Clawfinger – (Spring) Levend in 2026

Terwijl op diezelfde avond het Canadese rock ’n roll trio Danko Jones het mooie weer maakte in de Gentse Ha Concerts, trokken wij naar Sint-Niklaas voor een toch wel legendarisch Zweeds groepje dat al 36 jaar bezig is, Clawfinger met name
Dit ‘rapcore’ vijftal beleefde zijn hoogtepunten begin jaren negentig met aanstootgevende, maatschappijkritische nummers als “Nigger”, “The Truth” en “Do what I say”.
Dat ze nog (spring) levend zijn , mochten we aan de lijve ervare, ondervinden en ernaast is een nieuw album uit  ‘Before we all die’ , wat ze uitgebreid kwamen voorstellen in de Casino.

Het Zwitsers kwartet Sickret opende de avond. Ze deden héél hard drie kwartier hun best, en de reeds aardig vol gelopen zaal kon het wel appreciëren , maar voor ons viel dit toch te licht uit. De zanger, schreeuwer van dienst , deed een beetje te veel zijn best om Fred Durst te zijn. Helaas een groepje van dertien in een dozijn.

De hoofdact Clawfinger daarentegen begon met een kanonstart door meteen hun titeltrack  “Before we all die” van de nieuwe plaat te spelen. Briesend, brullend, strak en oorverdovend hard, wat hoort bij het genre. Frontman Zack Tell , meestal razend kijkend, heeft nog altijd zijn zware dominerende, blaffende rapstem, verder zijn er de zware bassen van de met de lange grijze haren en baard getooide André Skaug, die nog steeds kan headbangen als een jong veulen, de metalriffs krijgen we van Bard Torstensen, het betere drumwerk is van Henka Johansson en Jocke Skog zorgt voor de broodnodige synths.
Het was na een uur en drie kwartier heel duidelijk dat hier een geoliede groep stond. Ze denderden met een rotvaart door hun beenharde repertoire. De uitverkochte zaal, vooral bevolkt door in het zwart gekleed grijzend kennerspubliek, smulde met volle teugen. En als er dan nummers tussen zitten als “Going down (like Titanic)” en speciaal eentje voor een oranje president “Scum”, dan is het genieten en lachen terzelfder tijd. 
Niet enkel het muziekgedeelte boeide enorm, ook de humoristische tussenkomsten van zanger en toetsenist werden ten zeerste gesmaakt. En toen de bassist zich behoorlijk boos maakte op een aantal rokers in de zaal, kreeg deze terecht een warm applaus !
Je kon echt voelen dat de groep naar een hoogtepunt werkte. We kregen het dan ook in de bis met “The Truth” en “Do what I say”. Helaas geen “Nigger”, het nummer waar ze mee uit de bloemkolen kwamen.

Deze avond bewezen ze na meer dan drie decennia dat ze nog altijd relevant voor de festivalpodia! Ze bliezen alle spinnenwebben en het stof uit de hoeken van de zaal. Dampend en zwetend, enkelen wat mankend, verliet een zeer tevreden publiek de feestzone. 

Setlist : Before we all die ; Recipe for hate ; You call yourself a teacher ; Pin me down ; Two sides ; Hold your head up ; Kill the dream ; Big brother ; Ball & Chain ; Out to get me ; Nothing going on ; Hypocrite ; Going down (like  Titanic) ; Rosegrove ; Warfair ; Scum ; Tomorrow ; Undone ; The Price we pay ; Biggest & The Best ; The Truth ; Do what I say

Neem gerust een kijkje naar de pics
Clawfinger
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10401-clawfinger-28-10-2026?Itemid=0
Sickret
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10400-sickret-28-10-2026?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Het Zweedse Clawfinger stond  in een uitverkochte Casino geprogrammeerd  in het kader van hun '25 jaar Deaf Dumb Blind' tour.  Het werd een heerlijk nostalgisch weerzien vol energieke rapmetal en powerrock!

De 26-jarige Krissy Matthews en band mocht als support de avond openen met een ouderwetse mix van rock en blues.  Dat de  talentvolle kerel een aardig potje gitaar kan spelen  was al snel duidelijk en verklaart ook waarom hij reeds op heel jonge leeftijd interessante contacten had met ondermeer John Mayall, BB King, Joe Bonamassa en Jeff Healey…Hij zorgde in Sint-Niklaas voor een foutloos concert en kreeg op het einde zelfs versterking op het podium van Clawfinger gitarist Bard Torstensen. 

In 1993 sloeg het debuutalbum ‘Deaf Dumb Blind’ van Clawfinger in als een bom!  Nummers als “The Truth” en “Nigger” konden rekenen op heel wat bijval en airplay bij alternatieve muziekliefhebbers en radiozenders.  De aanstekelijke mix van rock, metal en rap, de kritische teksten van frontman Zak Tell en de heel toegankelijke en sloganeske refreinen zorgden voor een periode van succes en eindeloos touren.
Na 8 albums hield de band het in 2013 voor bekeken om in 2017 toch terug een nummer uit te brengen en ook live weer af en toe aan de slag te gaan!  Het idee om 25 jaar na datum een tour op te zetten en het debuutalbum integraal te spelen werd overal heel enthousiast onthaald en leidde in no time tot heel wat uitverkochte shows, waaronder het enige optreden in België , Sint-Niklaas.

