Briqueville - Zwarte kerst
Briqueville, Divided & Bloed

Een affiche met drie hardvochtige bands was het perfecte tegengif voor al dat kleffe kerstgedoe. Dank u wel, Popallure!

In deze hoogtijden van de meligheid was een beetje tegenstroom immers zeer welgekomen. Die van Bloed hadden dat goed begrepen, met een frontale portie agressieve industrial-metal werd de menigte hardhandig uit zijn kerstmodus gerukt. Bloed klonk bij momenten misschien een beetje te schreeuwerig, maar de broers en zus waren wel in hun opzet geslaagd, namelijk de boel keihard door mekaar rammelen tot alle kerstballen volledig aan diggelen waren geslagen.

Divided heeft met ‘Light Will Shine’ alvast een sterk album achter de kiezen, maar live zat nog niet alles op de juiste plaats. Hun hardvochtige metal klonk soms te chaotisch om echt te overtuigen. Aan de songs lag het nochtans niet, want met “Cinder”, “Days Undone” en “The Vicious Loop” hadden ze bijzonder sterk materiaal in de aanbieding, maar er zaten nog iets te veel barsten en gaten in het pleisterwerk. We twijfelen er echter niet aan dat het met deze jongens goed komt, want hier zat verdomd wat agressie, power en branie achter.
Nog wat oefenen om volgende zomer volop te schitteren op Alcatraz, moet zeker kunnen.

Hoofdgerecht van de avond was natuurlijk de mysterieuze post-metal van Briqueville. Na al die jaren is de identiteit van de groepsleden nog steeds geheim en blijven ze gehuld in maskers en donkere gewaden. Het houdt alleen maar de magie en het mysterie dat rond hun persoontje hangt, in stand en het komt de muziek zeer goed uit. Want hoe meer waas en geheimzinnigheid er rond deze band hangt, hoe intenser en boeiender ze klinken.
De sound van Briqueville was ook vanavond weer gedreven, atmosferisch en immer dreigend.
Met als aftrap een bezwerend en lang uitgesponnen “Akte VI” zat het al meteen goed, er hing een bruisende en duistere atmosfeer in de lucht die voor de rest van de avond niet meer zou verdwijnen.
Briqueville schakelde geregeld over van innemende post-metal naar snoeiharde doom-metal en weer terug. De vocale prestaties bleven beperkt tot enkele profetische uitroepen van de keyboardspeler, voor de rest was dit een magische instrumentale trip langs monumentale riffs, epische en onheilspellende uitweidingen en verslavende drums.
Briqueville bracht wederom een begeestering teweeg die ze de ganse de tijd wisten aan te houden en helemaal op het einde naar een climax stuurden met een verschroeiend “Akte IV”.
We werden een dik uur en een kwart meegezogen in hun mystieke, donkere en bevreemdende wereld en hadden het daar volledig naar onze zin.
Dat ze nog maar een tijdje die kappen en maskers blijven ophouden, het zit hun muziek als gegoten.
Maar wordt het nu niet stilaan tijd voor nieuw werk? We zijn immers benieuwd naar het vervolg van dit avontuur, er mogen nog een stel nieuwe aktes in dat epische boek vastgelegd worden.

Organisatie: Popallure

Gnome - Trollenmetal in Stonerland

Sextc zijn jonge geweldenaren die rammelen met noisy postpunk, hardcore en rauwe Nirvana-achtige nineties punkrock. De attitude is er, en dat al zeker met een losgeslagen frontman als Kaine Chapdam, een kerel die meer in het publiek stond (of lag) dan op het podium, maar de onvergetelijke song is er vooralsnog niet.
De band heeft dan ook nog maar 2 singles gereleased, “Sex Sells” en “Heroin Chic”, dus het wordt afwachten of dit ooit iets gaat worden. Hier zat alleszins wel intensiteit en force achter, maar iets meer visie lijkt ons gewenst.

Gnome is zowat het best bewaarde van de Belgische stonerrock en metal, een band die alom geprezen wordt in het buitenland maar bij ons eigenaardig genoeg maar lauwtjes onthaald wordt. De band haalt zijn inspiratie uit de mythische wereld van trollen en gekke kabouters, vandaar ook de pinnenmutsen. Die inspiratiebron heeft al evenzeer impact op hun sound, die even geflipt als uniek is. De albums ‘King’ (2022) en ‘Vestiges Of Maximum Visidrome’ (2024) zijn 2 vinnige stonerpareltjes met een volkomen eigen gezicht en hier en daar een welgekomen hoek af.
De set was dan ook samengesteld uit de stomende songs van die 2 albums, maar Gnome greep tussendoor ook nog terug naar hun quasi volledig instrumentale debuutplaat ‘Father Of Time’ (2018) met “Jebediah Supreme” en “Blacksmith”, twee ruwe riffmonsters die uit het beste Karma To Burn hout gesneden waren.
In “Old Soul” en “The Ogre” werd rijkelijk met riffs, gekscherende tempowisselingen en vlijmscherpe solo’s gestrooid, de smaakmakers bij een Gnome set zeg maar. Evident dus dat zanger/gitarist Rutger Verbist zich hierbij het meest in de kijker speelde, hij reeg de riffs en solo’s met brio aaneen en stond ondertussen nog sterk en overtuigend te zingen, af en toe met een metal-brulstem, altijd met een knipoog.
Met een funky “John Frum”, een splijtend “Bulls Of Bravik” en een uiterst opwindend “Wenceslass” werd nog maar eens duidelijk dat Gnome zijn inspiratie niet alleen gehaald heeft bij de Black Sabbaths van deze wereld, maar eveneens bij prettig gestoorde bands als als Primus, Mr Bungle en King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er zat sowieso al heel wat vaart in hun set maar het tempo werd nog wat extra de hoogte ingejaagd met een vlammend en bijzonder aanstekelijk “The Gods Are Evil”.
En dan zat er nog een geweldige finale aan te komen met een opgejaagd “Kraken Wanker” gevolgd door een uitzinnig en kokend heet “Ambrosius”, tot nader order dé Gnome klassieker.
Geweldige band, als je ‘t ons vraagt.

