonweg tof om te blijven doen. en zolang we kunnen blijven iets betekenen voor een band , we betalen alles uit eigen zak en zolang we er voldoening uit vinden.. blijven we doorgaan.

Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort en veel succes met wat jullie doen…

Poseydon - Wat we met Poseydon nog willen bereiken, is rond die kerktoren weg geraken, en dat we breder kunnen gaan toeren

Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Toen we hen zagen optreden op Plutofest in datzelfde jaar, viel op dat hier een sterk geoliede machine op het podium stond, waarbij iedereen op elkaar is afgestemd. “Zonder meer is het vooral die enorme speelsheid, en tonnen enthousiasme op dat podium wat aanstekelijk inwerkt op het publiek. Poseydon staat anno 2024 stevig als een huis! En daar zijn we als fan van het eerste uur heel blij om” schreven we toen.
Met hun nieuwe plaat ‘Time is a River and the Waters are red’ wordt dit nog eens onderstreept.
Tijd voor een fijne babbel met Tom Lenaerts, die pas rond 2020 de band vervoegde.

Even terugkeren in de tijd, jullie zijn ontstaan in 1992 en hebben ondertussen een hobbelig parcours afgelegd, jij bent er wel pas later (2020) bij gekomen, én toch … wat is de drijfveer om steeds door te gaan, want het was niet steeds even makkelijk?
ik denk vooral, Alain doet dit veel te graag en staat 100% achter Poseydon. Ze hebben een aantal jaren geweest dat er niets meer echt gebeurde, tot het bij Alain begonnen te kriebelen en hij terug volk rond hem gezocht heeft. Jeroen is er toen bij gekomen, en zit er ook al bij sinds medio 2006 of 2008. Bloed blijft kruipen, waar het niet gaan kan.

In 2024 stonden jullie zelfs op wacken open Air, een mijlpaal...
Zeker en vast, er zijn veel mooie verhalen rond Poseydon. Maar op een festival als Wacken open Air  kunnen spelen? Dat is zeker een ultieme mijlpaal geweest voor de band. Als je ter plaatse aankomt wordt al direct gezegd ‘er staat veel volk’ , dat prikkelt enorm natuurlijk.

Heeft dit concert op WOA nieuwe deuren geopend?
Ja, in de mate van het leggen van contacten ? sowieso ! als je als organisator een mail krijgt van een band, en daar staat dat ze op Wacken hebben gespeeld, dat is altijd mooi meegenomen. En dat helpt om geboekt te geraken op sommige festivals. Maar vooral dus contacten naar het buitenland toe, o.a. Duitsland, heeft dat wel deuren geopend.

Je bent er later bij gekomen, jij kwam uit de HC scene. Zijn  jouw invloeden toegevoegd aan de muziek van Poseydon?
Mijn manier van zingen wellicht. Toen we aan de vorige plaat begonnen, de nummers waren klaar toen ik bij Poseydon begon. Alain heeft alles van tekst en zanglijnen doorgestuurd. En ik heb er gewoon mijn ding mogen mee doen. dat heb ik gedaan door dingen veranderd , ik ben gewoon blijven doen wat ik voordien al deed bij Our Hate.. Ik ben samen met Niels van Dzintar music&studio de studio ingedoken. En dan hebben we samen gewerkt aan de songteksten, Nils heeft meer mee nagedacht hoe we dat vocaal konden brengen. De meeste nummers komen van Alain en die zingt de nummers zoals hij gitaar speelt... en daarmee kan ik wat spelen, en het is leuk achteraf te horen dat het ook effectief goed gelukt is.

Die ‘death/thrash’ invloeden blijven wel overeind, al krijg ik de indruk dat het meer de ‘thrash’ kant uitgaat, of hoor ik het verkeerd? Het was me in 2024 op Plutofest opgevallen, en op de nieuwe plaat dus ook …
er zitten zeker nog death invloeden in, maar ik heb Poseydon altijd wel meer Thrash metal gevonden. En door de zang alleen al, wordt dat zelfs nog wat meer in de verf gezet denk ik.

Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘Time Is A River And The Waters Are Red’; een bijzondere titel, schuilt er een verhaal in?
Er is een nummer dat zo noemt, en we waren naar een titel van de gehele plaat aan het zoeken. Het is gewoon iets om over na te denken ‘Time is A River’ dat zegt genoeg, tijd is een rivier met vele stromen, soms gaat het trager, soms sneller en soms sta je stil. ... ‘And the Waters are Red’ refereert een beetje naar de tijden waarin we de laatste jaren leven met nu Trump en die oorlogen in Oekraine, Gaza, Iran onlangs en noem maar op. Een soort samen voegsel van het leven.

