Bones - beukende en rauwe death
De metalavond van Ketterij in Jeugdhuis Comma in Brugge kon rekenen op een mooie opkomst en het publiek was ook heel geïnteresseerd. De affiche was dan ook interessant: het live-debuut van de nieuwe band Bokkerijders, dan nog de loopgraven-death van Iron Death en als headliner Bones. En dat alles voor een bescheiden ticketprijs en de prijs pintjes was niet eens aan de inflatie onderhevig. Het ideale recept voor een fine avond.
Bokkerijders had een weekje eerder al eens getest in het repetitiekot wat ze waard waren met (een beetje) publiek erbij. Zanger/bassist Laurens en gitarist Jeffrey kennen elkaar al langer, en drummer Niels heeft eveneens al heel wat live-ervaring op de teller. In Brugge waren ze de openingsband zodat ze uitgebreid konden soundchecken. De band betrad het podium dan ook met bakken vertrouwen. En dan gaat het alsnog helemaal mis. Na een eerste schreeuw begeeft de microfoon van Laurens het zodat hun lijflied “Bokkerijders” in een karaoke-versie door de boxen knalt . Er komt gelukkig snel een nieuwe microfoon aan en vervolgens zetten de Bokkerijders het nieuwe nummer “Swords Of Gold” in. De eerste cassetterelease is immers al bijna uitverkocht nog voor de eigenlijke releaseshow in Antwerpen, en dus werkt de band hard aan de volgende release. “Swords Of Gold” is breder uitgewerkt dan de tracks van de eerste EP, die ook al ‘Bokkerijders’ noemt, maar heeft wel diezelfde drive en diezelfde mix van black en thrash. Het publiek is dan helemaal mee en de hoofden schudden netjes mee in de maat.
Wat een sound heeft deze band en wat een gave vocals heeft die Laurens. Aan de podiumprésence kan nog wat gesleuteld worden. Inzake muziek zit alles al goed. We hoorden in de Comma nog goed gekruide versies van “Antikosmik Void Principle”, “Schackled Leviathans” en “The Madness Of Mercury”. Laurens en Jeffrey deden alle mooie dingen met de black-thrash-kruising in het inmiddels opgedoekte Witch Trail, maar als Bokkerijders wachten hen nog een mooie toekomst.
De eveneens nog relatief nieuwe deathmetalband Iron Death kijkt niet zo naar de toekomst, maar eerder naar het verleden. Naar de eerste Wereldoorlog meer bepaald, net zoals het Franse In Purulence of het inmiddels bekendere 1914 uit Oekraïne. In Brugge zit je dan goed: niet zo ver van de voormalige loopgraven. Die sfeer probeert de band op te roepen met wat decorstukken en camouflagestrepen op de gezichten en op de blote bast van de bassist. Doorgaans heb ik niet zo veel vertrouwen in bands die veel decor nodig hebben en net als bij Bokkerijders voegen die bij Iron Death niet zo gek veel toe aan het verhaal van het concert. Mijn vrees is ongegrond. Iron Death brengt een show die misschien niet verrassend is, maar wel heel degelijk gebracht werd. De band staat met de bajonet tussen de tanden op het podium. Vooral zanger Dyln gooit alles in de strijd.
Iron Death brengt in Brugge de vier tracks van hun debuut-EP ‘MMXXII’ (“Dead Of Night”/”Trench Supremacy”/”Pickelhaube”/”Unleash The Beast”), aangevuld met “Embalmed By Ice”, “Ritual Genocide”, “Mask Of Flies” en “War Command”. Dit was voor velen in het publiek een aangename eerste kennismaking.
Laurens van Bokkerijders mocht een tweede keer die avond het podium op, als bassist van deathmetalband Bones. Die band bestaat al zowat twaalf jaar en bracht in september toch nog maar zijn debuut full album uit, bij het Ierse label Invictus Productions. Dat album, ‘Sombre Opulence’, krijgt overal in Europa lovende kritieken en de band wordt vaak gevraagd in binnen- en buitenland. Begin volgend jaar speelt Bones zo als support van Lucifericon in de Elpee in Deinze. Alle bandleden hebben al ruim hun strepen verdiend in de Belgische metalscene en ook deze band stapt het podium van de Comma op met veel vertrouwen. De set is uiteraard opgebouwd uit het nieuwe album, waarvan ze enkel “Formulas Of Condemnation” niet brengen.
Aanvullen deden ze in Brugge met “Utterance Beyond Death” van de 12” single ‘Gate Of Night’ uit 2020 en “Visions”, de eerste track van hun allereerste demo uit 2013.
Bones brengt zijn deathmetal beukend en rauw en daar had het Brugse publiek wel zin in want niemand ging naar de toog of naar huis voordat de zaallichten aangingen.
Organisatie: Ketterij ism JH Comma, Brugge
SPATB ontstond ergens in 2012 in Burmingham Alabama, hebben dezelfde smaak en roots als Alabama Shakes en openen straks de heilige grond in Werchter. Zanger Paul Janeway en bassist Jesse Philips zijn soulmates van het eerste uur en weten hun muzikanten heel verzorgd uit te pikken. Twee jaar laten brengen ze hun eerste ‘Half The City’ uit en sedert gaat het enkel maar voorwaarts, uitverkochte concerten, ook Botanique inbegrepen. Nu kwamen ze even generaal repeteren voor hun passage op ’s werelds beste festival.
Zanger en Meuris lookalike heeft meer soul in zijn linker teen dan alle Tina’s samen. Met de nodige zelfrelativatie en humor weet hij ‘Browns’ - gewijs zijn ziel op het podium uit te schreeuwen en met de spreekwoordelijke vingerknip het publiek in brand te steken. Deze soulvolle rockband of rockvolle soulband is het gewoon om de lat heel hoog te leggen en voor deze passage doen ze verre van onder.
Een kort gesprek met de drummer leert mij dat ze bij god weet waar niet eens wisten waar ze terecht gekomen waren : een locatie aan de Gentse dokken, no nonsense die deed denken aan de betere alternatieve decors in pakweg Berlijn.
Ze beginnen redelijk klassiek met een funky soul groove van ons aller The Meters waarbij de zanger met het nodige-net-niet-erover-vertoon het podium op komt. Denk aan de legandarische film The Commitlments. Nostalgie met perfectie, het kan. Ze gaan ervoor en de interactie met het publiek is met de perfecte humor gekruid. “Shake your ass”. Met All Gamble krijgen we coolness als was het dat Charlie Watts even de toetsen bediende.
Eigen nummers als “Like a Mighty River”, “It’s Midnight”, “Call me” en “Grass is Greener” worden afgewisseld met kanjers van Sam Cooke en Otis Redding.
Pure professionaliteit, vakmanschap en performance van soul classics. Zelfs de man in een rolstoel bleef niet zitten. Dit belooft voor Werchter.
Organisatie: Democrazy, Gent
Er was een behoorlijk grote aanhang met ze meegereisd, die zich waarschijnlijk te pletter amuseerde, maar op mij liet opener Bunny Bartender uit Moorsele geen te overweldigende indruk na. Het begon nochtans niet onaardig met een pittige instrumental waarin wat surfinvloeden doorschemerden. Wat volgde was erg Brits klinkende rock, die tijdens de betere momenten wat aan Gallon Drunk deed denken, met een zanger die zijn teksten meer declameerde dan zong. Een beetje zoals Mark E. Smith maar dan zonder diens typische nijdigheid. Na een tijdje bleek die zang voor veel te weinig variatie te kunnen zorgen en bleef de band wat ter plaatse trappelen. Jammer want de gitaar van Wim Wallays mocht best gehoord worden.
The A-Bones is de groep rond het echtpaar Billy Miller en Miriam Linna, tevens bezielers van het label Norton Records dat zich vooral bezighoudt met rauwe fifties en sixties rock-'n-roll reissues. Billy zag Miriam voor het eerst toen ze drumde bij The Cramps in 1976 maar een eerste daadwerkelijke ontmoeting vond een jaar later plaats tijdens een platenbeurs waar Billy zijn toekomstige een exemplaar van ‘You must be a witch’ van The Lollipop Shoppe (met Fred Cole van Dead Moon) uit 1968 aansmeerde. Het klikte meteen en na het eerst met de rockabillyband The Zantees geprobeerd te hebben richtten ze uiteindelijk in 1983 The A-Bones op, genoemd naar een nummer van The Trashmen. Na zo'n tien jaar lijkt de groep te zijn uitgespeeld tot in 2009 een nieuwe plaat (‘Not Now!’) verschijnt. Sindsdien treden ze weer regelmatig op en een gunstige wind bracht ze op 18 juni voor een eenmalig Belgisch concert naar de 4AD.
Toen ze het podium betraden bleken ze geen saxofonist (geen onbelangrijk element op hun platen) bij te hebben maar drie jaar geleden, toen ik ze in Utrecht zag, was dat ook al zo en toen deed dat absoluut geen afbreuk aan hun muziek. Iets meer verontrustend was de afwezigheid van gitarist Bruce Bennett. Die kon de tour niet volledig meereizen en voor het resterende deel had Billy Miller wat rondgebeld op zoek naar een vervanger. Eerste keuze was Mick Collins (dat zou wat geweest zijn!) maar die had een optreden met The Gories. Tweede keuze was King Khan die ook verhinderd was maar die stuurde Miller wel door naar ene Dale MacDonald en dat bleek achteraf een perfecte keuze (dank u King!). Dale MacDonald, die tegenwoordig blijkbaar in Berlijn woont, zou je kunnen kennen van obscure bands uit Montreal als The Cockroaches, Chocolat of Hell Shovel maar zal toch vooral dankzij The Demon's Claws bij sommigen een belletje doen rinkelen.
The A-Bones zaten meteen op kruissnelheid met het schitterende "Bird doggin' ", mijn favoriete Gene Vincent-song. Toen al kon mijn avond niet meer stuk! Het was de start van en set vol enorm aanstekelijke rock-'n-rollsongs, meestal covers van obscure nummers uit de jaren '50 en '60 terwijl ook hun eigen songs klinken alsof ze in die periode het levenslicht zagen. Vol vuur en overgave gezongen door Billy Miller die in de loop der jaren een flink tonnetje heeft gekweekt maar daarom niet minder enthousiast over het podium struinde. Ruggengraat van de band was de onverstoorbare bassist Marcus ‘The Carcass’ Natele en de wild meppende Miriam Linna die tevens voor de hitsige en/of kirrende achtergrondgeluidjes zorgde. Een groot zangtalent kun je haar bezwaarlijk noemen maar de paar nummers die zij mocht zingen (of mekkeren) vielen niet eens uit de toon. Maar de verrassing van de avond was een briljante Dale MacDonald. De dag voordien The A-Bones voor het eerst ontmoet, de dag zelf wat gerepeteerd met ze in de bunkers van de 4AD en 's avonds dan het eerste optreden met The A-Bones! Maar die wat onmogelijk lijkende proef doorstond hij glansrijk. Bescheiden en verlegen, maar dat was hij ook bij The Demon's Claws, en slechts af en toe spaarzaam glimlachend naar Miriam Linna. Absoluut geen Bruce Bennett die veel smeriger uithaalt, het grote gebaar niet schuwt en zo eigenlijk eerder zijn tegenpool lijkt. En toch miste ik Bennett geen seconde want de vintage rock-'n-roll klinkende gitaar van Dale paste evenzeer in het plaatje van The A-Bones. Ik vermoed zelfs dat de spanning om met een nieuwe gitarist te spelen ook de rest van de groep extra impulsen gaf. Het zorgde alleszins voor dampende rock-'n-roll, niets spectaculairs maar songs als "World's greatest sinner" (Frank Zappa), "Betty Lou got a new tattoo" of het onvermijdelijke "Wooly bully" bleken onweerstaanbaar.
"Niets meer dan een party" zou je heel oneerbiedig kunnen roepen. Een party, zeker dat, maar dan één van het soort die je nergens nog vindt terwijl The A-Bones ervoor zorgen dat die oude vergeten rock-'n-rollsongs (of de rock-'n-roll tout court) een nieuw leven krijgen. Niet onbelangrijk in deze tijden waarin recyclage steeds meer een noodzaak wordt.
Het is nog wat vroeg om, zoals ik iemand hoorde opperen, van het optreden van het jaar te spreken maar dat ze dicht zullen eindigen staat nu al vast.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-a-bones-18-06-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
