logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (2 Items)

Creature With The Atom Brain

Night Of The Hunter

Geschreven door

Rare jongen, die Aldo Struyf. Met zijn band Creature With The Atom Brain komt hij, een paar jaartjes na het ook al fameuze ‘The Birds Fly Low’, met een ambitieuze plaat opzetten, heeft hij kosten noch moeite gespaard, schoon volk als Tom Barman en Mark Lanegan uitgenodigd,  … en dan kondigt hij doodleuk aan dat dit een afscheidsplaat is en hier zelfs geen tournee op volgt.
Er staan 5 songs op die fijntjes in mekaar overvloeien, ze hebben geen titel meegekregen en ze vormen samen een bijzonder sterk geheel. Er wordt uit diverse vaatjes getapt, blazers en Spaanse gitaarriedels maken het mooie weer, oosterse tintjes zorgen voor een fijne flow, vloeiende rockgitaren dringen zich op vanuit de achtergrond, eighties synths zwemen richting krautrock en seventies orgeltjes zorgen voor een onweerstaanbare groove. Er is van alles te beleven en toch is dit één hecht pronkstuk. Een zweefplaat, als je ‘t ons vraagt, zo eentje waar je kan blijven in rondhangen.

Creature With The Atom Brain

Transsylvania

Geschreven door

Na ‘I am the golden gate bridge’ vuurt Creature with the atom brain een twee retrorockende plaat op ons af. CWTAB begon als de one-man band van Aldo Struyf van Millionaire, maar werd gauw een vaste band met een tweede Millionaire lid Dave Schroyen; Jan Wygers van Mauro & The Grooms en drummer Michiel van Cleuvenbergen vulden aan. Het kwartet trok naar de VS, konden beroep doen op Chris Goss van de Masters, die instond voor de productie, kregen het gezelschap van Mark Lanegan en trokken Pascal Deweze van Sukilove aan om alles zo goed mogelijk te op te nemen.
We hebben tien afgewerkte songs, waarvan het overgrote deel per beluistering intrigeert. Ze klinken eigentijds met snedige, bezwerende en donkere retro- en stonertrips op de eerste songs van de cd, “I rise the moon”, “The color of sundown”, “Smth is wrong” en de titelsong. Het tij keert op “Darker than a dungeon” en de ietwat vervelende afsluitende tracks als de ‘60’s ‘70’s psychedelica dito zweverigheid de overhand heeft. Maar verder overtuigen “Sound of confusion” en “Spinning the black hole”, wat ervoor zorgt dat de balans al bij al positief overhelt.