Was de vorige cd ‘Brothers & Sisters of the Eternal Son’ (2014) kort , krachtig , goed , dan is deze hier met zijn ruim 50 minuten even goed , intens spannend . De uit Seattle afkomstige sing/songwriter is al vele jaren bezig , maar wist pas door te breken hier met ‘Maroqopa’ (2012), melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young.
Hij ging opnieuw in zee met producer Richard Swift . We horen een sterke plaat , een afwisselende combinatie van sing/songwriting, rootscountry en 70s neopsychedelica . De songs zijn warm , sfeervol , ontroerend , intiem, lief, levendig en extravert . De songs raken door de mooie arrangementen en opbouw . We houden van de sing/songwriterpop van het kaliber Damien Jurado …

De uit Seattle afkomstige sing/songschrijver is een laatbloeier. Hij is eigenlijk al vele jaren bezig , maar persoonlijk leerden we hem pas kennen met z’n tiende ‘Maroqopa’ van een paar jaar terug, melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young.
Hij heeft er al een grillige carrière opzitten, maar een homogene lijn valt er nu zeer zeker te noteren . 10 songs in een goed half uur, een reeks sfeervolle , integere , maar ook intens broeierige songs met een americana/psychedelica inslag, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem .  “Magic number” , “Silver Timothy”, “Return to Maroqopa” en “Silver Donna” raken het sterkst door de mooie arrangementen en opbouw . Intiemer zijn een “Jericho road” en “Metallic cloud”; of je smelt voor een ontroerend “Silver joy”, waar hij zich begeleidt op akoestische gitaar en de song gedragen wordt door z’n melancho donkere stem . Dit is sing/songwriterpop op z’n best!