Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.

Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.

Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.

Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.

Pascal Deweze is altijd al een bezige bij geweest. Hij startte zijn muzikale loopbaan met Metal Molly (wie ouder is dan 40 herinnert zich hun hitje “Orange”), om daarna vooral met Sukilove te scoren in het alternatieve circuit. Andere projecten waren o.m. Chitlin’ Fooks en Mitsoobishy Jackson. Recent scoorde hij nog met de retropop van Broken Glass Heroes (de soundtrack bij de tv-reeks ‘Benidorm Bastards’).
‘Cult of Yes’ is zijn eerste album onder zijn eigen naam. De hoes heeft iets van abstract, primair knip- en plakwerk en zet zo de lijnen uit voor het album. De studio was zijn speeltuin en dat hoor je. Op de meeste tracks primeren de ritmes en komt hij uit in de buurt van een low-fi Brian Eno (“EP10” en “Think Of Me”). Op andere speelt hij met laagjes en koortjes en ontpopt hij zich zo tot een akoestische of analoge versie van Brian Wilson of Electric Light Orchestra (“Beautiful Penelope” en “Summer Bones”).
Het meest genietbaar zijn die tracks waar Deweze terugvalt op de klassieke opbouw van een song, met iets wat vaagweg lijkt op een intro, strofes en refreinen en een outro, zoals op “Don’t Look Over Your Shoulder” en “I Am Out On A Field”. Al levert dat nog steeds geen hapklare brokken op, eerder uitgeklede of kale versies van wat nummers voor Broken Glass Heroes hadden kunnen zijn. Zodra hij ook nog die structuur loslaat, zoals op “Paris” en “Strange Behaviour” (waarop Prince Eels ontmoet), is het voor de luisteraar kiezen tussen zoeken naar aanknopingspunten of zich laten meedrijven. Op “I Only Have A Yes For You” is het heerlijk om je te laten meedrijven.
Voor wie Pascal Deweze vooral kent van alternatieve gitaarbands nog deze waarschuwing: op de credits van het album staan wel gitaristen vermeld, maar het is op ‘Cult Of Yes’ zelfs bij herhaald luisteren moeilijk om ze terug te vinden. De heerlijk-ijle backing vocalen komen van Lien Moris van Piquet en Anne-Sophie Ooghe van High Hi.
‘Cult Of Yes’ is zowel voor Pascal Deweze als de luisteraar een zoekplaat. Het album geeft een aantal rake voorzetten, maar Deweze weet nog niet of hij ook elk doelpunt wil scoren.