Sasha Ring en zijn kompanen deden gisteren een uitverkochte Roma aan. Volgens de Duitser was het de eerste keer dat hij voor ons speelde, misschien had hij het over Antwerpen? Zijn vorige passage in de Brusselse AB werd erg gesmaakt, dus de verwachtingen lagen hoog. Ook nu weer oversteeg Apparat de conventies van elektronische muziek. Na twintig jaar blijft hij een open en nieuwsgierige kunstenaar, die voortdurend nieuw muzikaal terrein verkent.
Begin dit jaar bracht Apparat, twee jaar na de (voorlopige) split van Moderat, zijn zesde langspeler ‘LP5’ (de logica zelve) uit. Deze werd lovend onthaald, ook door ons. Solo kan Ring geheel zijn eigen universum creëren. De straffere beats van bij Moderat laat hij achterwege en solo klinkt hij, mede door zijn kenmerkende stemgeluid, nog intiemer. Live komt alles tot leven met vier extra getalenteerde (multi-)instrumentalisten. Met zijn vijven proberen ze Apparats gevoelige elektronica een extra livedimensie te geven.
Het voorprogramma werd voorzien door de Berlijnse producer Phon.o. Als sinds de vroege jaren negentig zijn hij en Apparat vrienden, toen ze samen verhuisden naar Berlijn. Hier vonden ze beiden hun weg in de elektronische muziekscène. Phon.o stond alleen met zijn apparatuur op het podium, met een enkele blauwe spot op hem gericht. Een half uur lang bevond hij zich in zijn muzikale universum, maar het publiek wou niet mee. Op de stille momenten hoorde je de Roma doorbabbelen. Het was duidelijk dat de meesten hier maar voor één ding waren.
Apparats opener “Dawan” kreeg de zaal wel volledig stil. We kregen vooral nummers uit zijn nieuwste plaat te horen. Met vier livemuzikanten tastte Ring de grenzen van de elektronica af. Door de inbreng van live-instrumenten als trombone, cello en viool en Sasha’s welbekende betoverende stem kreeg zijn muziek een schoonheid, een emotie. Op de drummer na wisselde iedereen zo eens van instrument. Gedurende het concert bleef het publiek ingetogen meeluisteren; elke crescendo, elke climax was genieten. Telkens kon er een welgemeend, doch bescheiden applaus van af.
‘Eins. Zwei. Eins, zwei, drei, vier!’ riep de cellist en het wondere “Caronate” werd ingezet. Apparat betoverde. Toch voelde er iets wrang aan. Apparats muziek werd wondermooi gebracht, maar er was weinig ruimte voor improvisatie. Elk lied was meeslepend, maar wanneer het eindigde kwam er ook een leegte, waardoor de sfeer telkens weer bij elk nummer moest worden opgebouwd.
Desalniettemin kreeg Apparat de Roma mee, en smeekte het om een bisronde. Als laatste werd “Black Water” ingezet, op het geluid van een druilerige herfstbui. Wanneer bij het eind van het nummer de regengeluiden terugkeerden, druppelden Sascha’s bandleden van het podium. Enkel hij en de toetsenist bleven over. Het zat erop.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Sascha Ring gaat terug alleen verder nu Moderat er op hun hoogtepunt mee opgehouden zijn. Een aantal maanden terug zagen we al Modeselektor in de Botanique, nu was het de beurt aan Apparat om zijn nieuwe plaat ‘LP5’ voor te stellen in een uitverkochte AB. Die plaat bouwt op de tere zang van Sascha Ring en minimale beats en schurkt dicht aan tegen Bon Iver en de experimentele kant van Radiohead.
Apparat - Ring begon lang geleden als DJ in de Berlijnse clubscene, maar werd langzamerhand producer en muzikant, en heeft zich nu blijkbaar ook na keyboards op gitaar toegelegd, al was zijn spel vrij minimalistisch, gitaarsolo’s moest je nu ook niet verwachten. Ook zijn band was vrij onconventioneel voor een elektronica-artiest: drums, cello en viool, en een blazer naast de verwachte keyboards. Het was alsof Ring de volgende quote uit “Loosing my edge” van LCD Soundsystem te harte genomen had: ”I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars”.
Deze neo-klassiek rockbezetting werkte uitstekend in het eerste halfuur van het concert: we vertrokken met repetitieve cello-klanken in “Intro” dat naadloos overliep in “Dawan” en “Ash/Black veil”, voer voor fans van Einaudi en Michael Nyman, mantras die aanzwollen met de breekbare stem van Sascha Ring als melancholiek orgelpunt. Toen die strijkers wegvielen, werd het concert echter een stuk minder interessant, ook door het ontbreken van visuals, maar vooral omdat het techno-minimalisme doorbroken werd door de rockbezetting met gitaren, die de nummers toch een pak minder interessant maakten. Een dansfeestje werd het daardoor nooit, en zo viel het tweede deel van het concert tussen twee stoelen, de magie ging wat verloren, enkel “Circles” kon nog op enthousiasme van het publiek rekenen.