Een optreden aftrappen met de 2 grootste succesnummers uit de beginperiode van de band kan tellen als binnenkomer!  De intro van “Goldfinger” was nauwelijks uitgedoofd of “Nigger” knalde als opener stevig uit de boxen.  Het Zweedse 5-tal bleek nog altijd garant te staan voor een portie intense no-nonsense en herkenbare rapmetal!  Frontman Zak Tell had dan misschien wel een beetje van zijn slanke lijn verloren maar alles behalve ingeboet aan uitstraling, energie en krachtig stemgeluid!
Het publiek, dat voornamelijk bestond uit 40-ers (of pubers uit 1993), reageerde meteen lekker wild en at moeiteloos uit zijn hand.  Idem dito bij “The Truth” dat onmiddellijk daarna werd ingezet.  Beide nummers bevestigden nogmaals wat een sterk debuut ‘Deaf Dumb Blind’ indertijd wel niet was en gans het eerste deel van de set maakte wederom duidelijk hoe knap eigenlijk alle 10 de nummers van die plaat in elkaar zaten!  Bij “Rosegrove” bevestigde Zak het verhaal dat de bandleden in 1989 elkaar ontmoetten in het hospitaal Rosenlund in Stockholm, waar ze werkzaam waren en zo besloten samen muziek te maken…
Het megasnelle “Don’t get me wrong” (met Europe intermezzo) werd opgevolgd door het iets rustiger “I need you” en “Catch me” waarbij de heer Tell besloot het publiek al crowdsurfend eens een kort bezoekje te brengen.  “Warfair” zorgde weer voor het nodige vuurwerk en bij “Wonderfull world” werd beroep gedaan op het publiek om het refrein vocaal te ondersteunen.  Met “Sad to see you sorrow” en “I don’t care” besloot de band hun legendarische  25 jarige debuutschijf en kwam er meteen ook een eind aan het eerste deel van de set. 
Wat daarna volgde was een best of jukebox van songs terug te vinden op de albums die tussen 1995 (‘Use your brain’) en 2007 (‘Life will kill you’) verschenen.

De muziek van Clawfinger heeft duidelijk een stempel uit de jaren ’90 maar klinkt anno 2018 nooit gedateerd of voorbijgestreefd.  Het blijft namelijk zeer vermakelijke en universele rock’n’roll met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Tijdens “Recipe for hate” besluit de band de drummer van supportact Krissy Matthews een vroeg kerstcadeau te geven door hem achter de drumkit te laten plaatsnemen.  De eigen drummer gaat intussen doodleuk voor het podium tussen de fans postvatten om mee te genieten van zijn collega’s.  Beide drummers beleven merkbaar de tijd van hun leven…
Het vervolg wordt uitermate strak ingeluid met “Prisoners” om daarna wat ‘rustiger’ aan te doen met “None the wiser” (wat mij betreft het minste nummer van de avond) en zonder verpozen over te schakelen naar “Nothing going on” met het heerlijke ritme en een volle zaal die de handen op elkaar brengt.
Na een intens uur besluit het Zweedse gezelschap stilaan te beginnen bouwen aan de climax!  Een aantal songs die Clawfinger onsterfelijk hebben gemaakt en waarop het voltallig publiek al een tijdje ongeduldig wacht ,worden nu in een hels tempo boven gehaald.  “Pin me down” klinkt nog altijd fantastisch en “Biggest & The Best” krijgt voor de zoveelste keer de fans moeiteloos aan het meebrullen en crowdsurfen.
Zak Tell neemt afscheid van het publiek maar belooft terug te zullen komen voor een paar toegiften ‘omdat dat nu eenmaal hoort bij een rockshow’.  Het blijkt ook het laatste optreden van de band te zijn voor 2018 en als de rijzige frontman terug op het podium verschijnt (met kerstmuts op)trakteert hij de zaal op snoep en samen met zijn band (met voetbalshirts aan) op nog 2 typische en onvergetelijke Clawfinger pareltjes.  Eerst steekt “The Price we pay” de Casino nog een voorlaatste keer in lichte laaie en tot slot het ijzersterke en tijdloze “Do what I say”!  Dit ultieme ‘sing along’ epos sluit een zalig concert meer dan gepast af en wordt nog minuten lang nagescandeerd door het  uitgelaten publiek.

Hopen dat Clawfinger deze zomer terug ons land aandoet voor een paar festivals.  Je weet maar nooit!  En intussen nagenieten van een  fijne avond Ikealandmuziek!

Neem gerust een kijkje naar de pics
Clawfinger
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/168
Krissy Matthews
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/167

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas