Fabulae Dramatis - Ik ben van nature uit positief ingesteld. ‘Violenta’ is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten door onze muziek. Misschien kan het negatief overkomen, maar dat is zeker de bedoeling niet!

Fabulae Dramatis is een band die hun avant-garde insteek verbindt met het occulte, waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Hemel als Hel borrelen op in hun muzikale sfeer. De band zorgt voor een intense totaalbeleving door de emotionele lading (van weemoed en angst) en het mooie klankenspectrum. We worden in een sprookjesachtige fantasiewereld gedropt.
De band rond Isabel intrigeert door haar steeds veranderende, betoverende vocals. In 2025 slaat de band met ‘Violenta’ (verschenen in 2024) nieuwe wegen in. Over die release  met Latijns-Amerikaanse invloeden, de plannen en de ambities hadden we een fijn gesprek met Isabel zelf.

Een terugblik - Ons laatste interview was in 2020, -  https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77509-fabulae-dramatis-de-mensen-meekrijgen-in-ons-verhaal-was-en-is-ons-belangrijkste-doel-dus-ook-naar-de-toekomst-toe.html
Ik nam toen zelfs een repetitie mee in de Trix; hoe is het met de band intussen?
Er is veel veranderd, o.a. een nieuw line up en twee producers. In 2020 was nog met Kris Depuydt we hebben zelfs met hem opgetreden in Asgaard, Gentbrugge dat jaar. En toen kwam Corona, we konden met hem enkele songs van het nieuwe album componeren. We wilden eigenlijk van richting veranderen van Avant-Garde progressief naar eerder Latijns-Amerikaans progressieve metal. Door die ommezwaai voelde Kris er zich niet meer echt bij horen, en heeft hij de band verlaten. Toen hebben we Marco Felix met open armen ontvangen als onze nieuwe bassist. Het kwam als een complete verrassing dat hij ook Latijns-Amerikaanse roots had, en dus perfect bij ons paste. We waren ook op zoek om terug naar die Latijns-Amerikaanse roots te gaan, dus dat kwam ons goed uit. Ook drummer Teo Dimitrov komt uit Bulgarije. Zijn ritmische patronen overeenkomen met Balkan ritmes die goed passen bij de Latijns-Amerikaanse patronen. We hebben in 2023 op 7000 Tons of Metal de gitarist van Destruction, Martin Furia ontmoet toen Daniel en ik daar als gewone festivalgangers aanwezig waren, hij woont ook in Antwerpen, dus er was een klik. Hij luisterde naar onze nieuwe muziek en was best wel onder de indruk, en wou gerust mee werken om de mix en zo te doen van die nieuwe muziek. Onze huidige producer wou er echter ook bij zijn, dus hebben we besloten om het met twee producers te doen. 

Ik volg jullie al sinds 2011; het viel me op dat die Latijns-Amerikaanse invloeden accuraat aanwezig zijn, tav die Avant-Garde sfeer nu op de nieuwe plaat; een bewuste keuze?
We hadden dat al uitgetest, om nieuwe ritmes toe te voegen aan onze muziek na 2020, en merkten dat dit heel opvallend klinkt zoals de muziek die verbonden is met onze roots. Het klinkt heel herkenbaar ook daarom. Een beetje een combinatie tussen Braziliaans, Colombiaans en puur Zuid-Amerikaans. We voelden aan dat het perfect paste bij onze muziek, dus hebben we die weg verder blijven volgen. Daniel en ik komen uit Colombia, we waren wellicht niet 100% Latijns-Amerikaans. Het was gewoonweg interessant om dat meer uit te puren… we speelden tenslotte daarvoor al een soort Wereld muziek. Los daarvan hebben we nog steeds progressieve, typische avant-garde songs. Maar we vonden het tijd worden om die nieuwe weg in te slaan. Dus hebben we dat dan ook gewoon gedaan.

Je combineert Spaans en Engels, wat zorgt voor een soort 'cultuurschok'; een bewuste keuze naar deze cultuurschok?
Om eerlijk te zijn, onze maatschappij is heel divers. We wilden iets maken dat heel natuurlijk overkwam voor ons, en misschien is dat ergens schokkend voor het publiek dat dit niet gewoon is van ons. Maar in mijn leefwereld, ik ben perfect drietalig, is dit iets normaals. Ik spreek zo vaak in zowel Engels, Spaans als Nederlands dat ik soms niet besef in welke taal ik echt bezig ben als ik babbel. Ik spreek, voor mijn werk, met mensen die heel veel talen spreken. Meertaligheid is gewoon de realiteit van de maatschappij van nu. Voor ons is het dus totaal niet raar dat we in ofwel Engels ofwel Spaans zingen.. we hebben gewoon besloten om onze manier van leven, werken en spreken te mengen in onze muziek op een heel bewuste wijze. In het dagelijkse leven worden ook veel talen vermengd, waarom zou dat in muziek niet zo kunnen zijn?

Er zit een soort verhaal verborgen dat ik niet kan thuisbrengen, klopt het?
Tuurlijk, zoals ik daarnet al aangaf, hebben we besloten om met onze eigen verhalen bewust naar buiten te komen, en dat in onze muziek te verstoppen. Heel bewust. Om op die manier te spreken over emoties die we op die manier willen uiten. Zo zijn we op het idee gekomen om een verhaal te vertellen van een Russische schrijver over een meisje dat een bloem had met verschillende blaadjes, en elk blaadje was een wens. En ook in verschillende kleuren. We hadden het idee om die Bloem als een symbool te zien van de band zelf. Zoals elk bloemblaadje apart een nieuwe wens is, is de inbreng van ieder bandlid een nieuwe wending. Dat was het idee dat is gegroeid. Iedere bandlid deelt iets heel persoonlijks, zonder enige angst van buitenaf. We leggen gewoon onze persoonlijke emoties bloot, dat is eigenlijk wat ieder kunstenaar doet. We hebben ons in het verleden te veel verschuilt achter de muziek, en dat wilden we niet meer doen. Het is de bedoeling dat je je eigen verhaal durft delen met je publiek. Dat hebben we met deze plaat dus bewust gedaan. We durven ons kwetsbaar op te stellen. Daar komen ook best hevige emoties uit voort, net omdat het allemaal heel persoonlijk is. Zo is ook het nummer ‘Fábula Violenta’ ontstaan.  Ik had veel nummers over geweld . Het werd direct gelinkt aan dramatische ervaringen uit mijn kindertijd, en vluchten voor de oorlog. Persoonlijke thema’s die voor ons iets betekenen wilden we bewust aankaarten op deze ‘Violenta’.  We wilden ook de mensen wakker te schudden ‘durf te praten’ want dat doen we veel te weinig, praten over wat ons persoonlijk bezig houdt.

Het gaat er soms heel hevig aan toe, vind ik. Ik ervaar persoonlijke als maatschappijkritische problemen aankaarten in onze wereld; je geeft jezelf bloot. Ben je niet bang voor de reacties, o.m. op sociale media (je weet hoe dat helaas soms gaat)?
Sociale media helpt ons om ons verhaal meer te kunnen verspreiden. Sociale media is een gereedschap dat je dus kunt gebruiken om je kunst of muziek te promoten, zeker en vast. Alleen er is zoveel werk, en zo weinig tijd. En om dan die sociale media te gebruiken om steeds negativiteit uit te zaaien is doodjammer. Er ontstaat door die sociale media ook een soort anonimiteit waaraan ik me enorm stoor. Ik herinner me nog de tijd toen het anders was, toen smartphone en sociale media niet bestonden . We gaan naar een tijd waar geen sociale contacten in realiteit niet meer zullen bestaan, en dat is jammer. Maar wat ik merk, heel jonge kinderen van tien jaar zitten niet meer op sociale media. Kortom: ik ben niet tegen sociale media, wel tegen de anonimiteit die de sociale media kan veroorzaken.

Het is dus een maatschappijkritische protestplaat geworden? Of is dat te ver gezocht?
We willen gewoon de dingen die meestal worden verzwegen, om deze manier uiten door onze muziek. Daar draait het vooral om. Ik ben van nature positief, en misschien kan het daardoor negatief overkomen maar dat is het dus ook niet. ‘Violenta’  is gewoon een manier om wat fout loopt te durven aankaarten. Door onze muziek onze bezorgdheden uiten , daar draait het vooral om.

Met deze nieuwe ervaar ik een evoluerende stap; dat is soms nodig, maar sommige fans hebben wellicht de wenkbrauwen gefronst … Ben je niet bang deze fans te verliezen? of waren de reacties voldoende of goed positief?
Elke stap die je zet houdt altijd een risico in. En dat heeft altijd gevolgen uiteraard. Onze andere albums staan niet langer op de streaming platformen. Dat is ook bewust, omdat die oudere albums ons niet meer vertegenwoordigen. Wij zijn allemaal wezens die evolueren. We wilden eigenlijk ook een ander soort publiek daarmee aantrekken eerlijk gezegd. We hadden soms het probleem dat mensen ons in het hokje ‘symfonische metal ‘ duwden en dat wilden we eigenlijk vermijden. We werkten toen met een distributienetwerk, en die hadden een label nodig. Maar ons aanprijzen als ‘Avant-Garde progressieve metal’ was te ingewikkeld dus duwden ze ons in de richting van Symfonische metal, dat kwam hen beter uit. Dat stoort me eigenlijk wel enorm. Dat waren wij helemaal niet. Ik hou ook niet van in vakjes te steken,.. ik denk dat we daardoor fans hebben gemist, die dat label zagen en niet wilden luisteren naar onze muziek. Dat wilden we met dit nieuwe album ‘Violentia’ dus bewust rechtzetten, en dat label Symfonische metal achter ons laten. Het is progressieve , Latijns-Amerikaanse metal. Dat wilden we duidelijk maken, het is ook niet 100% maar je hebt een label nodig. We wilden zeker geen mensen wegduwen, maar wilden bewust het juiste publiek aanspreken. Mensen die houden van die progressieve Latijns-Amerikaanse muziek dus. En dat is verwarrend voor het publiek van het eerste uur wellicht, maar we wilden dus bewust van die stempel van 'female fronted symfonische metal’ af.

Er zit  trouwens zeven jaar tussen Fabulae Dramatis' album ‘Solar Time’s Fables’ (2017) en het album ‘Violenta’. Hoe komt het?
Toen we die eerste plaat hadden opgenomen (Solar Time’s Fables) hadden we nog niet het plan opgevat om een liveband te zijn. Op de vraag waarom we nooit live zouden uitbrengen, zeiden we dat het moeilijk zou worden met zoveel muzikanten. We waren toen met elf muzikanten. Gastmuzikanten inclusief. Dus zijn we met de basisinstrumenten gaan optreden. Ik heb zelf ook andere manieren van zingen aangeleerd om dat mogelijk te maken. Daarna hebben we veel verandering van Line-up gehad.  Daardoor moest je steeds opnieuw herbeginnen en dat was niet zo evident. Dat is meteen ook de reden waarom het zo lang heeft geduurd eer er een nieuwe plaat kwam. En toen het eindelijk wat vlotter begon te draaien op dat vlak was er corona…

Hoe waren de algemene reacties op de plaat? Wat zijn de verdere plannen in 2025?
We organiseren zelf evenementen. We zijn ook in Latijns-Amerika geweest en dat was onze grootste droom. We hebben mogen optreden samen met grotere namen in de metalwereld. Het was dus een hele ervaring om buiten de Benelux te mogen optreden, en Latijns Amerikaans publiek te leren kennen. En daar zijn we nu ook mee bezig, terugkeren naar onze Latijns-Amerikaanse roots. Dus in 2025 willen we teruggaan naar Colombia en andere Zuid-Amerikaanse landen. Maar uiteraard willen we eveneens optreden in Europa.

Een carrière uitbouwen in het buitenland is een goede zet, want het Belg-zijn houdt je tegen om te groeien (volgens velen); is dat bij jullie ook zo? Is het Belg-zijn een stop om te groeien als band en artiest?
Het is als muzikant sowieso interessant om nieuwe en andere plekken te ontdekken. En ook een ander soort publiek aan te spreken. Het geeft je als muzikant ook zoveel energie, om ook te zien hoe andere muzikanten zich ontwikkelen. Wij zijn ook niet echt Belg , we komen uit andere contreien. Voor ons is naar Latijns-Amerika afzakken gewoon thuis komen, en dat voelt ook zo aan. Zoals aangegeven, organiseren we evenementen in België om enerzijds onszelf te promoten maar ook andere bands speelkansen te geven. Zo hebben we Fuego Fest en Metal At The Theatre gecreëerd. Een heel andere ervaring, ook met heel andere disciplines. En niet alleen muziek. Nu is er de tweede editie van Metal At The Theatre in samenwerking met De Single en Sabbattini. We nodigen het publiek uit om naar een ‘niet zo normaal’ evenement  te komen. We hopen dat we ook andere landen in Europa mogen bezoeken. We moeten daarbij natuurlijk rekening houden met onze job en privéleven en dat combineren is niet altijd even gemakkelijk.

Die projecten zijn goed te promoten in Latijns-Amerika, waar je er succes mee hebt, veronderstel ik, maar is de Belgische markt , zoals in Antwerpen, je thuisstad, geen moeilijkere markt?
Antwerpen is in het algemeen al een moeilijke markt om hiermee te kunnen optreden hiermee. Er is een overaanbod, niet alleen in Antwerpen. Of België, eigenlijk in heel West-Europa. Ik krijg het gevoel dat het koopgedrag van mensen is veranderd, ze opteren eerder voor een groot festival of groot concert en spelen meer op veilig, waardoor ze kleinere of minder bekende festivals of concerten links laten liggen. Daarom pakken we het ook anders aan, door ook een heel ander concept aan te bieden zoals Fuego Fest dat rond vuur kunsten en muziek draait met vuurartiesten en pizza koken op echte vuurovens; of Metal At The Theatre, dat letterlijk is: ‘metal naar het conservatorium/theater brengen’. De mensen moeten wel de drempel overschrijden en hun eigen bands terug leren waarderen, en dat is niet meer zo vanzelfsprekend.

Zijn er nog andere plannen?
We zijn veel muziek aan het schrijven en gaan vanaf nu per single werken. We hebben nog enkele videoclips om uit te brengen. Die al een tijdje geleden gefilmd zijn. Blijven creëren van nieuwe muziek staat dus zeker op de planning. En ook live optredens met de band, waar dat mogelijk is uiteraard.

Toen ik in 2020 vroeg naar jullie ambities zei je ’De mensen letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft’’. Zijn jullie in de opzet geslaagd, of heb je de ambities en de doelen moeten aanpassen?
Jazeker, doordat we onszelf niet meer verbergen achter te veel maskers, en onze gevoelens volledig open zetten is dat wel gelukt. Vroeger hadden we het over het vertellen van dramatische fabels. Door nu gewoon over onszelf te vertellen voelen de mensen zich veel meer aangesproken en betrokken. Ik wou mijn verhaal over wat in Colombia is gebeurd gewoon delen met mensen. En mensen herkennen zich daarin: Er komen uiteenlopende reacties op mijn verhaal, de ene vond het indrukwekkend, de andere vindt dat er ergere situaties zijn dan dat. Ik wil ook niet in een soort slachtofferrol kruipen. Maar het maakt dus iets los bij mensen wat we nu doen. Zoveel is zeker.  Ze zijn dus heel benieuwd naar de nieuwe muziek, maar ook naar de inhoud. Dus ja, door ons open te stellen, zijn we zeker in onze opzet geslaagd.

Waar zie je jezelf binnen een tiental jaar? Of ben je er niet mee bezig…
Ik ben nu al met zoveel dingen bezig, dat ik me zeker altijd ga amuseren. Ook binnen tien jaar (haha). Ik ben heel nieuwsgierig van aard, en wil steeds opnieuw nieuwe dingen ontdekken. Alles wat te maken heeft met muziek, of persoonlijke ontwikkelingen spreekt me aan. Ik wil ook weleens geheel andere muziekstijlen uitproberen, zoals met een Zuid-Amerikaans muzikanten nauw samenwerken. Er zitten nog zoveel plannen in mijn hoofd dat ik me wellicht niet zal vervelen. Astrologie blijven studeren, met muziek bezig zijn voor een publiek. Er is nog zoveel. En schrijver worden. Ik wil ook graag een boek uitbrengen, maar daarvoor ontbreekt me gewoonweg de tijd.

En iets in films?
Ja natuurlijk. Dat doe ik nu al voor de band, door video’s te maken. Dat is de reden waarom ik filmmaker werd, omdat ik niemand vond die mijn gedachten kon uitbeelden in woord en beeld. Daarom doe ik het liever zelf. Maar moest ik ooit in pensioen gaan of stoppen met muziek, is het maken van videoclips voor andere bands en genres of zo zeker een optie. Ik doe trouwens nu al documentaires, dat is mijn tweede job, voor de socio-culturele sector. Of reportages voor de Stad Antwerpen. We zullen zien hoe de wereld en mijn eigen wereld evolueert, maar ik wil zeker hier iets meer mee doen ja. Maar met dat schrijven wil ik zeker iets doen!

Is er nog iets dat je wil toevoegen, zo ja ik hoor het graag?
Na dit interview hebben we op 70.000 Tons of Metal opgetreden—en wat een ervaring was dat! Al ons harde werk in de voorbereiding was het dubbel en dwars waard. Het voelde als een droom die werkelijkheid werd. We waren diep onder de indruk van de warme ontvangst door het publiek. Dit betekent enorm veel voor ons, vooral omdat dit publiek al zoveel heeft meegemaakt in de metalwereld en toch blijft verlangen naar nieuwe klanken en ontdekkingen.

Bedankt voor het interview!

Fabulae Dramatis - De mensen meekrijgen in ons verhaal, was en is ons belangrijkste doel, dus ook naar de toekomst toe

Laten we even terugkeren in de tijd, we schrijven oktober 2017. Fabulae Dramatis had net een nieuwe schijf uit 'Solar Time's Fables'. Diep onder de indruk schreven we daar  het volgende over: ‘Fabulae Dramatis creëert vooral een sprookjesachtige wereld, waarbij het de bedoeling is om de fantasie van de luisteraar te prikkelen. Telkens worden we bedwelmd, onder hypnose gebracht en drijven we weg naar een onaards aanvoelende wereld. Het extra mooie is dat mijn fantasie, over bossen, elfen en mystieke wezens, niet dezelfde zal zijn als deze van gelijk welke luisteraar van deze plaat.
Fabulae Dramatis slaagt er dan ook in de weg naar uw eigen ultieme fantasiewereld wijd open te zetten op deze plaat.''
Begin dit jaar zagen we de band eindelijk live aan het werk in Jeugdhuis Asgaard, Sint-Amandsberg (Gent). Daaruit bleek dat Fabulae Dramtatis die grenzen zelfs overschrijdt.
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76973-grimm-gent-2020-splendidula-fabulae-dramatis-left-eye-perspective-turpentine-valley-een-ontdekkingsreis-in-duistere-fantasie-prikkelende-paden.html
Hoog tijd om deze bijzonder tot de verbeelding sprekende band eens te interviewen. Meteen werden we in Trix uitgenodigd om een deel van de repetitie mee te maken. Niet alleen kregen we enkele nieuwe songs te horen, ook de inbreng van accordeon voor een akoestische set deed ons naar adem happen. Hoog tijd voor een nieuwe plaat? Het antwoord op deze en veel andere vragen leest u nu
Misschien voor de mensen die jullie niet moesten kennen, hoe is de band ontstaan? Heeft de naam 'Fabulae Dramatis' een bepaalde betekenis?
Isabel: Eigenlijk is dat letterlijk in het Latijns 'Fabels van het drama'. Dit met de bedoeling het concept theaterzaal verhalen vertellen, in de verf te zetten. Wat het ontstaan betreft? Ik heb Hamlet en Daniel 10 jaar geleden via Myspace leren kennen. Toen had ik het plan om eigen muziek op te nemen. We hebben drie eerste nummers opgenomen, het was niet direct de bedoeling meer te componeren. Het is spontaan ontstaan met die drie nummers. Het is dus een heel proces dat nog steeds groeit.

