Niet meer piepjong maar des te springlevend, zo zou je het zestal van Die Aeronauten kunnen omschrijven.  De formatie rond  Oliver ‘Guz’ Maurman is immers terug met een gloednieuw en ijzersterk full album.  Terwijl het overgrote deel van het vorige dubbel album ‘Too Big To Fail’ uit 2012 vrij filmisch van aard was,  keert de Zwitserse band terug naar haar roots en componeerde ze 11 sterke, poppy en uiterst dansbare composities. 
Frontman Guz heeft een patent op het schrijven van opgewekt, zomerse popnummers en dat bewijst hij op ‘Heinz’ opnieuw.  "Schaffhausen Calling”, “Mittelland”, “Ottos kleine Hardcore band” en “Hey Fettsack!” klinken sexy, broeierig en spannend en zitten boordevol melodieën die zich na een handvol luisterbeurten  in je hoofd nestelen.  Naast een uitgebreid instrumentarium is er de herkenbare stem van Guz die zorgt voor de karakteristieke  sound van Die Aeronauten . Op de Nederlandstalige slotsong “Ik heb geen zin om op te staan” valt trouwens op hoezeer zijn stemgeluid gelijkt op dat van de recent gestorven Thé Lau.  Die Aeronauten bewijzen met ‘Heinz’ dat op klasse geen leeftijd staat!

Jazzy popmuziek uit Zwitserland, het is eens iets anders….  Het zestal van Die Aeronauten komen  uit Zurich en Schaffhausen en brachten in 1993 al hun eerste werk uit.  In de loop van de jaren zouden ze  met de regelmaat van een Zwitserse klok nieuw materiaal produceren en vervolgens touren in hun thuisland, Oostenrijk en Duitsland.
‘Too Big To Fail’ is een nieuwe dubbelaar die bestaat uit een album vol indiepopsongs terwijl de tweede schijf instrumentele songs bevat.  Raakpunt van de twee albums is het zeer rijke instrumentarium (zang, gistaar, saxofoon, orgel, bass, trompet en drums) waar de Zwitsers zich van bedienen.   De eerste cd bevat uiteenlopende songs waarbij men zowel jazzy, experimenteel, dansbaar, soulvol  en rockend uit de hoek komt maar waar men vooral de nadruk probeert te leggen op melodie.   “Jackenmann”, het energieke “Zementgarten” en “Der Steinerne Racher” zijn beste leuke nummers die zich vrij snel in je hoofd vastpinnen. 
Toch vermoeden we dat Die Aeronauten qua populariteit de landsgrenzen niet al te ver zullen ontstijgen en dat heeft te maken met de (Duitstalige) vocalen die ons amper weten te boeien. De tweede cd van ‘Too Big To Fail’ is quasi volledig instrumentaal en weet ons meer te bekoren. 
Die Aeronauten wilden blijkbaar de ideale soundtrack maken en we moeten toegeven dat ze daar aardig in gelukt zijn.  Filmmakers die dus op zoek zijn naar de ideale muziek bij hun nieuwe prent  kunnen hier zeker es naar luisteren.  De veertien instrumentele nummers zijn wat ons betreft ook ideaal als achtergrondmuziek op de werkvloer of om af te spelen in een gezellige bruine kroeg.