Fotocrime is het nieuwe project van Ryan Patterson van Coliseum. Die band evolueerde in de twaalf jaar dat ze bestonden van hardcore naar postpunk. Het is op die postpunk dat Patterson voortbouwt met Fotocrime op het debuutalbum ‘Principle Of Pain’. Postpunk is soms maar een paar stappen verwijderd van wat we vroeger, in de jaren ’80 van vorige eeuw, nog gewoon new wave noemden. Vandaag noemt dat dark rock of gothic rock en ligt het veel verder van de mainstream dan indertijd.

De bands die muzikaal naar die periode teruggrijpen, doen dat vaak heel plichtsbewust en met veel aandacht voor het juiste geluid. In de teksten en de emoties die ze willen oproepen slaan ze de bal echter vaak mis. De muziek van de jaren ’80 was gedrenkt in een wereldbeeld van economische crisis, paranoia, politieke terreur en de dreiging van de Koude Oorlog. Die elementen zijn inmiddels achterhaald door een reeks van nieuwe wereldbeelden, die doorgaans veel moeilijker te vatten zijn in muziek.

Patterson slaagt er met het eerste volledige album van Fotocrime toch in om zowel muzikaal als inhoudelijk de juiste snaren te raken. Het groepsgeluid zit boordevol referenties aan de sound van Echo & The Bunnymen, the Cure en Sisters of Mercy, zonder dat je kan zeggen dat het ‘gepikt’ is. Om te zeggen dat ze een heel eigen geluid hebben, is dan misschien ook weer een brug te ver. De gitaren huilen en janken net als in de donkere en koude jaren ’80, terwijl de synths een heel stuk warmer klinken. Dat doen wel meer nieuwe bands die in dat straatje zitten. Hetzelfde geldt voor de baslijnen; die zitten tegenwoordig ook iets meer verstopt  in de geluidsmix dan vroeger. Terwijl die vroeger vaak de dansbaarheid nog wat extra in de verf zetten.

De stem van Patterson is een moeilijke. Op de meeste nummers houdt hij het op een monotoon en schijnbaar onbewogen klagen zoals Andrew Eldritch bij de Sisters deed op de niet-singles. Het wordt nochtans pas echt interessant als Patterson een kleine dosis emotie toevoegt, zoals op “Nadia” en “Enduring Chill” en een beetje op “Don’t Pity The Young”. Had Patterson een paar keer goed gedoseerd vocaal uitgehaald, zou dit album nog beter scoren. Een heldere vrouwenstem had ook voor wat tegengewicht kunnen zorgen.

“The Rose And The Thorn” is het meest dansbare nummer, toch voor vleermuizen. Hier krijgen we dan toch wat vrouwelijke vocale inbreng, maar je moet al goed luisteren om het echt op te merken. “Autonoir” doet wat denken aan het gezamenlijke album van TB Frank & Baustein. “Gods In The Dark” heeft wat van een trage Front 242-track. “Infinite Hunger For Love” opent met een baslijn van The Cure en laat die referentie nog een paar keer opduiken, maar krijgt ondertussen wel een eigen Fotocrime-gezicht. “Confusing World” is een bloedmooie eighties-track, een beetje in de richting van The Sound. Zo hadden er wel meer mogen staan op ‘Principle Of Pain’.  

Fotocrime is de nieuwe band van de Amerikaan Ryan Patterson. Die is gestopt met zijn post-hardcoreband Coliseum en steekt nu al zijn energie in Fotocrime. Met dit trio, waarin ook nog Nick Thieneman van Young Widows speelt, brengen ze een gothic-rock die hard leunt op de jaren ’80.
De typische jaren ’80-gitaarsound met een drumcomputer-ritme en nog wat lagen synths, dat is het recept voor ‘Always Night’. Daarover vloeit dan Patterson’s diepwarme, donkere stem, wat het geheel dan toch weer een hedendaagse toets geeft. Donker en organisch zijn de kenmerken die deze muziek onderscheiden van wat enkele decennia geleden populair was in de ondergrond, toen het kille en robot-achtige de boventoon voerde.
Zelf geven ze aan dat ze hun inspiratie in Duitsland gehaald hebben, maar daar kan je minstens nog een paar Belgische en Britse bands aan toevoegen: Front 242, Dive, Nacht Und Nebel, Bauhaus, Love Like Blood, …
“Plate Glass Eyes” is het meest dansbare nummer op dit mini-album van slechts zes tracks. “At Play In The Night Tide” en “Always Hell” zijn topnummers die zo uit de jaren ’80 geplukt lijken te zijn. Afsluiter “Tectonic Shift” is dan weer eerder een sinister luisterspel in de lijn van T.O.M.B. en minder een klassieke song. Gedurfd en origineel.
Fotocrime levert met Always Night een sterke EP af, maar komt misschien toch 40 jaar te laat.