Als ik de omschrijving van jullie muziek opzoek kom ik volgende tegen: Progressive/Avant-garde Metal , Lyrical themes: Multicultural fables, Spirituality. Wat is jullie mening, hoe zouden jullie zelf je muziek omschrijven?
Dan zouden we eerder zeggen 'progressieve metal' ook al is het materiaal niet enkel progressieve metal. Het is inderdaad voor bepaalde labels en promotors nodig om een label te kleven, en dan kiezen we progressieve- EN Avant-garde metal. Maar vooral. Het gaat feitelijk om de muziek en niet om de labels.

Naast Fabulae Dramatis zitten jullie - zover ik weet, ik kan het ook mis voorhebben -  ook in andere projecten, is dat goed combineerbaar?
Isabel: Ik heb geen ander project, ik fungeer soms wel eens als gastzangeres hier en daar maar dat is af en toe.
Daniel: Ik heb geen ander project buiten Fabulae Dramatis.
Teo Dimitrov en Kris Depuydt: We zitten beiden in een soort improvisatie project,  doordat het 'improviseren' is, is repeteren niet echt nodig. We treden daarmee wel geregeld op en zo.
Conclusie: het gaat dus, logischerwijs, gewoon om de goede en juiste afspraken maken daarin. Fabulae Dramatis is voor ons daarbij allemaal de prioriteit.

Als je terugkijkt op de vorige jaren, waarvan hebben jullie spijt, wat zou je weten wat je nu weet anders aanpakken? Ook de hoogtepunten mogen worden vernoemd (we houden het positief)
Daniel: Het enige dat ik wat spijtig vind, is dat we vroeger niet hebben gedaan wat we nu aan het doen zijn. Namelijk, als een band samenkomen om te componeren en repeteren. Vroeger waren er verschillende muziekstukken die samen in een album door ons apart individueel werden geschreven en daarna toegevoegd. Dat is feitelijk het enige. Voor de rest ben ik zeer tevreden over het proces.
Isabel: Je moet rekening houden, het is eigenlijk begonnen als een studioproject. Nooit met de bedoeling daarmee op te treden. Net doordat de band zeer spontaan is ontstaan. Vooral omdat we zo complex zijn , was optreden geen optie. Ik heb echter persoonlijk geen spijt van iets, ik begrijp Daniel wel, maar het is een onderdeel van de evolutie.

Jullie hebben ook heel wat personeelswissels doorgemaakt, mijn goede vriend Hamlet heeft nog bij de band gespeeld. Hoe hebben jullie dat opgevangen telkens opnieuw? En heb je daar een verklaring voor? Is het de complexiteit die sommige doet afhaken?
Isabel: We zijn dus begonnen als studioproject en daardoor werkten we met sessiemuzikanten, die werden betaald. Daarna wilden we dus wel beginnen optreden als band. Daardoor vielen er muzikanten af omdat ze in andere band(s) speelden. Dat was dus hun prioriteit. Elk album heeft een werkwijze of concept. Hamlet’s visie paste niet meer in onze nieuwe werkwijze en concept. Namelijk als muzikanten samenkomen en gezamenlijk componeren. Er zijn geen individuele muzieknummers meer. En nu zijn we wel voor het eerst een geoliede machine waar iedereen diezelfde kant uitkijkt. Net doordat iedereen zo goed als 100% voor dit project kan gaan.

Toen ik de band begin dit jaar live zag , was ik zeer onder de indruk van het visuele aspect. Volgens ik heb vernomen gaat het in jullie shows over de natuurelementen? Hoe is dat idee eigenlijk ontstaan?
Dat is spontaan ontstaan door de muziek die we brengen. Met de ogen gesloten wordt zowel onze als de fantasie van de luisteraar geprikkeld, dat is de bedoeling. Zo ontstaan zeer spontaan die ideeën dus.

