Tame Impala – Groots en Uniek in een niet-alledaags genre

Met het Australische Tame Impala was het voor de liefhebbers van psychedelische poprock hoogmis in de AFAS-Dome in Antwerpen. Ze zijn absolute meesters in dit genre , en ze stelden er hun vijfde plaat ‘Deadbeat’ voor.

Frontman Kevin Parke , in januari net 40 geworden , besteeg om 21u40 als laatste van het zestal het van onderuit verlichte, ronde, boven op het gewone podium gebouwde, platform. Hij mocht een storm van applaus ontvangen. De anders zo verlegen en introverte bezieler van de groep toonde zich de hele avond bijzonder vriendelijk, bereikbaar, vrolijk en super enthousiast. Leuk meegenomen.
Hij werd geflankeerd door vijf topmuzikanten die zeer bedreven waren in het overnemen van allerlei instrumenten onderling. Dit verklaart waarom de Tame Impala-sound zo specifiek en aanstekelijk klinkt.
Je merkt wel dat de groep het kindje is van Kevin. Alles gebeurde op zijn teken en hij staat in de picture. De groepsleden werden niet eens voorgesteld.

Maar daarvoor was de uitverkochte zaal niet gekomen. Vanaf de eerste noten veerde zowat iedereen recht, werd er luidop meegezongen en het viel twee uur en een kwart niet meer stil. Ondanks het toch speciale genre: zweverig, zwoel, dromerig, bezwerend, betoverend was iedereen mee. Zeker bij nummers als “Loser” en het recente “Dracula”. Mede ondersteund door een fantastische, computergestuurde mega-lazerlichtshow die de ogen deden flikkeren, was dit meer een totaalbelevenis dan puur een concert van nummers na mekaar.
Na een uur werd het even stil en verdween Kevin van het grote podium. Hij werd gevolgd door een camera zodat iedereen kon zien waar hij naartoe liep. Grappig was dat hij eerst even lang de toiletten passeerde om zijn ding te doen en hij dook daarna achter in de zaal op vanwaar hij naar een in het midden opgebouwd groot rond bed met kussens en bijpassende tafellampen liep. Daarop waren er een aantal synthesizers geïnstalleerd. Van hieruit bewees Kevin dat hij al liggend en zittend ook deftig kan DJ-en. Leuk intermezzo zodat de toeschouwers even konden bekomen.
Het tweede deel werd met een knaller van formaat ingezet. “Let it happen”, bracht de zaal in extase. Beter dan dit kan het niet. Wat een fenomenaal nummer werd hier live gebracht. Superlatieven schieten ons te kort. Niemand in dit genre kan en deed het (ooit) beter!
Tot aan de pauze bleef de groep doorpakken met een boeiende afwisseling van zwoele zomeravondnummers en opgefokte met new wave en pop beïnvloede songs. Dan waren het de synthesizers die de bovenhand hadden , op andere momenten liet Kevin zijn gierende gitaar spreken.
Zoals iedereen hoopte, ook wij, bracht de eindspurt het onvergetelijke en waardoor ze zo bekend zijn geworden “The Less I know the Better”. Live nog zo veel beter dan op plaat was dit de absolute apotheose.

Om kwart voor middernacht konden we immens tevreden en aangenaam verblind de nacht intrekken. Onderweg werd mij duidelijk waar een Oscar and the Wolf en Rip Magic zijn inspiratie haalde.

Setlist: Apocalypse Dreams, The Moment, Borderline, Loser, Breathe Deeper, Gossip, Elephant, Aftherthouhgt, Feels like we only go backwards, Dracula, No reply, Ethereal Connection, Not my world, Let it happen, Nangs, Endors toi, Alter Ego, Yes I’m changing , Eventually, New Person, same old mistakes, My old ways, The less I know the better, end of summer

Over het voorprogramma Rip Magic moeten we helaas kort zijn. Het was ook letterlijk kort (amper 30 minuten), maar helaas was het muzikaal onvoldoende. De amper vijf nummers konden onderling ingewisseld worden. Te veel beats en drums en te weinig muzikaal. Daardoor kregen ze de halfvolle zaal absoluut niet mee. Een gemiste kans.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Tame Impala
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9536-tame-impala-05-05-2026?Itemid=0

Rip Magic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9535-rip-magic-05-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation