Avatar
Avatar – interview + liveset
Naar het schijnt zijn Scandinaviërs goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.
Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabi j Göteborg)
Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome. In het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.
Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?
Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.
Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?
Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae basslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob Marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig genre.
Waarom ‘ something in the way ‘?
Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.
Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?
Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.
Ben je religieus?
Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven. Next!
Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!
Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.
Geef eens advies aan Steak Number 8.
Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.
En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!
Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constan oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.
Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.
Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby , samen met bassist Henrik Sandelin, openen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.
We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette “Torn Apart”in.
Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax. Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus.
“Dying to see you dead” mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had.
Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. “Something in the way” werd achterwege gelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avatar-10-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-defiled-10-12-2014/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Avatar - Freakshow at DC - Heerlijke portie rock’n’roll circus
Avatar – Hellzapoppin - Old Kerry McKee
De Casino
Sint-Niklaas
2018-03-17
Hans De Lee
Afgelopen weekend was De Casino ongetwijfeld het meest interessante restaurant van de hoofdstad van het Waasland. Op zaterdagavond 17 maart stond er namelijk een fantastisch 3-gangen menu op het programma, geserveerd met een paar verrassende en extravagante rock’n’roll ingrediënten.
Onnodig om de avond zelf nog met een hongertje af te zakken naar the place to be, aangezien alle tafels lang van te voren waren gereserveerd en het bordje volzet trots aan de deur bengelde in een uitzonderlijk koude en ongure wind voor de tijd van het jaar.
Binnen geen koude en noordelijke wind, maar veel volk en een gemoedelijke sfeer! De inwoners van Avatar Country kwamen met veel plezier hun koning en zijn metalband toejuichen. En het werd een waar feest voor alle aanwezige hongerigen.
Het eerste gerecht toverde een gesmaakte hap southern rootsrock (ook wel ‘americana’ genoemd) op het bord. Eénmansorkest Old Kerry McKee bracht een kruidige mix van folk, country en blues. Hij bespeelde zonder moeite verschillende instrumenten tegelijk en bleek ook nog eens over een passende doorleefde en weemoedige stem te beschikken. Je zou zweren dat het om een authentieke US native ging maar de man is geboren en getogen in Zweden en heeft al enkele CD’s op zijn conto. Eind maart verschijnt normaal gezien een nieuw album. Intussen toert hij verder in het kielzog van zijn landgenoten van Avatar. Straffe gast!
Als extravagant tussendoortje kreeg het publiek de freakshow van Hellzapoppin voorgeschoteld. Het betrof hier een knotsgekke bende weirdo’s uit Florida die in sneltempo een wervelende rollercoaster van ‘amuses’ op scène brachten. Van “The King of Kerosine”, die vlammen eet alsof het snoepjes waren tot een geschifte zwaardenslikker of dwerg die ballons inslikt die langer zijn dan hemzelf. Van een bruut die met oogleden gewichten heft of met een vleeshaak door neus en mond een bowlingbal torst tot een ‘halve’ mens (enkel hoofd, 2 armen en stukje romp) die op muziek wat turnoefeningen doet of van een trapje met zijn handen in verse glasscherven springt! Hoe absurder, hoe liever! De mensen in de zaal wisten niet wat ze zagen en wisselden aanmoedigingapplaus geregeld af met krijsen van afschuw en ontzetting. En dan vergeten we nog de act te vermelden waarbij dezelfde bruut van daarjuist het nu klaarspeelde om schijnbaar zonder probleem een lopende kettingzaag of een draaiende grasmachine op zijn kinnebakkes te laten balanceren terwijl het publiek hem bekogelde met ballen toiletpapier. Kortom, een regelrecht rariteiten circus op de tonen van rock’n’roll muziek, zoals we dat eerder zagen bij de gekende grootmeester in het genre Jim Rose en diens Circus. Heel vermakelijk en met zeer hoge dosis humor en enthousiasme gebracht. De ideale inleiding tot de hoofdschotel van de avond : AVATAR.
De heren van Avatar startten hun muzikale project in Zweden (Gothenburg) in 2001. De oorspronkelijke melodieuze death metal die ze brachten werd na verloop van jaren geleidelijk omgebouwd naar een unieke mengelmoes van death metal en rock, met nog meer input van en oog voor melodie en talrijke theatrale en avant-garde invloeden. Zelf omschrijven ze hun muziek soms als death’n’roll! De charismatisch frontman en zanger Johannes Eckerström speelt de hoofdrol in zijn eigen theater en blijkt een topentertainer te zijn die bovendien over een batterij veelzijdige stembanden beschikt waarmee hij zeer divers uit de hoek kan komen en moeiteloos grunts afwisselt met cleane zangpartijen of hoge uithalen.
De populariteit van de band is de laatste jaren fors toegenomen! Een paar sterke CD’s zoals ‘Black Waltz’, ‘Hail the Apocalypse’ en in mindere mate ‘Feathers & Flesh’ hebben daar zeer zeker toe bijgedragen. De laatste schijf ‘Avatar Country’ is nog maar uit sinds januari 2018 en moet nog groeien maar ook hier hoor je het enorme potentieel van de band.
Het optreden in Sint-Niklaas was al maanden op voorhand uitverkocht, ook al is de band later op het jaar nog te zien op Graspop. De merchandise stand deed gouden zaken en het podium was smaakvol aangekleed voor deze theatrale metal doortocht . Alle ingrediënten waren aanwezig om er een geweldig feest van te maken en zo geschiedde!
Iets na 22u betrad de hoofdact de circusarena op de tonen van intro “Glory to our King”. Meteen daarna knalde “Legend of the King” uit de boxen en was de band definitief vertrokken voor een hels optreden. Het publiek was van bij de aanvang helemaal mee en werd onmiddellijk meesterlijk bespeeld door circusdirecteur Johannes Eckerström. Zoals reeds aangehaald bestaat de succesformule van Avatar erin om een aanstekelijke mix te maken van enerzijds zware (death) metal met telkens een opvallend catchy of zelfs poppy refrein. Het geheel wordt met de nodige pathos gebracht en telkens in een knap theatraal jasje gestoken.
Luister maar eens naar nummers als “Let it burn”, “Paint me red” en “Bloody Angel”! Een trio dat vooraan in de set zat en meteen het vuur aan de lont stak. De aanwezige fans smulden van begin tot eind en brulden elk refrein luidkeels mee. Het loodzware “For the Swarm” met zijn pompend ritme verveelde geen seconde en in het daaropvolgende “The King wants you”, van de laatste CD, zat een heerlijke portie (gitaar) soleerwerk vervat dat duidelijk maakte dat zanger Eckerström omringd was door een stel topmuzikanten.
“Puppet Show” klonk bijna als een luchtige metal waltz met alweer een extra vermelding voor de frontman die deze keer de schuiftrompet hanteerde. “Tower’ kende een heel rustige start met ingetogen zang maar evolueerde al snel naar een krachtige meebruller van formaat waarbij op het einde het publiek de vocalen volledig overnam en voor een fantastische sfeer zorgde. Ook “The Eagle has landed” was een schot in de roos!
De frontman vond het daarna tijd om wat lessen te geven in metal geschiedenis en dronk intussen gulzig uit zijn jerrycan.
“War Song”, “Raven Wine” en “Reload” waren de volgende 3 uppercuts die met plezier werden geïncasseerd door de fans. Loodzwaar, keihard en snel, zoals het hoort en met duidelijke verwijzingen naar extreme metal maar dan toch weer met sferische tussenstukken en zeer genietbare refreinen, de specialiteit van Avatar.
En ondertussen was er constant wel iets te beleven op het podium! En zanger met een raar (tribal) masker, een drummer die kort op de solotour gaat en nog meer van die typische circustoestanden die evenwel nooit stoorden of verveelden.
De finale werd ingezet met “Smells like a Freakshow” en bracht de zaal weer helemaal op haar kookpunt. “A Statue of the King” bracht daarna geen afkoeling maar liet het zweet van fans en crowdsurfers verder verdampen. Van “The King welcomes you to Avatar Country” onthouden we de lekkere ‘groove’ in het nummer. Het bracht ons bij het echte einde van de set, na bijna 100 minuten topentertainment.
Eckerström nam zijn rol van frontman een laatste maal met heel veel verve op en sprak met een welgemeende en uitgebreide ‘speech’ zijn dank uit aan alle fans doorheen de jaren en ook aan de meest recente inwoners van Avatar Country.
De intense set werd definitief afgesloten met nog een laatste pure wall of sound : “Hail tot the Apocalypse”, het orgelpunt van een heerlijk concert!
Het wordt ongetwijfeld moeilijk om dit eind juni(en in openlucht) te evenaren op Graspop, maar met deze bende klasbakken uit Zweden weet je nooit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/avatar-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellzapoppin-17-03-2018/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Avatar
Avatar – interview + liveset
Naar het schijnt zijn Scandinaviërs goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.
Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabi j Göteborg)
Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome. In het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.
Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?
Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.
Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?
Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae basslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob Marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig genre.
Waarom ‘ something in the way ‘?
Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.
Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?
Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.
Ben je religieus?
Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven. Next!
Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!
Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.
Geef eens advies aan Steak Number 8.
Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.
En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!
Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constan oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.
Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.
Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby , samen met bassist Henrik Sandelin, openen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.
We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette “Torn Apart”in.
Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax. Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus.
“Dying to see you dead” mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had.
Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. “Something in the way” werd achterwege gelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avatar-10-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-defiled-10-12-2014/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