Wat me vooral opvalt, is de uiteenlopende stem en uitstraling van Isabel. Met mijn excuses aan de topmuzikanten binnen de band. Je verandert zowel vocaal als visueel met die maskers en zo van een - laat maar stellen - demonisch wezen uit het sprookjesbos, in een engelachtige verschijning. Hoe doe je dat toch? theaterschool gevolgd?
Isabel: Er zit veel dubbelzijdigheid in mijn persoonlijkheid. Bijna een gesplitste persoonlijkheid. Dat sublimeer ik graag op een artistieke manier. Voor de grunts van het album “Solar Time’s Fables”, hadden we Wesley Beernaert (Ex-Lemuria) uitgenodigd maar hij moest afhaken wegens persoonlijke omstandigheden, daardoor heb ik het zelf moeten doen. Ik heb daarvoor veel steun van de band gekregen. Hamlet kwam eerst met het voorstel om zelf de ‘growlings’ te zingen.. We hebben één jaar gerepeteerd om de release van het album voor te bereiden. Ik heb daar een heel jaar enorm, onder andere, aan mijn stem gewerkt, totdat het me gelukt is om ook te grunten.  Ik heb tot nu toe alle andere stemmen live overgenomen, zowel van Isadora Cortina, Wesley Beernaert als van Hamlet. Maar ik wil toch zeggen, het is de combinatie van zeer goede muzikanten EN een veelzijdige ‘front voice’ dat ons sterk maakt.

Het resultaat, zowel instrumentaal als vocaal is verbluffend. Over iets anders. Ik was op de repetitie aanwezig, er was ook een setje met een accordeonspeler. Is het de bedoeling daar iets mee te doen?
Ja, we zijn bezig met een akoestische set voor te bereiden. De bedoeling om wat akoestische optredens te gaan doen, en daar past die accordeon dus perfect in. We zijn een eclectische metal band, we willen op die wijze dus een nog breder publiek aanspreken.

De laatste plaat 'Solar time's Fables' dateert al van 2017 (tenzij me iets is ontgaan ondertussen) heeft die schijf bepaalde deuren geopend? Hoe waren de reacties?
Uiteenlopend! Zowel zeer positief als zeer negatief. En ook zeer interessant. We wilden vooral niet klinken als 'weer een zoveelste metal band'. Dat is ons gelukt.  We wilden iets anders doen. We hebben een breed beeld over muziek, we gaan nu ook naar het progressieve uit.

Willen jullie eigenlijk een breed muziek bereiken hiermee?
Teo Dimitrov: Als muziek iemand zodanig persoonlijk raakt, dat die persoon daardoor een beetje een ander mens kan worden zijn we in onze opzet geslaagd. Dus dat publiek, die door onze muziek diep worden geraakt, willen we vooral bereiken.

Creativiteit en durf zijn twee kernwoorden die bij het beluisteren van de plaat in me op komen, hoe zien jullie dit?
Isabel: Ik mis creativiteit , vooral in de metal, tegenwoordig. Als je echt wil verkopen , moet je meegaan met de kudde. Maar we willen vooral dat net niet doen. Daarom zijn creativiteit en durf voor ons ook zeer normaal.

Zijn er eigenlijk plannen voor nieuw werk? Wanneer, en welke richting?
Dus meer progressieve metal, er komt een nieuwe single uit dit jaar nog. In aanloop van ons derde album. Dat in 2021 op de markt zou komen. We zijn dus nu vooral noest bezig met repeteren (op de repetitie vandaag hebben we er enkele gespeeld trouwens). Twee muzieknummers zijn er klaar en in totaal al 5 met een structuur.

De accordeon komt op de nieuwe plaat?
Nee, maar wel een akoestisch concert en misschien een album op basis van die akoestische set. De datum hiervoor ligt nog niet vast.

En de plannen voor dit jaar? Op tournee? Binnen of buitenland? Festivals?
Als er optredens komen , zullen we die niet negeren. Er zijn wel enkele die ons vragen. Maar voorlopig concentreren we ons op componeren van nieuwe nummers. De rest zien we wel. Het is misschien wel jammer, maar goed het is wat het is. Componeren van nieuwe nummers is nu het belangrijkste.

Is er iets als een ultieme droom? Iets wat je absoluut nog eens wil bereiken?
Muziek kunnen blijven maken waardoor mensen in een soort trance geraken, dat is al gezegd. De mensen dus letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is eigenlijk en is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft dus.
Isabel: Ik wil toch eens op tour gaan, mag of kan in Europa zijn wat mij betreft. Maar dat zou ik nog willen bereiken. Maar ik sluit me hierbij aan.

Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen in de nabije en verre toekomst. We blijven de band uiteraard op de voet volgen.