Ons verdict? Modeselektor was een stuk spannender twee maand geleden, ook al zijn die hun dwarse beats niet altijd even toegankelijk.
Setlist: Intro/Dawan/Ash / Black Veil/Outlier/Laminar flow/Caronte/Circles/Brandenburg/Means of Entry/You don’t know me/Heroist/Eq_break /In gravitas /Voi_do / Black water
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sascha Ring, de Berlijnse DJ die onder de nom-de-plume Apparat, sinds 1996 een van de voornaamste DJs in de Berlijnse minimal en techno scene is, zag het even niet meer zitten: de harde beats konden hem maar matig interesseren, en na zijn sublieme samenwerkingen met Ellen Allien (‘Orchestra of bubbles’, 2006, uit op Bpitch control) en Modeselektor (‘Moderat’,2009, ook op Bpitch control) was de inspiratie even opgedroogd. Ring besloot zijn zinnen dan maar even te verzetten door een bijzonder geslaagde compilatie uit te brengen in de Dj-Kicks reeks van het! K7-label, waarin hij zijn eigen nummers paarde aan nummers van onder meer Burial, Joy Orbison, Thom Yorke en Scorn. Eigen nieuwe nummers schrijven lukte maar moeizaam, dus volgde Ring maar het advies van de grote New Yorkse poëet James Murphy:
“I hear you're buying a synthesizer and an arpeggiator and are throwing your computer out the window because you want to make something real. You want to make a Yaz record.
I hear that you and your band have sold your guitars and bought turntables.
I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars” (uit Losing my edge).
Het resultaat is het nieuwe album ‘Devil’s walk’ en de geboorte van de nieuwe Apparat Band. (niet te verwarren met Apparat Organ Quartet, de IJslandse band van onder meer Johann Johannsson). Die nieuwe plaat hadden we nog niet gehoord, en wellicht zijn we niet alleen, maar verbazingwekkend genoeg was de grote zaal van de AB toch bijna uitverkocht voor de Belgische passage in Ring’s Europese tour.
Eerste verrassing was de bezetting van de Apparat band: Ring links op gitaar, rechts een drummer, in het midden een keyboard, maar geen laptops of turntables in zicht. De tweede verrassing: Ring die met een ijle falsetstem een Teutoonse imitatie van Thom Yorke neerzet: voor een DJ getuigd het van ongelooflijk veel moed om de veilige positie achter een draaitafel op te geven en in plaats het meest naakte instrument te gebruiken waarover iedere muzikant beschikt, namelijk de eigen fragiele stem. Bij wijlen had het veel mee van The Notwist, of andere vroege jaren negentig releases op het MORR-label.
Af en toe was het nog wat zoeken, je hoorde duidelijk een elektronica artiest aan het werk die nog aan het worstelen was om een rock instrumentarium onder de knie te krijgen, maar al bij al was dit een zeer geslaagd optreden voor een niet-Engelse artiest: echte Duyster-muziek, die nog niet op het hoge niveau van de Engelse of IJslandse voorbeelden als Four Tet, de late Radiohead, een Jonsi of Johann Johannsson staat, maar daar niet ver meer vanaf staat.
De lugubere pracht van de Moderat klassieker “Rusty Nails” bracht een eerste schokgolf in de AB te weeg, en van af ging het enkel crescendo: een strijkersduo vervoegde het podium: viool en cello tilden de songs naar nieuwe onbekende terreinen, en Ring verruilde zijn gitaar voor subtiel xylofoon-spel. De pure techno-freak bleef vanavond op zijn honger, maar net zoals James Blake post-dubstep brengt, vindt Apparat zichzelf opnieuw uit en brengt hij iets dat je emotionele post-minimal of post-ambient kan noemen. Helemaal op punt stond het nog niet, de Apparat Band had een duidelijke mission statement: op zoek naar emotie, maar de uitvoering mistte nog wat puur vakmanschap: de harde Duitse klanken van de bindteksten bijvoorbeeld vloekten met de sfeer die de band wou oproepen. Het publiek had daarechter absoluut geen probleem mee, getuige het enthousiasme tijdens de bisnummers.
Apparat band is de metamorfose van een DJ die het na vijftien jaar wel eens over een andere boeg wil gooien, de aanzet klinkt goed, alhoewel het nog een beetje aarzelend is, we kijken al uit naar de volgende stappen van Herr Sascha Ring.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
