Oh Doom! Is geen doommetalband, ondanks de bandnaam. Het is een postrock-band uit de UK die naar eigen zeggen luide, trieste, melancholische muziek brengt, met hints van shoegaze en posthardcore. Vorig jaar hadden ze de EP ‘I Fear This Is The End’ uit en dit jaar is er de Bandcamp-single “This Is Not Home” van bijna acht minuten.
Hoewel ze eerst de EP uitbrachten, is “This Is Not Home” het eerste nummer dat de band samen componeerde. Het is ook de vaste setafsluiter en één van de lievelingsnumemrs van de band. Het paste evenwel niet bij de andere nummers van de EP. Inhoudelijk gaat het nummer over het verdwenen comfort in een relatie. Over het feit dat je iets zal moeten oplossen om die comfortabele relatie te kunnen behouden/terugvinden.
Muzikaal is er een mooie balans tussen kwetsbaarheid (eerste kwart) en de intense en overdadige emotie die daarop volgt. Ze bouwen netjes de spanning op, zonder dat je er erg in hebt. De distortion in de (tweede) atmosferische break is knap gedaan. De mix van zachte etherische zang en het militante hardcore-refrein in de outro is dan de kers op de taart. Een knap nummer dat elke seconde van de bijna acht minuten waard is.
https://ohdoom.bandcamp.com/track/this-is-not-home
Geishas Of Doom is een Nederlandse lo-fi punkrockband die een nieuw album uitheeft. ‘Sick Music For The Sickest People - Vol. 3’ volgt op ‘Sick Music … - Vol. 1’ en ‘…Vol. 2’. Ze gaan er prat op dat ze op een 4 track recorder opnemen en daar dan nog slechts twee sporen van echt gebruiken. Op zang en gitaar herkennen we Jeroen Ligter en op bas Jan Petit, beiden van Love Supreme, de band die eerder dit jaar het fijne album ‘Tuesday’ uitbracht. In de beste punk-traditie wordt dit nieuwe album enkel op cassette uitgebracht (en digitaal).
Deze geishas brengen primitieve punkrock waar ook nog de geest van de postpunk in rondwaart. Rauw, rammelend en boordevol energie, met toch nog een pak melodie tussen de overstuurde instrumenten door en het is de lo-fi-aanpak die voor de postpunk-toets zorgt.
Geen van de acht songs op het album haalt de grens van de drie minuten.
De Geishas Of Doom mikken op de sound en de spirit van Black Flag, Flipper en de Butthole Surfers. Tot daar komen ze niet, maar onderweg zijn, kan ook leuk zijn. Mijn favorietipperen zitten op het einde van het album: “Takes Too Long” en “Easy God”.
https://geishasofdoom.bandcamp.com/
Bij sommige groepen moet je niet al te veel fantasie gebruiken om te weten waar het om draait en ja hoor, de Duitsers van Doomshine maken doommetal! Ook al bestaan ze reeds tien jaar zijn ze niet bepaald één van de werklustigste muzikanten op deze aardbol want zo lieten ze hun fans meer dan zes jaar wachten op de opvolger van ‘Thy kingdom come’.
Ondanks het lange wachten is ‘The piper at the gates of doom’ niet echt een wereldplaat geworden want ook al kun je hier rekenen op hondsgetrouwe doommetal in de stijl van Candlemass raakt Doomshine niet echt verder dan de status van ‘best aardig’.
De cd duurt meer dan 70 minuten en als daar tien nummers op staan zegt dat genoeg over het tempo: vaak langgerekte epische doommetal waar plaats is voor gitaarsolo’s.
Liefhebbers van het genre die niet snakken naar vernieuwing zullen dit zeker weten te pruimen, maar er is heel wat beters op de markt te vinden.
Info www.myspace.com/melodicdoomedmetal
Nederlands 
Français 
