In 2024 bracht Gavin Friday ‘Ecce Homo’ uit. Een, voor de man zijn doen, vrij toegankelijk en poppy album. Maar ook een goed album met songs die zo met een beetje werk zo in de clubs gedraaid kan worden. En zie dat is wat ik dacht toen ik het album onder ogen kreeg maar ik moet je op dat vlak ontgoochelen want echt clubben zal er toch niet inzitten met dit werk.
De songs werden vakkundig uit elkaar gehaald en samen met Michael Hefferman herwerkt met analoge elektronica, sequencers, breakbeats etc… En dit allemaal tot één doorlopend geheel van een half uur.
We horen een meer industrial sound, het klinkt wat donkerder en het tempo zakt ook soms een beetje tegenover het originele album. Opener “Lady Esquire” valt hieronder. Op “The Church of Love” gaat het tempo wat omhoog maar de remix is dan minder interessant.
Welke songs komen nog aan bod? “Cabarotica”, “Amaranthus”, “Ecce Homo” en “Lovesubzero”. “Cabarotica” klinkt wel boeiend en gaat richting een vroege O.M.D.-song en “Amaranthus” kan wel wat draaiuren in een club doen. “Ecce Homo” is interessant en “Lovesubzero” is niet onvergetelijk.
‘Ecce Homo’ uit 2024 klinkt catchy en vrolijker dan deze herwerking. Het klinkt allemaal goed maar ik vind het ook niet allemaal even waardevol. De meerwaarde ontsnapt mij soms. Maar sommige songs zeker wel de moeite om te ontdekken en te horen wat er mee gedaan werd. Maar het mocht eerder als een bonus cd gezien worden, bij het originele album. Als alleenstaand album is het toch net iets te weinig …
Dance/Pop/Alternative
Decadence, The Ecce Homo Orchestra Reworks
Gavin Friday
LIVE
2025 Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Ruim 13 jaar na het degelijke doch weinig opzienbarende ‘Catholic’ album hadden we eerlijk gezegd de hoop laten varen op een muzikale wedergeboorte van Gavin Friday. Eigenzinnigheid is echter altijd al de grootste deugd geweest van de bijna 66-jarige Ier, dus in plaats van een samenwerking met hip en jong producerstalent te overwegen zocht hij inspiratie bij zijn oude maatje en voormalig Soft Cell-brein Dave Ball. Het opmerkelijke verhaal van het vorig jaar verschenen resultaat van die samenwerking, het elektronisch getinte ‘Ecce Homo’, begint reeds bij de album hoes. Met een theatrale knipoog naar de veroordeelde Jezus met doornenkroon laat Friday er de sporen zien die zijn leven als mens én als performer hebben nagelaten, en dan moeten de eigenlijke songs nog binnenkomen.
Met het verlies van zowel zijn moeder, zijn trouwe hond én boezemvriendin Sinéad O’Connor kreeg de Ierse songwriter afgelopen jaren genoeg emotionele munitie in handen om dé ultieme afscheidsplaat te maken. Niet voor niets dus koos Friday als intro voor Allegri’s boetepsalm “Miserere” om een matig gevulde VIERNULVIER collectief onder te dompelen in een intiem begrafenissfeertje. Dramatiek en catharsis moesten echter al snel baan ruimen voor extravagantie en decadentie. Met extatische beats, opgezwollen synths en zwoele vrouwelijke backing vocals flitsten openers “Lovesubzero” en “Ecce Homo” ons prompt terug naar de 90ies rave cultuur die door Underworld en The Prodigy in de grote massa werden gedropt. De ijle downtempo elektropop van “The Church Of Love” en “Stations Of The Cross” trok het publiek vervolgens nog een decennium verder in de tijd met echo’s van Friday’s generatiegenoten Soft Cell, Depeche Mode en John Foxx. Opgejaagd door een van Gary Glitter geleende glamrock beat landden we met “Lady Esquire” tenslotte in 1972, het jaar waarin Friday naar eigen zeggen voor het eerst kennis maakte met de androgyne David Bowie en het eerste zaadje van de latere Virgin Prunes werd geplant.
De elektronische inslag van het nieuwe album vertaalde zich live in een sobere muzikale omlijsting met veel voorgeprogrammeerde beats, en dat was best wel even wennen. Gavin Friday is echter het soort ras performer die op z’n dooie eentje het gewicht van een show kan dragen zonder dat er een imposante band aan te pas hoeft te komen. Neem nu “Apologia” vanop diens solo debuut uit ’89, een even majestueuze als theatrale synthese van Brel, Piaff en Weil waarop de Ier zijn rol als dramaticus ten volle wist uit te spelen enkel begeleid door de klarinet van de Parijse multi-instrumentalist en trouwe huurling Renaud Pion. De meest opvallende figuur op het podium was wellicht een als non verklede zangeres, die Friday midden in de set ook nog eens assisteerde met zijn vestimentaire transformatie van maatpak crooner tot losgeslagen performance artiest in rafelige vodden. Als een verraderlijk schattig duo zetten ze vervolgens “Sandpaper Lullabye” in, een deep cut uit de legendarische ‘A New Form Of Beauty’ EP reeks waarmee The Virgin Prunes zich als één van de meest avant-gardistische post-punk bands van de prille 80ies profileerden. Een bijna onherkenbaar “Caucasian Walk” uit het opus magnum van de Prunes ‘…If I Die, I Die’ sloot daarbij naadloos aan, gevolgd door alweer een nieuwe stijlbreuk met de luchtige 90ies pop van “King Of Trash” en de mijmerende flashback naar vroeger en beter in “When The World Was Young”.