Pics homepag @Jens Roels

Organisatie: 4ad, Diksmuide

The Liminanas - Psychedelica in de cinema

Een beetje onwennig en stijf van de stress stond de jonge Rosie Stuart op het podium, alsof het haar vuurdoop was voor een publiek van meer dan 10 concertgangers. Stuart leek ook de mening toegedaan dat ze zich constant moest verontschuldigen voor haar aanwezigheid. Een beetje meer assertiviteit was welkom geweest.
Met haar elektrische gitaar begeleidde ze zichzelf in een stel songs die met een beetje goede wil al eens deden denken aan de jonge PJ Harvey of aan Amanda Palmer, maar als haar stem oversloeg werd het soms wel pijnlijk. Er is duidelijk nog werk aan de winkel, zowel qua podiumact als qua songs.

The Liminanas uit het diepe Franse Zuiden zijn in principe een duo, maar live wordt het gezelschap uitgebreid tot een zeskoppige band, waardoor alles een flink stuk forser en gedrevener klinkt. Marie en Lionel Limanana zijn geen ego’s die zelf in de picture willen staan, ze reduceren zichzelf gewoon tot groepslid en geven hun bandleden voldoende ruimte en tijd om te schitteren met de versterkers wagenwijd open.
Na al die jaren hebben ze een eigen in fuzz gedrenkte sound ontwikkeld die schatplichtig is aan zowel Serge Gainsbourg, The Raveonettes, The Velvet Underground als Brian Jonestown Massacre. Met deze laatste zijn ze geregeld al eens samen de studio ingetrokken, net als met een handvol andere boeiende gasten als Bobby Gillespie, Jon Spencer en zelfs Laurent Garnier. Het toont alleen maar aan hoe veelzijdig deze band is.
Het is altijd hun betrachting geweest om hun geluid zowel een cinematografisch als een psychedelisch karakter te geven, en in hun live set wordt dat nog geaccentueerd door een reeks prikkelende videoprojecties die perfect matchen met de hypnotiserende sound.

The Liminanas kwamen gestaag op gang met een greep songs uit hun nieuwste album ‘Faded’ (“Spirale”, “Prisoner of Beauty” en “Shout”) maar ze waren pas echt goed op dreef met “J’adore Le Monde” en het lekker ritmische “Down Underground”, waarin dat typische heerlijke sixties orgeltje een eerste keer kwam opdraven. Het verslavende repetitieve karakter van hun songs werd ten top gedreven in “Salvation”, “Shadow People” en een geweldig “Istanbul Is Sleepy”. Dat is net wat een Limananas gig zo indrukwekkend maakt, in hun live versies worden de songs steevast uitvergroot tot iets magisch en komen ze terecht in een wall of sound die zijn weerga niet kant.
Met de Cramps cover “TV Set” werd ook nog eens het rock’n’roll-gehalte aangewakkerd en in de bis werd de hypnose tot een hoogtepunt gedreven met een minutenlang aanzwellend “Rocket USA”, de Suicide song waar The Liminanas een fenomenale invulling aan gaven.

In een tijdspanne van 15 jaar hebben The Liminanas al een reeks fijne plaatjes uitgebracht, maar dit is toch vooral een band die je live moet beleven want op het podium drijven ze je van de ene climax de andere in.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

DITZ - Onstuimige post-punk zet Wintercircus op zijn kop

Opus Kink is een nieuwe opkomende band die alom geprezen wordt in de Britse pers. En dat is voor een keertje niet overdreven, Opus Kink lijkt ons immers een olijke en driftige bende met bijzonder veel jeuk in de onderbroek. Dit prettig gestoorde zeskoppige gezelschap speelt stekelige en tintelende indie-rock met een hoek af. Een sound die niet in een hokje is te brengen, het pendelt van disco naar folk en passeert langs new wave en Britpop. Maar het werkt bijzonder aanstekelijk, is lekker dansbaar en het swingt de pan uit. Een stel blazers die het boeltje om de haverklap komen opzwepen zorgt voor het aanhoudende feestgehalte en de set wordt dusdanig opgebouwd dat zowat iedereen na een half uurtje de dansbeentjes heeft losgegooid, de één al wat voorzichtiger dan de ander.
Feit is dat Opus Kink met okselfrisse en bruisende songs als “I Wanna Live With You”, “I Love You, Baby” en “St. Paul of the Tarantulas” hier een nieuw publiek voor zich heeft gewonnen. Hier gaan we gegarandeerd nog van horen.

DITZ is ongetwijfeld één van de meest opwindende sensaties die in het kielzog van Idles van over het kanaal zijn overgevaren. Met ‘The Great Regression’ en ‘Never Exhale’ heeft de band 2 indringende albums uitgebracht die barsten van de woede en spanning.  
En die spanningsboog weten ze beslist ook op het podium te creëren met snerende post-punk die al eens omslaat in noise, een bas die klinkt alsof er bomen moeten omgehakt worden en gitaren die knarsen en bijten als The Jesus Lizard en The Birthday Party in hun beste dagen.
Zanger (of zangeres, wie zal het zeggen) Cal Francis heeft een charisma over zich waarmee de hele zaal in een handomdraai wordt ingepakt, één vingerknip volstaat om een uitzinnige moshpit aan te steken. Francis zuigt de aandacht naar zich toe met een act die al wel eens theatraal oogt maar nergens pretentieus is.
Een mens zou haast vergeten dat hierachter een strakke en geweldige band staat te spelen, want de sound die wordt gecreëerd is scherp, snedig en uitermate roerig. Prijsbeest “Taxi Man” zit vooraan in de set en zet al een eerste keer de boel op zijn kop, Francis smijt zichzelf het publiek in en doet het ganse zootje ontploffen.
Dat aangewakkerde vuur zal voor de rest niet meer verdwijnen. Met “God On A Speed Dial” en “Four” wordt nog wat meer giftig zuur in de set gekieperd en onder een onheilspellende basdreun nestelt Francis zich nog maar eens in de meute om er een dreigend “Smells Like Something Died In Here” te declameren.
Ook het lange “Britney” is zo een sluipmoordenaar die ons langzaam in een wurggreep neemt om uiteindelijk genadeloos toe te slaan. Het kan ook korter, de vuistslag “Seeking Arrangments” is een punksneer van amper anderhalf minuutje en een hitsig “The Warden” drijft de zaal tot boven het kookpunt.
De razernij van DITZ wordt zelfs nog uitzinniger met de totaal uit zijn voegen gebarsten afsluiter “No Thanks, I’m Full”.
Alles. Moet. Kapot.

Organisatie: Democrazy, Gent

Tough Enough Festival 2025 - Van beheerste retro-rock naar op hol geslagen garage-rock
Tough Enough Festival 2025
Botanique (Orangerie, Museum & Rotonde)
Brussel
2025-11-15
Sam De Rijcke

Net als vorig jaar stond het Tough Enough Festival garant voor een dagje viriele retro-rock en onbesuisde garage-rock. Daarvoor werd een bont allegaartje verzameld aan jong geweld aangevuld met een stel ervaren rotten. Met één gezamenlijk doel: Rock’n’Roll!

Real farmer speelde een soort punk/garage-rock maar wist daar geen eigenheid of ziel in te leggen. Enige lichtpuntje aan deze band was de gitaar die bij momenten al eens lekker kon echoën, maar verder heren hadden de heren geen enkele noemenswaardige song meegebracht. Beetje zielig ook dat de zanger het publiek om een joint vroeg. Ook dat waren ze vergeten. Nederlanders, of wat had u gedacht?

Little Barrie is een zijproject van Primal Scream gitarist Barrie Cadogan, maar de onfortuinlijke band kijkt terug op een niet al te rooskleurige geschiedenis. Tussen 2005 en 2017 maakten ze 5 puike maar zwaar onderschatte albums, en in 2017 sloeg het noodlot toe met het plotse overlijden van drummer Virgil Howe (zoon van Yes gitarist Steve Howe).
Na het onheil gingen ze in 2020 samenwerken met drummer/producer Malcolm Catto die uit de jazzwereld kwam en medeoprichter is van de psychedelische jazzgroep The Heliocentrics. Met de komst van Catto werd de sound meer atmosferisch, groovy en jazzy, getuige de albums ‘Quatermass Seven’ en recent nog ‘Electric War’.
Little Barrie & Malcolm Catto zorgden voor een heerlijk groovy concertje met bijzonder smaakvolle gitaartoetsen van Cadogan, klasrijke drumroffels van Malcolm Catto en warme bastinten van Lewis Wharton.
Er hing de ganse tijd een jazzsfeertje met een Britpop randje in de lucht en dit smaakte absoluut naar meer, maar na 40 minuutjes moest de band er omwille van het strakke tijdschema al mee ophouden. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan een full concert graag.

The Experimental Tropic Bluesband is een Luiks trio die al een tijdje meedraait in het circuit maar buiten Wallonië nooit hoge toppen heeft gescheerd. Destijds werden ze nogal kort door de bocht omschreven als de Waalse Jon Spencer Blues Explosion, en daar zal hun gedrevenheid op het podium wel voor veel tussen gezeten hebben.
Vandaag merkten wij dat deze band inderdaad enorm levendig en energiek uit de hoek kon komen en best wel een paar stomende songs in het munitie-arsenaal had, maar aan de andere kant de bal ook wel eens volledig mis kon slaan. Het trio verloor zichzelf bij momenten te veel in oeverloos gepruts met allerlei ongepaste en geforceerde elektronica, gepiep en geknars, een euvel dat ook te vaak voorkomt op het nieuwe album ‘Loverdose’, een plaatje dat daardoor best te mijden is.
De afsluitende Cramps cover “Garbage Man” bleek zelfs een complete afgang. Wat ze zelf aankondigden als een hommage werd uiteindelijk een blamage.

De mooie verschijning en voormalige Purson zangeres Rosalie Cunningham was hier misschien één van de buitenbeentjes op het Tough Enough Festival. De ranke deerne dompelde zich met haar gevolg in vervlogen seventies rock, southern-rock en prog-rock met een folky inslag (inclusief een Jethro Tull achtige dwarsfluitsolo).
Maar die formule werkte bijzonder wel. Haar songs kwamen een stuk steviger uit de hoek dan op haar platen, en dat was vooral te danken aan een veelzijdige band die bij momenten verduiveld stevig uit de hoek kwam, alsof ze hier op Desertfest stonden te spelen. Maar Woodstock was ook een optie, want met dit concertje ging het alle kanten uit, vooral als men net zoals de gitarist een roze bril had opgezet.

De prijs voor de wildste entertainer was met voorsprong weggelegd voor Pat Beers, zanger/gitarist van de wervelende Schizophonics. Als een ontketende slingeraap met ADHD rolde en holde hij over en naast het podium en bleef hij ondertussen de meest felle uithalen uit zijn gitaar afvuren. De band zorgde voor een uiterst onstuimige set met soulvolle garagerock en uit de bocht vliegende hardrock. Een mens zou zo zeggen ‘The MC5 is very much alive and they are now called The Schizophonics’.
En er zat nog zoveel meer in die act, de soul van een jonge James Brown, de intensiteit van Jimi Hendrix, het molenwieken van Pete Townshend en de elektriciteit van Jon Spencer. En zelfs AC/DC passeerde de revue, want op het einde werd er een kleurrijke ouwe punker als gastmuzikant bij geroepen om er samen een razend “Riff Raff” door te jagen.
De volledige set van Schizophonics was even stormachtig als geweldig, deze gaan we niet snel vergeten.

Weinig volk voor The Wytches. Etenstijd waarschijnlijk. De jonge garagerockers trokken er zich weinig van aan en scheurden hevig door. Tikkeltje shoegaze, snuifje Nirvana, veel feedback en tegen elkaar aanschurkende gitaren. De kerels serveerden, met een splinternieuw album ‘Talking Machine’ onder de arm, een stel wilde garage-rocksongs afgewisseld met een paar slepende monstertjes waar al eens een fijngevoelig gitaartje was ingeslopen. Sterke set, alleen jammer van de magere opkomst.

Geen idee of de iconische garagerocker Jon Spencer de show van Schizophonics heeft gezien, maar hij zou hier fel zijn tenen mogen uitkuisen om die razende act van één van zijn volgelingen te overtreffen. Maar een ouwe rot als Jon Spencer moet je het vak niet leren, die deed zijn eigen ding zoals ie dat al jaren doet, en er zat hoegenaamd nog geen sleet op. Met een rock’n’roll show die stijf stond van de adrenaline en elektrische spanning had hij in geen tijd de volledige zaal in zijn achterzak.
Zoals we van hem gewoon zijn reeg Spencer de energieke songs en splijtende riffs aan elkaar. Daarbij werd hij alweer geruggesteund door de ritmesectie van het heetgebakerde punkgroepje The Bobby Lees, met wie hij in 2024 het geweldige plaatje ‘Sick of Being Sick’ inblikte, jonge gasten die tonnen vuur in zich droegen en zo hun 60-jarige nieuwe baasje ook jong wisten te houden.
Tussen een karrevracht aan songs uit ‘Sick Of Being Sick’ ontwarden we ook hoogst explosieve versies van “Identify”, “I Got the Hits”, “2Kindsalove” en natuurlijk “Bellbotttoms”. Allemaal uiterst hitsig en opwindend. Vintage Jon Spencer.

In de sfeervolle Rotonde was het aan de Amerikaanse meidengroep The Darts om het festival af te sluiten met een potje compromisloze garage-rock die voortgedreven werd op een hitsig orgeltje en okselfrisse surfgitaartjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel dikke fun met lekker rollende songs als “Revolution”, “Get Spooky”, “Underground”, “Liar” en een smerige garageversie van de Lou Reed classic “Vicious”.
Een aardige afsluiter van een geslaagd dagje potige en pretentieloze rock’n’roll.

Organisatie: Botanique, Brussel

Mono - Japanse vulkaanuitbarsting

Amper een jaar geleden mochten we Mono bewonderen in de theaterzaal van de Gentse Vooruit alwaar ze onder begeleiding van een zeskoppig kamerorkest hun laatste album ‘Oath’ integraal voorstelden. Een prachtig, filmisch en orkestraal concert waarin de spirit van Mono perfect matchte met de orkestrale omlijsting.

Op vandaag is het kamerorkest echter huiswaarts gekeerd en is Mono terug in zijn oorspronkelijke glorie te ervaren. Zonder de orkestrale omlijsting is de sound van Mono nog steeds filmisch en verbeeldend, maar is de uitvoering wel heviger, harder en luider. Het viel ons ook op dat de heren er vandaag niet gingen bij zitten, wat ze gewoonlijk wel doen. Alsof ze wilden duidelijk maken dat het er wel eens fel zou kunnen aan toe gaan. En inderdaad, in Le Grand Mix zocht Mono de grenzen van het pandemonium op, waarbij ze prachtig emotionele muzikale landschappen lieten overvloeien in striemende noise.

In de aanvangsfase werd er terug geplukt uit dat bekoorlijke laatste album. “Run On” en “We All Shine On” klonken zo directer en steviger, maar bleven hogere sferen opzoeken en lieten algauw blijken dat we hier een uitzonderlijke avond zouden beleven.
Mono bleef in hun recentere catalogus grijpen met een avontuurlijk en innemend “Innocence” en een overheerlijk “Sorrow” dat opende in een gevoelige modus om uiteindelijk in een wilde eruptie uit te barsten, als een beekje dat ergens in een stille bergweide ontspringt om dan uit te monden in een verwoestende waterval.
Met een geweldig en episch “Pure As Snow (Trails of the Winter Storm) ging men dieper terug in de tijd, meer bepaald naar dat sublieme album ‘Hymn To The Immortal Wind’ uit 2009. Daaruit ook het all-time meesterwerk “Ashes In The Snow” dat hogere atmosferen bereikte terwijl de gitaren elkaar maar bleven bestoken. Nog nooit heeft helse noise zo mooi geklonken.
En het was nog niet gedaan, na een bijzonder fraai “Time Goes By” dat als nieuwkomer zichzelf oversteeg, stortte Mono zich in een schitterend en haast apocalyptisch “Recoil, Ignite”, de ultieme uitbarsting die ons 13 minuten lang in vervoering bracht.

Mono stond alweer garant voor anderhalf uur magische post-rock, en dat verpakt in 9 adembenemende en weergaloze songs. We hebben het hen maar weinigen zien voordoen, of ze moesten Godspeed You! Black Emperor heten.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, A’pen op 13 november 2025 @Romain Ballez

Mono
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8849-mono-13-11-2025

La Zza Ro
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8848-la-zza-ro-13-11-2025

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Brant Bjork Trio - Stonerpionier in bloedvorm
Brant Bjork Trio

Het Zwitserse powertrio Dirty Sound Magnet hadden we in 2023 al eens aan het werk gezien in de Gentse Charlatan, dus we wisten al dat hier power en animo in zat. In tegenstelling tot de twee uur durende psychedelische rockshow van toen moesten ze nu de klus zien te klaren in amper 40 minuutjes.
Daarin werden een paar sterke nieuwe tracks geserveerd van het nog te releasen nieuwe album. En die nieuwe songs lagen gelukkig niet in het verlengde van de abominabele vorige plaat ‘Dreaming In Dystopia’. Met “Power Of This Song” zette Dirty Sound Magnet immers een vette poot in de blues en in “Dead Inside” werd er stevig door gerockt. Centraal stond alweer -hoe kan het ook anders- het verbluffende gitaarspel van de vingervlugge gitarist Stavroz Dzodzos. Eens te meer bleek dat die zijn kunstjes uitgebreider kon etaleren op een podium dan op de platen, getuige een uitgesponnen en alweer schitterend “Mr Roberts”, tot nader order nog steeds hun ultieme orgelpunt.
Wij snoven alweer wat Hendrix-lucht op en ook Jimmy Page was nooit ver af. Betere complimenten kan een gitarist zich niet voorstellen

Over naar een legende in stonerland, Brant Bjork. Vorig jaar kwam die in de Casino ook al een sterk concertje geven, en nu in het Wintercircus leek het zelfs nog iets straffer. Dat zal wel te maken hebben met de ideale akoestiek van deze nieuwe concertzaal, maar sowieso hadden wij de indruk dat Bjork er vanavond nog meer goesting in had.
Brant Bjork Trio liet er niet al te veel gras over groeien en stampte de ene na de andere potige en zompige rocksong in de zaal. De stonerlegende heeft in zijn lange carrière al aardig wat platen gemaakt, van degelijk tot zeer straf. Maar met dit energieke trio pompte hij in zijn songs extra spankracht, power en venijn waardoor die in hun live versie een stuk straffer, vinniger en struiser klonken.
Bruisende tracks als “Sunshine Is Making Love To Your Mind”, “Buddha Time”, “Backin’ The Daze” en “U.R. Free” waren overladen met vette riffs en een aanhoudende groove. Verder in de set ging het alleen maar crescendo met langere songs waarin Bjork zijn gitaar meer liet schitteren.
 Niet alleen Brant Bjork zelf stak hier in een bloedvorm, wij merkten ook een absoluut wonderlijke bassist Mario Lalli op, deze gaf de zompige sound van dit stomende trio nog extra dynamiek. Zo kreeg hij onder meer de hoofdrol in de intro van “Lazy Bones/ Automatic Fantastic” dat diep in de set in zijn lange versie wederom uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Maar niet het enige, want ook “Low Desert Punk” was een krachtige stroomstoot, en met de geweldige afsluiter “Freaks Of Nature” werd een bruisende finale met een knal afgesloten. 

Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent

Pothamus - 360° Immersive show, een totaalbelevenis van hun donkere en begeesterende post-metal trip

Takh is eigenlijk The Black Heart Rebellion aangevuld met Annelies van Dinter (Echo Beatty, Pruillip). Wij zien het gewoon als een naamsverandering, zeker geen koerswijziging, want het album ‘Takh’ mag zich zonder schroom naast het geweldige ‘People When You See the Smoke, Do Not Think It is Fields They’re Burning’ zetten.
De band klonk hier in het Wintercircus donker en verslavend met die immer pulserende bastoon en een echoënde gitaar die heimelijk naar de nevelige eighties snakt.
Stel u iets voor als Godspeed You! Black Emperor die Dave Eugene Edwards als zanger inlijft. Een sterke en grimmige set van een band die schromelijk onderschat wordt.

De machtige sound en de mysterieuze songs hadden ze al lang in hun koker zitten, maar om van het album ‘Abur’ een indrukwekkend audiovisueel totaalspektakel te maken heeft Pothamus nog wat extra zeilen bijgezet door beroep te doen op visuele componiste Nele Fack. Geen betere zaal daarvoor dan het Wintercircus, de beelden konden zo de zaal rond geprojecteerd worden om op die manier Pothamus bij te staan in hun donkere en begeesterende post-metal trip. Het werkte perfect, als totaalbelevenis kon dit wel tellen.
Het trio stelde wel een beetje ons geduld op de proef, als intro werd geopteerd voor een soort dronegeluid die het nakende spanningsveld moest voorspellen, maar dat duurde minutenlang waardoor het danig op de zenuwen begon te werken en zo zijn momentum als onheilspellende intro volledig was kwijtgeraakt.
Maar goed, éénmaal de eerste klanken van “Zhikarta” waren ingezet was dit foutje al goedgemaakt. Pothamus walste immers met passie en bezwering doorheen het volledige album. Hun indringende post-metal klonk bij momenten genadeloos hard en zocht elders dan weer wat rustiger oorden op in een immer duistere atmosfeer.
Van de gitaar ging een constante dreiging uit, de bas deed bij momenten de grondvesten trillen, de vocals wisselden tussen zalvend en hardvochtig en de tribal drums stonden meermaals centraal in de mix.
Een zweem Tool was geregeld wel eens te herkennen, maar van jatwerk gaan we hen zeker niet beschuldigen, want Pothamus is erin geslaagd een imposante eigen sound neer te poten en deze op een podium extra kracht bij ze zetten. Afsluiter “Abur” was daar een kwartier lang het beste bewijs van, een meedogenloze knoert van een track waarin alles waar Pothamus voor staat zat samengebald.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper

Pothamus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8734-pothamus-23-10-2025?ltemid=0

TAKH
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8735-takh-23-10-2025?temid=0

Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent 

Desertfest 2025 – Andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld
Desertfest 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-17 t-m 2025-10-19
Sam De Rijcke

Desertfest bracht andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld naar Antwerpen, en zoals steeds waren quasi alle acts wederom lovend voor de organisatie en uiterst dankbaar voor de immer enthousiaste respons van het publiek.
Desertfest blijkt een unieke ervaring voor zowel bands als fans, en dat zal de komende jaren niet anders zijn, want zowat iedereen wil altijd naar hier terugkomen.

dag 2 - zaterdag 18 oktober 2025

Het was aan de meiden van The Miffs (****) om de tweede dag van een stoner/doom/metalfestival te openen met … een surfgitaartje. Om daarna over te schakelen naar een sound die evolueerde van grunge naar garagerock naar psych en terug. Het klonk allemaal best origineel en spannend. Frontdame Erin Grace Donnarumma was duidelijk de drijvende kracht, haar vocals neigden al eens naar Grace Slick en op haar gitaar speelde ze de meest frisse en tintelende dingetjes. Check het verse debuutalbum, het is de moeite.

De Desertstage verwelkomde ons al meteen met een gevuld drieluik Mars Red Sky-Monkey3-Monkeys on Mars. Het begon met een uitgelijnde, maar ook nogal statische set van het Franse Mars Red Sky (*** ½). Glooiende prog-stonerrock die echter een beetje te beleefd werd uitgestrooid. Er kwam meteen meer animo in de zaak toen de heren van Monkey3 (****) de band kwamen vervoegen, zo stond hier dus al meteen een nieuwe act genaamd Monkeys On Mars (****) op het podium, waarbij de energie toch vooral van Monkey3 bleek te komen, want dat kereltje van Mars Red Sky stond precies meer zijn gitaar te stemmen dan dat ie erop speelde.
Wij hadden er daarna dus helemaal geen erg in dat de heren van Mars Red Sky terug van het podium stapten, want dat was het sein voor Monkey3 om hun potente instrumentale stonerrock met panache de zaal in te stuwen. Daarin werd de Pink Floyd touch alweer niet geschuwd tussen de monsterlijke riffs en heerlijke gitaarsolo’s in.
Daarna kwamen de Fransen van Mars Red Sky alweer opdraven om er samen onder de noemer Monkey On Mars nog eens een finale lap op te geven, maar deze keer waren de heren beter op dreef en leken de violen gelijkgestemd. Die samenwerking is ook te bewonderen op de splinternieuwe tracks “Seasonal Pyres” en “Hear The Call”, twee lange epossen die net werden gereleased en hier dus hun geslaagde live vuurdoop kregen.

Acid King (***1/2) is nog zo een stoner/doom band die al een kwart decennium in het wereldje vertoeft en al meerdere keren Desertfest aandeed. Ze kenden dus de knepen van het vak, zetten een stevige sound met vette gitaren neer met daarop snedige female vocals. Maar om te zeggen dat ze er bovenuit staken? Niet echt.

Op de kleine Vulture Stage was het aangenaam kennismaken met het Zwitserse hitsige collectief Fomies (****1/2). Een opgehitste vrolijke bende die hun psychrock brachten met een knetterende intensiteit en een hels tempo. Denk Frankie & The Witch Fingers en Osees in de roetsjbaan. Een dolle rit en een uiterst vermakelijke set waarmee de Zwitsers het steeds enthousiaster wordende publiek helemaal inpakten, onder meer met bijzonder energieke songs als “Reflections” en “Colossus” uit hun laatste vlammende album ‘Liminality’.
De Vulture Stage, of zeg maar gewoon het café, leek plots veel te klein voor dit opwindende bandje. Wordt zeker vervolgd.

Op naar donkerder oorden. Met het Brusselse Neptunian Maximalism (*** ½) kwamen we terecht in de apocalyptische wereld van Swans, Gnod, Sun O))) of Godspeed You!Black Emperor. Zwaar, begeesterend, duister en verslavend, zo klonk het en zo was het ook de bedoeling.

Het Duitse Colour Haze (*****) leek nog maar eens een pareltje van het zuiverste water (nou ja, zuiverste, er zullen wel wat paddo’s in gezeten hebben). De gitaren van Kyuss uitvergroot tot hoog in het melkwegstelsel, dit omschrijft hun sound nog altijd het best. Nu al zo een 30 jaar lang maken deze heren space-rock met wortels in het stenen tijdperk en jammen ze er bij wijlen duchtig op los. Vandaag was alweer zo een heerlijke Colour Haze trip met prachtige uitgesponnen tracks, een verslavende sound en een immer aanhoudende groove.
Frontman Stefan Koglek speelde de meest wonderlijke solo’s die uitgespreid werden over een bedje van psychedelische stonerrock. De verrukkelijke keyboards deden het geheel nog meer naar de seventies neigen, maar in Duitsland zijn de seventies nooit weggeweest, daar is Colour Haze het mooiste voorbeeld van.

Met Telepathy (****) stapten we de wereld van de postrock binnen, en dat was een aangename genreswitch. Telepathy speelde energieke postrock/postmetal in de lijn van Russian Circles, Sleepmakeswaves en And So I Watch You From Afar. Misschien nog niet met even sterke songs als deze kleppers, maar wel met evenveel gedrevenheid, passie en withete energie. Hier spatten vonken uit.

Over naar het absolute hoogtepunt van de dag, YOB (*****), een band die zijn publiek steevast naar hogere dimensies bracht. Een machtige en bezwerende doom-metal sound verpakt in 4 verpletterende bulldozers van songs die tot diep onder het nekvel kropen. YOB was tegelijkertijd rauw, meedogenloos en gevoelig. Vanaf het ongemeen harde “Prepare The Ground” ging de sound van YOB door merg en been, het bleek een pitbull die niet meer zou aflaten. Een uur lang ondergingen we met de hoogste bewondering deze helse trip, en met de monsterballad “Marrow” als afsluiter hadden we 20 minuten aan een stuk aanhoudend kippenvel.

De Argentijnen van Mephistofeles (****) konden ons bekoren met hun smerige en rauwe hardrock die gesierd was met venijnige gitaarsolo’s. Dit was heerlijke dirty metal zoals we die ook kennen van Satan’s Satyrs. Eén van Mephistofeles hun albums heet ‘Satan Sex Ceremonies’, zo klonk het ook, als u zich daar iets kan of wil bij voorstellen.

Over naar een afscheid. Orange Goblin (****1/2) gaf aan er mee op te houden na deze tournee, hoewel ze met ‘Science, Not Fiction’ in 2024 nog een potent album uit hun stenen mouw geschud hebben. Hun setlist was dan ook een reisje doorheen hun hele repertoire en dat resulteerde in een stevige dollemansrit.
Orange Goblin heeft nooit nagelaten om wat punk of hardcore in te lassen in hun energieke stonerrock, zo hebben ze zich nimmer laten verleiden door ellenlange songs maar hebben ze het steeds compact gehouden.
Dat bleek ook nu het geval. Neem nu “Your World Will Hate This”, hardcore zoals pakweg Suicidal Tendencies die destijds met gebalde vuisten tegen de muren kwakte, of “The Devil’s Whip”, pure Motorhead op ramkoers.
Uiteraard graaide Orange Goblin ook rijkelijk in hun pure stonersongs, met een moddervet “Scorpionica”, een giftig “Blue Snow” en een denderend “Some You Win, Some You Loose”.
Als dit zoals ze zelf beweren echt een afscheidsconcert was, dan is het eentje om in te kaderen. Maar het zouden de eersten en ook de laatsten niet zijn die binnen 2 jaar alweer met een comeback-tour uitpakken.

dag 3 - zondag 19 oktober 2025

Blue Heron (***1/2) opende de laatste dag van Desertfest op de Vulture Stage met potige en baardige stonerrock met een grunge toets. Een sound die we dit weekend wel meer hebben gehoord, maar waar ze wel in bedreven waren, hoewel we iets later op de dag vaststelden dat hun maatjes van High Desert Queen het allemaal net iets beter, scherper en vinniger deden.

Messa (**1/2) mocht op het laatste moment komen opdraven omdat Masters Of Reality om gezondheidsredenen moest afzeggen. Tweemaal jammer, zo bleek. Ten eerste omdat wij hier een legendarische band moesten missen (nog een geluk dat wij MOR eerder dit jaar zagen schitteren in het Wintercircus) en ten tweede omdat de invallers een nogal onsamenhangende band bleken te zijn. De in zwart gehulde zangeres had een klok van een stem maar klonk alsof ze liever bij Nightwish of godbetert Within Temptation had gezongen, de schitterende gitarist leek dan weer te solliciteren voor een job bij Guns’n’Roses terwijl de bassist liever in Black Sabbath had gezeten. Maar dat laatste geldde voor zowat elke bassist die hier op desertfest stond, en Black Sabbath is niet meer, zoals iedereen nu wel weet. Wat de drummer betreft, die gast zat zodanig verveeld achter zijn drumstel dat hij waarschijnlijk gewoon liever thuis was gebleven met een zak chips en een paar blikken bier op de sofa. Het zou ons niet verwonderen mocht hij Onslow heten.
Om maar te zeggen, de leden van Messa musiceerden naast elkaar, niet met elkaar. Een hechte sound hadden ze hoegenaamd niet.