Ik hoor woede en frustratie in de nummers, een beetje eigen aan de stijl; vallen er ook  ook persoonlijke frustraties/verhalen te noteren?
Die woede komt vooral toch door weer die manier waarop het gezongen wordt, we hebben bijvoorbeeld drie oude nummers opnieuw opgenomen. Een nummer bestaat al 25 tot 30 jaar. Dat heeft enkel op een verzamel cd gestaan, nooit op een officieel album. Er was eerst gedacht op een EP uit te brengen, na de vorige plaat. Onze drummer Jef zou graag de eerste demo opnieuw willen uitbrengen, maar dan met deze bezetting. We hebben de gulden middenweg gekozen, en hebben ‘Mind Intrusion’ en ‘With Tears in My Eyes’ uitgekozen om met deze bezetting uit te brengen. Waardoor het dus een full album is geworden. ‘Mind intrusion’ is voor Alain een speciaal nummer, een hele goede vriend van hem was zwaar ziek en heeft een paar teksten op geschreven en gezegd ‘doe er iets mee’ en daaruit is dat nummer gegroeid. Die vriend is ondertussen overleden, en daarom wilden we dat nummer er zeker bij.

De epische sound vind ik bijzonder. Jullie muzikale pad van ijzersterk uithalen is gewoonweg subliem. Vanwaar komt de inspiratie en de kracht?
Ik had er de vorige plaat al voor geopteerd.. dat is niet doorgegaan, maar voor deze plaat heb ik er op aangedrongen om dat we alles, vooral gitaren, droog afleveren. De vraag is gekomen wie gaat die plaat mixen en masteren. Toen is er gekozen voor Martin van Jurassic Recordings en die heeft er dit van gemaakt, de eerste mix hadden we al iets van ‘het klinkt anders,’ we hadden direct een ‘woow ‘ gevoel. Martin heeft echt  het onderste uit de kan gehaald heeft , hij was er vanaf het begin ook enthousiast over om het te doen.

De inbreng van ‘mensen achter de schermen’ wordt inderdaad al te vaak onderschat. Ook op live optredens
Dat klopt, op een podium merk je dat zelf niet altijd. We hadden soms het gevoel op het podium ‘wat is dat’ maar in de zaal klonk het zeer goed, en de reacties van de fans primeren. Het is in elk geval iets dat onderschat wordt , hun inschat is van goudwaarde.

Wat zijn de persoonlijke verwachtingen van de nieuwe plaat? Wereld dominantie? ?
(haha) als je 18 of zo bent, denk je daar wel aan ‘Wereld Dominantie’.. maar nee, de mensen die het al hebben gehoord zijn in elk geval heel positief erover. Ik denk dat deze plaat zo een beetje het beste is wat we kunnen.

Ik ben fan en heb jullie al enkele keren live gezien. Ik heb steeds het gevoel gehad dat jullie ter plaatse bleven trappelen, komt het door de personeelswissels ?
Dat ‘ter plaatste blijven trappelen’ heeft wellicht deels te maken met die personeelswissels. Je kunt een goede gitarist binnen halen, die de nummers kan spelen, maar het moet ook klikken met de rest van de band. En ik denk dat we dat gebied nu wel sterk staan. Maar ook, in 2020 hebben we één repetitie gedaan en toen was het COVID. De volgende repetitie was een jaar later, heel frustrerend. We hebben toen drie jaar na elkaar in Kids in Antwerpen gespeeld, en toen gaf Baptist zelf aan ‘stop met rond de kerktoren te spelen’ dat is natuurlijk niet evident. En hij zei ook ‘jullie hebben hier nu drie jaar gespeeld , en elke keer is het beter , als het nog beter wordt kan ik jullie niet meer betalen’. Dat is een mooi compliment.. en daar hebben we aan gewerkt.

Op het Pluto Fest in 2024 zag ik inderdaad , een geoliede machine. Iedereen lijkt op elkaar afgestemd en heeft elkaar gevonden?
ik heb reacties gehad van mensen die ons al heel lang volgen, en die over de vorige plaat al zeiden ‘ok, dit is heel iets anders’ we gaan proberen er met deze groep alles uit te halen.. zeker en vast!

Is het Belg zijn een struikelblok om te kunnen doorbreken in dit genre?
Misschien wel. Maar.. België heeft altijd een redelijk aanbod gehad van Metalbands, maar kwalitatief zijn ze de laatste jaren wel heel hard gegroeid. Er zijn heel wat bands bijgekomen die qua niveau heel hoog staan. En dat wordt ook in het Buitenland opgemerkt.

Belgisch metal krijgt nog steeds weinig radio airplay, en/of ook het mindere aanbod op Graspop. In het buitenland (om maar WOA te noemen) is dit toch wel anders
Tja.. twintig jaar geleden stonden kleine Nederlands bands altijd op grote festivals. In eigen land, Alcatraz Metal Fest. Maar graspop blijft, als het gaat om Belgische bands in diezelfde vijver vissen.

Dat is wellicht ook niet jullie ambitie direct;  zijn er doelstellingen die de band na al die jaren nog zou willen bereiken?
Toen we stopten met Our Hate, zei de vader van de voormalige drummer ‘nu nog niet, maar binnen een paar weken ga je pas beseffen wat je al hebt bereikt’. En dat is ook zo. dus ja.. maar wat we met Poseydon nog willen bereiken? Laat ons hopen dat de plaat goed ontvangen wordt. Rond die kerktoren weg geraken, en dat we ook wat breder kunnen gaan toeren. Dit jaar staan we al op Alcatraz.. dat is al mooi meegenomen.

Wat maakt Poseydon zo bijzonder, volgens jou?
Op zich is dat een moeilijke vraag, omdat de kwaliteit in België heel hard omhoog is gegaan de laatste jaren. Zoals al eerder aangegeven. De HC invloeden die er bij zijn gekomen, bovenop die Thrash en death metal invloeden, zorgt voor een iets uniekere insteek. Het is en blijft metal, het blijft zwaar maar het is toegankelijker.

Poseydon lijkt me een breder publiek aan te spreken, wat positief is
Dat is het mooiste compliment dat je kunt geven ! en daar kan ik me zeker in vinden.

Wat zijn de verdere plannen?
Niet direct, voor de zomer gaan we nog samen zitten. En er komen nog wel enkele optredens (volgend weekend op Headbanger’s Ball Fest in Izegem). Vermoedelijk zal onze volgende plaat wel een EP worden. Poseydon staat er niet om bekend regelmatig iets uit te brengen, maar Alain liet al opmerken dat er heel wat riffs klaar zijn, misschien komt het toch sneller dan verwacht. We gaan het tempo dat we nu zitten, blijven aan te houden. en ja, voor de rest zoveel mogelijk optreden en voor de rest zien we wat op ons pad komt, misschien het buitenland.

Jullie spelen wel heel vroeg op HBF, is het een probleem indien op dat moment er nog niet veel volk kan zijn …
Wel.. we komen op dinsdag aan in Wacken en spelen op donderdag, en ik haalde iets aan over een interview met Rob Zombie. En daar werd de vraag gesteld ‘was je niet zenuwachtig op zo een groot podium voor 55 000 man?’ en Rob zei ‘ik wordt zenuwachtiger van een optreden voor 300 man dan voor 55 000 omdat je de mensen dan in de ogen kijkt’. In wacken heb ik dat me ook voor ogen gehouden, doe gewoon je ding. Dus is dat een probleem? Nee.. gewoon ons ding doen.

Bedankt voor de fijne babbel
Alvast begin mei 2026 te zien op HBF in Izegem
Veel succes met de nieuwe plaat

https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102485-headbanger-s-balls-fest-2026-izegem-op-2-mei-2026-met-o-m-primordial-en-truckfighters-preview

Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten

Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.

Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde

De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.

Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness  (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin.  Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …

En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.

Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.

Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula

Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad, deels door de twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band. Het maakt  Behind The Veil tot één sterk geheel.
Nu is er de nieuwste 'Betrayed By Shadows'; de kleuren 'rood en zwart' geven hier de toon aan.
We hadden reeds een interview met de band: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101879-behind-the-veil-als-je-dat-ziet-een-eerste-rij-met-t-shirts-van-je-band-dan-is-je-doel-deels-bereikt-meer-t-shirts-dus 
Ook live konden ze op hun release show in de DVG, Kortrijk bekoren: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102217-behind-the-veil-een-release-avond-van-knalrood-tot-donkerzwart 

Tijd nu voor de plaat
De vijf songs worden gedragen door een band die op  dezelfde golflengte zit.
Neem nu de eerste song op deze EP. “Renegade” deelt uppercuts uit en is een kliever.
De brede, gevarieerde aanpak in de instrumentatie als in de vocals siert.
“Carry On” en “Twisted Games” vervolgen het muzikaal verhaal.
De EP is een sort verstandshuwelijk tussen hel (demonen) - hemel (engelen) en donker –licht. En er is die connectie met de kleuren zwart en rood.
De brute drum solo op “Wildflower”knalt tegen een geluidsmuur aan en intrigeert door de verrassende wendingen.
De titelsong “Betrayed By Shadows” is een erg persoonlijke song; met wat een emoties worden we overrompeld, rauw en zacht, van boosheid en liefde.

Een band dier nu staat dat is overduidelijk. En uiterst interessant zijn al die schakeringen die net een boodschap van hoop bieden en geven.
We duimen alvast voor een defintieve doorbraak met deze EP.

Tracklist: Renegade - Carry On - Twisted Games - Wildflower - Betrayed By Shadows

Luik is al enkele jaren een broedplaats voor noise, garage- en punkacts met bands zoals It It Anita en Cocaïne Piss als enkele voorbeelden. Empty Head (de mannen resideren dezer dagen in Brussel) wil dezelfde weg op gaan en brengt de single “Vincent” in afwachting van hun aankomende album ‘Freak Show’, dat trouwens opgenomen werd met Damien Vanderhasselt van Millionaire. Dit kan misschien de link zijn om ook in Vlaanderen aan de bak te komen want het is als band nog steeds niet zo gemakkelijk om te scoren aan de andere kant van de taalgrens.
“Vincent” klinkt heerlijk. Het kreeg een goede productie mee. Het nummer heeft iets catchy en is ritmisch interessant. Het verschil met een Cocaïne Piss is dat dit een uitgewerkte song is waar alles mooi op zijn plaats staat, melodieus is en rockt.
Deze song zou goed staan op enkele radiozenders zoals StuBru, Willy, radio 1…
Voor wie houdt van Sons, The Hives, Hickey Underworld…

Noise/Rock/Indie
Vincent -single-

https://on.soundcloud.com/nwh2Ece5KIKGs63ECw

Clairval is het project van Sam Pieter Jannsens (van And Them Came Fall). Scaffoldingg is de band van de zusjes Winters. Beide kennen we als producenten van doorgaans rustige, gelaagde muziek. Op de gezamenlijke single “Silence The Guns” klinken ze evenwel boos. Het gaat dan ook over de burgerslachtoffers van oorlogen, terwijl de presidenten veilig wegblijven van het Stratego-bord waarop ze hun spel spelen.
Een mooie boodschap, verpakt in een opvallend nummer. En de opbrengst gaat ook nog eens naar Artsen zonder Grenzen.

https://clairval.bandcamp.com/track/silence-the-guns

Reizen is een beetje het sleutelwoord bij Compro Oro. Op 'Transatlantic' , hun eerste album,  was er de invloed van latin en Cubaanse ritmes, een ode trouwens aan jazzvibrafonist Cal Tjader.
'Bombarda' tekende voor een trip naar West-Afrika. 'Suburban Exotica' liet iets horen uit het Midden-Oosten en 'Simurg 'op zijn beurt, was een trip in Turkse psychedelica rock.
Kortom: Compro Oro uit Gent is een erg diverse band, die de eigen comfortzone durft te verlaten.
Op 'Lamellomania' is er sprake van een samenwerking met een likembé speller en zanger/vocalist/danser Bouton Kalanda. Wat zorgt voor meer een zomerse tint door de Afrikaanse ritmiek
De teksten zijn gebracht in een soort Afrikaans dialect, waar we geen jota van begrijpen. Maar de sfeer zit goed bij “Zola Maman” en de vocals van Kalanda zijn belangvol.
Hoedanook een kleurrijke sound.
Op “Kukiedi' horen we een Compro Oro als vanouds, door de brede percussie en de vibrafoon van Wim Segers. Magisch. Het international karalter siert.
“Bouton Siffle” is er dan eentje met opnieuw Kalanda, die de Afrikaanse en Westerse cultuur samenbrengt. Het mooie “Mpasi Zi Rata” zet deze versmelting verder.
We zijn allemaal wereldburgers, en dat wordt alvast benadrukt door dit combo.
Compro Oro is na al jaren nog steeds een buitenbeetje, eentje van muzikale culturen en geheimzinnigheid. Mooi hoe deze virtuozen zichzelf steeds heruitvinden en zorgen voor een kleurenpracht.
Tracklist: 1. Zola Maman 2. Ki Kumini Pas 3. Kukiedi 4. Bouton Siffle 5. Mpasi Zi Rata

