Op ‘No Grave But The Sea’ krijgt de luisteraar alles wat je op een vijfde album van Alestorm mag verwachten: licht verteerbare folkmetal, vlot meezingbare refreinen en een karrevracht verhalen over piraten, drinken, vrouwen en vechten. Valt er ook iets nieuws te vertellen? Misschien dat er een paar metalcore-invloeden in de muziek van Alestorm geslopen zijn. Die zijn het sterkst op de nummers “Pegleg Potion” en “Alestorm”.

Voorts valt het contrast op tussen een paar wel heel ‘cheape’ nummers als “Mexico” en “Fucked With An Anchor” en de ijver en kunde waarmee tracks als “No Grave But The Sea”, “To The End Of The World” en “Man The Pumps” zijn opgebouwd. “Mexico” is een discodeuntje met een aaneenschakeling van gratuite clichés over Mexico. “Fucked With An Anchor” is dan weer een platte scheldtirade op de tonen van wat we in Vlaanderen een schlager noemen. Cliché-accordeonmelodie incluis. Leuk als tussendoortje op een festival, maar was het nodig dit ook op een CD te persen? Dergelijke nummers bevestigen de kritiek dat Alestorm meer een carnavalsact is dan een metalband.
Daartegenover staan dus enkele barokke, bombastische tracks waarop Alestorm toont dat het toch heel wat talent in huis heeft. Mooi tekstueel en muzikaal opgebouwd, bijna zoals ze dat in de prog-metal doen, maar dan zwaar met synths en trompet aangezet. Op die tracks schemert ook de invloed door van Running Wild, de grondleggers van de piratenmetal. Al hadden die minder extraatjes nodig om relevant te zijn.
Die spreidstand tussen de ‘verstand op nul’-nummers en de meer doorwrochte werkstukjes maakt van dit album een tweekoppig  monster. Het toont tegelijk de sterkte van deze band: voor iedereen wat wils. Maar het album is vooral een voldoende reden voor Alestorm om nog een paar jaar extra de festivals en concertzalen te kunnen afschuimen.

Ik weet nog goed hoe enthousiast ik was na mijn eerste kennismaking met Alestorm. Dit was het soort muziek waar ik al een hele tijd naar op zoek was. Hun debuutalbum ‘Captain Morgan’s Revenge’ is dan ook een plaat die ik nog steeds veel beluister. Terwijl het Schotse gezelschap aan het werken is aan opvolger ‘Black Sails At Midnight’, krijgen we alvast een zoethoudertje in de vorm van ‘Leviathan’.
Leviathan is een mCD die vier nummers telt. Het eerste nummer “Leviathan” is het enige nieuwe nummer op deze mcd. Het is ietsje minder huppelbaar dan bijvoorbeeld “The Huntmaster”, maar is geen slechte song. Volgende nummer “Wolves Of The Sea” is mijn favoriet van deze mcd.
”Wolves Of The Sea” bleek tot mijn grote verbazing een cover te zijn. En wel een cover van de Letse groep Pirates Of The Sea die met dit nummer vorig jaar deel nam aan het Eurovisiesongfestival. Ik onthoud nu eenmaal niet alle nummers die gespeeld worden op het Eurovisiesongfestival, dus vergeef me mijn onwetendheid.
Naast een Duitstalige versie van “Wenches And Mead”, die in mijn oren wat raar over komt, krijgen we nog “Heavy Metal Pirates”, het nummer dat al eerder downloadbaar was als single.
Lekker nummer met de gebruikelijke piratendeuntjes waar ik zo dol op ben! Al duurt deze mcd maar een goeie 17 minuten, ik heb er in ieder geval van genoten!