High Desert Queen (****) uit Texas bracht een sterk gedynamiteerd concertje op de Canyon Stage. Verdomd stevige Amerikaans stoner met een geanimeerde zanger die zijn fans lekker wist op te stoken. De band had een stel ijzersterke songs in de aanbieding, check het almachtige “Head Honcho”, “Palm Reader” en “Tuesday Night Blues”. Potige stonerrock zoals ook Monster Magnet en Clutch die in hun beste tijden uit de voegen persten. Het gros kwam uit het laatste album ‘Palm Reader’ en dat is veruit hun beste. Voor herhaling vatbaar op Desertfest, maar dan op de mainstage.

Nieuw bloed op de Vulture Stage met Requiem Blues (****1/2). Het powertrio uit Liverpool heeft nog maar één EP met 5 tracks op hun conto, maar van zodra we dat opwindende plaatje gehoord hadden wilden we hun set op Desertfest voor geen geld van de wereld missen. Requiem Blues pakte uit met onvervalste Britse retro hard-rock met een bluesy inslag en voorzien van vingervlugge gitaarsolo’s. De bassist was bij zijn zangbeurten niet altijd even toonvast, maar dat speelde ook geen rol bij deze band.
Dit was vooral genieten van de retro hard-rock met splijtende riffs en dito solo’s. Deze houden we zeker in de gaten.

Vertrouwde gezichten op Desertfest, My Sleeping Karma (****). Altijd garant voor een aangename verpozing met hun epische instrumentale en oosters getinte stonerrock. Het is alweer van 2022 gelden dat ze nog eens met nieuw werk voor de dag kwamen, dus er waren hier geen noemenswaardige verrassingen te beleven.
Wel een gekende setlist verdeeld over al hun albums, met pareltjes als “Brahama”, “Ahimsa” en natuurlijk “Ephedra”. Niks nieuws onder de Indische zon, maar toch weer bijzonder van genoten.

Wat te denken van Castle Rat (***1/2)? Een grap, een karikatuur, een gimmick, een geflipte halloween party, of ontspoorde Spinal Tap? Feit is dat de zaal bij de Canyon Stage tot de nok gevuld was voor dit stukje metal-theater. We zagen een vogelbekmasker, schaars geklede dames, fake bloed en slecht toneel. We hoorden daarbij een soundtrack die overliep van de metal clichés. Maar toch hebben we ons kostelijk vermaakt, we namen immers alles wat we aanschouwden met een flinke korrel zout en ondertussen hoorden we een goed geoliede band die bij momenten echt wel strak en stevig van jetje stond te geven. Maar of de songs van Castle Rat op zichzelf zouden kunnen staan zonder al die show en theater, dat is maar zeer de vraag.
Castle Rat is het soort act waarvan je blij bent het een keer meegemaakt te hebben, maar de volgende keer toch maar links laat liggen.

Lowrider (*****), dat aanvankelijk vroeger op de affiche was ingepland maar door het uitvallen van Masters Of Reality pas ’s avonds moest aantreden, werd een onverhoopte headliner op Desertfest. Een rol die de Zweden maar al te graag aannamen en ook met klasse vervulden, want uiteindelijk bleek Lowrider, wat ons betreft toch, de sterkste act van de dag te worden. De band heeft er een lange carrière op zitten, maar heeft desondanks toch amper 2 full albums uit, met daar tussenin een hiaat van maar liefst 20 jaar. De klassieker ‘Ode To IO’ dateert immers van 2000, de opvolger ‘Refractions’ van 2020. In 2024 was er dan nog met ‘The Long Forever’ een soort van split album met de kompanen van Elephant Tree, en dat is het dan wat hun discografie betreft.
Dat er bij Lowrider een onbegrensde adoratie voor Kyuss bestaat, dat hoorde je aan alle kanten. Maar dat ze uit die invloeden een strakke eigen sound en beresterke songs wisten te creëren, is eveneens een feit. En hieruit kregen we een heuse bloemlezing, gebracht door een strak spelende band die met evenveel ervaring als spontaniteit meerdere songs naar diverse hoogtepunten loodste. Het wonderlijke lang uitgesponnen “Pipe Rider” zullen wij niet snel vergeten. Wat een song !

Rauwe doom-metal met overstuurde Sabbath gitaren, daarvoor zorgde het Griekse Acid Mammoth (***1/2). Een massief, volumineus en dichtgemetseld geluid. Opvallend, hier stonden vader en zoon samen op het podium, waarbij vader de minst beweeglijke was maar wel een verdomd snedig stukje gitaar kon spelen. Hij legde met zijn scheurende gitaar immers de fundamenten voor de verwoestende en slepende sound van Acid Mammoth.

Hoewel ze op de laatste albums heel wat braver zijn geworden, is het toch altijd uitkijken naar een live-gig van Graveyard (****), een groep die op een podium steeds zichzelf overstijgt. En dat dankzij een overtuigende frontman en een band die in hun live set de songs altijd een stuk snediger en intenser weet te brengen dan in de studio.
Hun set hier op Desertfest was daarop geen uitzondering. Graveyard nam ook opvallende de tijd om wat trage, intieme en bluesy songs in de set te loodsen, en dat was voor het publiek een aangename verpozing na een weekend dat volgeplamuurd zat met loden riffs, hels lawaai en verschroeiende gitaren.
Graveyard kwam als het ware Desertfest uitwuiven met een verzachtende pleister op een stel onvermijdelijke wonden die door al dat geweld van de afgelopen dagen waren ontstaan.

Op naar volgend jaar, ons verlanglijstje ligt hier al klaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8740-desertfest-antwerp-2025

Organisatie: Desertfest (Belgium)

Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band

Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.

Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.

Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.

Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.

Organisatie: Aéronef, Lille