Nicole Johänntgen, saxofoniste, componiste en coach, begon haar muzikale carrière op zesjarige leeftijd. Eerst genoot ze een klassieke piano opleiding en jaren later vond ze de weg naar de jazz en legde zich toe op sax. Toen ze 17 werd richtte ze in Saarland haar band Nicole Jo op die totnutoe zes albums uitbracht. Al snel verbreedde ze haar horizont. Ze speelde in Amerika met de Sisters in Jazz (2003) en was lid van het European Swinging Jazz Orchestra, de IASJ (International Association of Jazz of Schools) en het Nederlandse Rembrandt Frerichs Project.
Door de jaren heen is ze zichzelf blijven ontwikkelen als muzikante en performster.  De solo plaat 'Solo III' klinkt boeiend, divers en kleurrijk, gevarieerd .
Het bezwerende mooie “Warm Breeze”tekent meteen de lijnen van het album uit. Een walm walm warmte, ingetogenheid die een trance gevoel creërt. Soms klinkt de sax intenser, feller . Hoedanook de emoties borrelen op in het songmateriaal; 'The secret of a tree” en “The path of life” zijn mooie voorbeelden.
Ze is één met haar instrument. Muzikaal echt een warme klankkleur. We ervaren een zekere gemoedsrust op “The lady in the mirror”, “A Call of Trust” en “Eagle eye”.
Verder een droomwereld op “In Love” en “Mountain Hike”, de afsluitende tracks.
Het totaalplaatje is van belang. Van gewoon intens emotievol naar een vorm van bevreemding en experiment. Een prachtig stilistisch album

Tracklist: 1.Warm Breeze 2.Pointillistic Sax Blues 3.Seaview 4.Bird Call 5.The Secret of A Tree 6.The Path of Life 7.The Lady in The Mirror 8.A Call of Trust 9.Eagle Eye  10 A Call of Trust 11.In Love 12.Mountain Hike

Het duo Nel & J.P. kennen we intussen van hun donkere, Nederlandstalige postpunk met punkpoëzie van Nel en de diepe bas-grooves van J.P. over een bedje van beats. Wel, voor hun nieuwe single “Kapotgeliefd” veranderen ze het geweer van schouder. J.P. pakt zijn oude liefde op – de gitaar – en dat levert sprankelende gothic rock op zonder de kenmerkende laagjes synth. Wij horen meteen echo’s van Johnny Marr van The Smiths. In de lyrics gaat het over de liefde die zo hard kan branden dat de kaars ook snel opgebrand is, waarbij het koppel bruusk van zijn wolk valt naar een poel van doffe ellende.
Een knipoog naar “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division bovendien.
Mooi, deze “Kapotgeliefd”.

Na hun goed onthaald album “Paradoxical Sleep” keren ze nu terug met een remix-EP. Dit werd gemaakt samen met hun vaste producer Len Lemeire (o.a. Implant). Er werden maar liefst zes songs bewerkt. Len Lemeire brak de songs af en bouwde ze met de bouwstenen die hij overhield terug op. Zo krijgen we zes nummers waarin je de stijl en hand van Len Lemeire hoort.
“Digging” heeft een nog rauwe en duistere kant gekregen. Heel geslaagd. “Kids Alone (Late Night)” is een track geworden voor de liefhebbers van de meer klassieke EBM. “Spiritchasers (Neon Glow)” gaat dan weer eerder richting synthpop uit. “Far Away (Dispencing)” kreeg wat diepere synths mee. “Into The Fog (Visible)” heeft wat meer dreamscapes gekregen. Tenslotte sluit deze EP af met een uitgeklede en cold wave versie van “Envoler (Ailé)”.
De remix EP kan je geslaagd noemen omdat het meer is dan enkel een beat zetten onder de track. Wie van The Ultimate Dreamers houdt moet deze EP zeker eens checken want je vindt nieuwe invalshoeken van de reeds gekende songs terug in deze remixen.

Cold Wave/post punk
Paradoxical Implants (remix EP)