Op 16 juni 1995 werd via Roadrunner Records het tweede studio album van de Amerikaanse Industrial/Groove metal band Fear Factory op de wereld losgelaten. Wat de bandleden waarschijnlijk niet voor mogelijk hielden gebeurde nl.  hun album ‘Demanufacture’ schopte het heel ver in de hitlijsten en werd dan ook bestempeld als een topalbum, iets dat ook in het heden nog altijd onveranderd is gebleven. En jawel, nu ietsje meer dan 20 jaar later was het de verjaardag van deze plaat en werd dit op gepaste wijze gevierd door de originele bandleden Dino Cazares en Burton C. Bell door een tour aan te vatten en het album op integrale wijze te spelen voor hun publiek.

Ik was dus aanwezig en toen de sample startte en de bandleden met luid applaus het podium opgestuwd werden kon het feestje aangevat worden. Alle nummers werden in originele volgorde gespeeld en het vuur zat dus direct in de massa met het titelnummer “Demanufacture”. Zo goed als alle nummers van deze plaat slaan in als een bom en dus kirde het publiek van de pret bij het aanhoren van oudgedienden “Zero Signal”, “Dog Day Sunrise”, “Flashpoint”, “Pisschrist”, …
De klank stond lekker luid, iets wat je tegenwoordig niet zoveel meer meemaakt in concertzalen, de bandleden hadden een uitstekende interactie met het publiek en drummer Mike Heller steeg boven zichzelf uit! De vocalen van Burton klonken lekker agressief bij de woeste uithalen, maar bij de meer ingetogen zangstukken en de daarbij horende echo’s op zijn stem waren er helaas niet altijd pal op als ik toch een kritisch punt moet aansnijden…
Dus zoals gezegd werd het album integraal gebracht en daarbij waren voor mij de absolute uitschieters “Replica” en “New Breed” die luidkeels werden meegebruld. Het album was te vlug gedaan en de leden verdwenen van het podium…gelukkig was de honger van het publiek nog niet over, alsook niet van de band, want er werd nog lekker potje verder gedaan met ander topnummers “Schock”, het aanstekelijke “Edgecrusher” en “Martyr”, tevens het eerste nummer van debuutplaat ‘Soul of a New Machine’. En nog was het niet gedaan want ze hadden van hun nieuw album getiteld ‘Genexus’ nog 3 toegiften in petto onder de noemer “Soul Hacker” (lekker catchy song), “Dielectric” en het melodieuze “Regenerate”.

Het was al een tijdje geleden dat ik Fear Factory aan het werk zag, en dit optreden scoorde veel punten. Hopelijk waren jullie ook van de partij, anders moet ik jullie helaas meedelen dat je een puike show hebt gemist in een zo goed als volle concertzaal Vooruit. Thumbs up!!

Organisatie: Democrazy Gent

Een uitverkochte en overvolle Vaartkapoen was zondag getuige van een knap en knallend optreden van de herenigde industrial metalband Fear Factory. Het Californische viertal rond zanger/oprichter Burton C. Bell en de teruggekeerde gitarist Dino Cazeras (Divine Heresy, Asesino, Brujeria) kregen versterking van nieuwe rekruten bassist Byron Stroud (Strapping Young Lad, Zimmers Hole, Tenet) en drummonster Gene Hoglan (Strapping Young Lad, Dark Angel, Death, Testament, Dethklok). Muzikanten die hun strepen al lang verdiend hebben in de 'zware metalen-sector' en dus niet van de minsten.

Ze openden hun set met het titelnummer van hun nieuwe vertrouwd klinkend album ‘Mechanize’. De geluidsmix was hierbij nogal onevenwichtig. Dit euvel verdween naarmate het optreden vorderde. Ze vervolgden hun concert met drie songs van ‘Obsolete’ ('98): het overdonderende “Shock”, het gedreven en groovy “Edgecrusher” met gescratch en het vette “Smasher/devourer”. Het enthousiaste publiek genoot duidelijk van de verrichtingen van het gezelschap. Getuige daarvan waren de luid meegebrulde refreinen. De afwisselende melodieuze, soms cleane maar heerlijk brullende vocals van Burton C. Bell vertoonden enige vorm van slijtage. Toch had dit geen storend effect. De korte afgemeten staccatoriffs van axeman Dino Cazares klonken even strak als vijftien jaar geleden en zijn nog steeds een typisch en essentieel ingrediënt van de Fear Factory-sound. De sonische geluidsstorm werd voortgezet met het moordende “Industrial discipline”, het vervaarlijke “Acres of skin” en het energieke “Linchpin” (van ‘Digimortal’). Minpunt was dat de atmosferische, duistere keyboardgeluiden meeliepen via tape. Hun laatste, minder kwalitatieve albums ‘Archetype’ en ‘Transgression’ kwamen niet aan bod. Dit kon de pret niet drukken.
De granaatbom “Powershifter” en recente single “Fear campaign” lieten de aanwezigen geen ademruimte. Het oude, immer fantastische “Martyr” (van ‘Soul of a new machine’) en verwoestende “Christploitation” passeerden daarna de revue. Gene Hoglan demonstreerde hier zijn bovenmenselijke drumkwaliteiten. Een lust voor het oog en oor.
”Resurrection” zorgde voor het eerste welgekomen rustpunt. De subliem opgebouwde song met weergaloze zangpartijen was voor velen het hoogtepunt van de avond. Ook bij het rustige en gevoelige “Final exit” was het genieten geblazen.
Het beste werd voor het laatst gehouden. Met vijf songs van '’Demanufacture’ werd er afscheid genomen van het Belgische publiek. “Demanufacture”, “Self bias resistor”, “Zero signal”, ”Hunter-Killer” en live-favoriet en MTV-hit “Replica”.

Jammer genoeg was er geen ruimte meer voor bisnummers. Toch konden we spreken van een geslaagde en goede show van een band die nog lang niet afgeschreven is!

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek