Unik Ubik - Father Murphy: Dansbare Jazz en tribal offers

Vanavond mag België opwarmen voor Italië en dat in Frankrijk. Blij dat die euro-zone nog tezamen is, want dat maakt het allemaal wat eenvoudiger.

Unik Ubik zag ik vorig jaar al aan het werk op Dour. Toen moesten ze het op een ontiegelijk vroeg uur toen. Dan zullen ze vandaag toch wat langer hebben kunnen slapen. Belgen dus, maar die in Vlaanderen (toch nog altijd een deel van België dacht ik) schandalig over het hoofd worden gezien. Met de Week van Eigen Kweek op StuBru heden ten dage mag je al eens wat meer verwachten. Ze zullen wel niet gedraaid worden. Unik Ubik is een unieke mengeling aan genres: (post-)rock, mathrock, jazz, oosterse melodieën,... Ondanks dat de nummers alle kanten uitschieten blijven ze als één geheel klinken. Dat op zich is al vrij uniek. De jazzy invloeden worden vooral verzorgd door de saxofoonspeler (het Belgisch instrument bij uitstek). Het geheel is heel dansbaar en draagt een ongelofelijke schwung in zich. De mimiek en de bewegingen van de zanger/gitarist is het perfecte toetje en al een show op zich. Zeer sterke prestatie dus van deze brij onbekende Belgen. En zeker meer dan waard om eens te gaan bekijken.

Father Murphy speelde recent nog op het fantastische Sonic City festival in Kortrijk. Toen had ik ze jammer genoeg over het hoofd gezien. Een herkansing dus vandaag, want toen waren ze naar het schijnt heel sterk. En dat bevestigen ze vanavond zonder problemen. Het verschil met de olijke Belgen kan bijna niet groter. Hier geen vrolijke dansbare muziek.
Father Murphy heeft hun naam niet gestolen, want ze bieden een (bijna-)religieuze ervaring aan. Met 2 (1 man en 1 vrouw) slagen ze erin om een het hele publiek in trance en naar hogere sferen te brengen.
Hoe doen ze dat? Door op de achtergrond een constant, monotoon basgeluid te produceren. Deze draagt doorheen het hele optreden alles wat er op het podium gebeurt. En er gebeurt veel op het podium ondanks dat ze maar met 2 zijn. Gitaar, keyboards, zang, keelgeluiden, belletjes, cimbaaltjes, elektronica,… Alles wordt uit de kast gehaald om het rituele boven te halen.
In het katholieke Italië zal dit wel een schok teweeg brengen, maar ook hier in Frankrijk. Het optreden beklijft en doet je wegdrijven naar hogere sferen. Dikwijls wordt je brutaal terug getrokken door de bedrijvigheid op het podium. Geen moment doemt er verveling op, enkel vervoering. Father Murphy is een muzikale ervaring die iedereen eens moet meegemaakt hebben. Ook al denk ik dat niet iedereen er even veel zal van kunnen genieten.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille