Ik werd onverbiddelijk naar voren gezogen door een zinderende brok psych rock van het me tot dan totaal onbekende J.C. Satan. Het Europese antwoord op Thee Oh Sees is een feit! Datzelfde voortdenderende ritme, die vreemde stemmen, het gefriemel op antieke elektronica, maar wat geeft het... dit was minstens even opwindend. Wat een stomp in de maag, die opener. Wat volgde bleek onvermijdelijk iets minder maar toch wisten deze drie jongens uit Bordeaux en twee meisjes uit Turijn het vuur erin te houden tot het eind. J.C. Satan : een naam om te onthouden.

Jeffrey Novak blijft met Cheap Time (Nashville, Tennessee) koppig zijn eigen weg volgen. Of hij hiermee ooit verder raakt dan de Pit's blijft de vraag maar hoeft dat eigenlijk wel? Opnieuw werden we getrakteerd op een stevige pot powerpop met flarden garage en glamrock. Novak zong wat zeurderig met een stem die het midden houdt tussen Julian Casablancas en Syd Barrett en leek wat verbeten bezig met die gekrulde bovenlip. Naast hem, uitstekend op een hitsige bas, Stephen Braren, warempel gehuld in een t-shirt van het bejaarde Zwitserse metalcombo Krokus! Derde man Ryan Sweeney timmerde het geheel vakkundig aaneen op drums. Ze hielden het mooi strak maar net als bij hun vorige doortocht moest ik opnieuw vaststellen dat er toch enkele te licht bevonden nummers werden gespeeld. Die zouden er toch eens uit moeten temeer daar de nieuwe songs steeds kwamen bovendrijven. 
Hun nieuwste plaat ‘Fantastic Explanations (and similar situations)’ is trouwens ook een heel stuk beter dan hun vorige.

Organisatie: Pit’s, Kortrijk

Wat gebrek aan ervaring en een kort voordien nog gewijzigde setlist zorgden ervoor dat de motor van The Tubs soms wat sputterde. Maar ondanks wat haperingen had dit Gentse viertal genoeg sterke nummers meegebracht om ons te overtuigen. Vuile rock-'n-roll met tentakels in de blues, country en soul die me meermaals deed denken aan het recentere werk van Jack Oblivian. Hier en daar moet er nog wat aan gesleuteld worden maar het potentieel is er. Deze jongens hebben de juiste attitude en een veel betere smaak dan de gemiddelde Studio Brussel-luisteraar, getuige hiervan hun cover van Nathaniel Mayer's "Village of love". En met hun zanger hebben ze werkelijk een oertalent in huis. Het zou dan ook bijzonder jammer zijn mochten ze na een paar maanden terug in de vergetelheid belanden.

Het verschil met de hoofdgroep, het trio rond Jeffrey Novak uit Tennessee, was groot. Cheap Time is een groep die er "staat", hun motor kende dan ook geen problemen. Hun debuut op ‘In The Red’, een label dat nog steeds tot de verbeelding spreekt gezien het volle huis, vond ik nochtans maar aan de middelmatige kant. Live viel het dus heel wat beter mee hoewel ik ook nu weer enkele songs veel te licht bevond. Vooral die paar nummers waarin de zanger zijn teksten als aftelrijmpjes debiteerde zou ik het liefst in de vuilnisemmer zien verdwijnen. Cheap Time zweert bij korte (garage)punksongs met glaminvloeden (er was dus niet alleen de fysieke gelijkenis van de bassist met Marc Bolan) die regelmatig ook (en helaas) het popzwerk opzoeken. Gelukkig was er ook nog plaats voor iets ruiger werk en tijdens de zeer uitgebreide bisronde was de pop er helemaal uit verdwenen en werd ik er zowaar nog wild van ook. Helemaal op het einde viel verdomd nog Hawkwind uit de kast en hoorden we nog een rammelversie van "Silver machine" en een gitaarjam, geïnspireerd op "Brainstorm". Plots leek het leven heel wat aangenamer...

Organisatie: Pit’s Kortrijk