Tijdens de encores moest Friday één en ander kwijt over hoe artistieke vrijheid steeds dieper wegzinkt in de maatschappelijke draaikolk waarin we ons momenteel bevinden. Met een kort citaat uit “London Bridge Is Falling Down” moest duidelijk worden dat de Engelse hoofdstad niet langer de attractiepool van weleer is voor kunstenaars, en dus rest er weinig anders dan persoonlijke herinneringen aan de metropool te koesteren in “Cabarotica”. De permanente onrust op sociale media kreeg er van langs op “Daze”, waarbij Friday zijn publiek laconiek bedankte om hun schermtijd tot een minimum te beperken en op de tonen van het zwoele “Angel” definitief achter de coulissen verdween.
In tegenstelling tot zijn jeugdvrienden van U2 weet Gavin Friday keer op keer zijn reputatie hoog te houden zonder te vervallen in pathetische poenschepperij. Meer nog, vanavond bewees de muzikale kameleon dat hij niet eens hoeft te teren op zijn muzikale erfenis. Dertien jaar wachten bleek meer dan de moeite waard, maar Mr. Friday, laat het vervolg op ‘Ecce homo’ gerust wat sneller komen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Gavin Friday - Thurston Moore – sterke double-bill!
Gavin Friday - Thurston Moore
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
De titel van Ierland’s meest extravagante muzikale exportproduct kan eigenlijk maar naar één man gaan. Als voormalig frontman van het ongecontroleerde gothpunk collectief Virgin Prunes liet Gavin Friday reeds vroeg in de 80ies zijn uitgesproken liefde voor het theatrale en filmische al duidelijk blijken, maar eens op het solo pad kreeg de cabaretier in Friday pas echt vrij spel. Na een reeks fraaie solo albums en een soundtrack hit met boezemvriend Bono voor het aangrijpende epos ‘In The Name Of The Father’ blonk de Ier de jongste vijftien jaar echter vooral uit in afwezigheid. In de luwte kreeg de artistieke duizendpoot in Friday zijn schaapjes weliswaar vlotjes op het droge als filmcomponist en als artistiek adviseur van U2, maar stiekem hoopten liefhebbers van het betere levenslied al jaren op een echte terugkeer van hun idool.
Vorig jaar kwam dan eindelijk het verlossende woord met de release van ‘catholic’, ’s mans eerste liedjesalbum sinds ’95. Een eerder bescheiden return-to-form, zo bleek, maar belangrijker was de vaststelling dat de flamboyante Ier tijdens het afgelopen Crossing Border festival zijn kunstjes nog niet had verleerd.
Tijdens de laatste halte op hun Belgische driedaagse die eerder al Hasselt en Leuven (zie de livereviews ndl en fr op de site) aandeed lieten Friday en zijn vijf kompanen afgelopen zaterdag ook de Gentse Handelsbeurs vlotjes vollopen. Vooraan op het podium een tafel en stoel, een paar glimmende glazen, de obligate fles wijn en een dampende kop thee als vaste attributen, vanuit de achtergrond klonk een onheilspellende avondklok die meteen de juiste dramatische toon zette. Van enige rustige vastheid die je bij een vijftiger met een indrukwekkende staat van dienst zou kunnen verwachten was bij aanvang helemaal geen sprake.
De groep nam een ongemeen venijnige Sturm und Drang start met de Virgin Prunes classic “Caucasian Walk”, het nieuwe “Where’d Ya Go? Gone” sloot daar wonderwel naadloos op aan, en een als “Next” vermomde eigen interpretatie van Brel’s “Au Suivant” sloot het indrukwekkende openingsrijtje af.
Friday zelf zag er met zijn zwart ooglapje aanvankelijk vrij vervaarlijk uit. Hij verkende meteen alle uithoeken van het podium, en nam al marcherend, staand, zittend, knielend of gehurkt zowat alle denkbare poses aan om het publiek doorheen gans het optreden secuur te observeren. De Ier verkeerde als vanouds in bloedvorm, wat hij trouwens ook voor een stuk te danken had aan zijn uitstekende begeleiders waaronder met name celliste Kate Ellis gerust de tweede ster van de avond kon genoemd worden.
Na de misschien wel wat te luide start ging de kurk van de fles en werd Friday steeds spraakzamer. Hij vrijde het publiek op met complimentjes over onze biercultuur, stak de draak met pedofiele priesters die een opmerkelijk gemeengoed blijken te zijn van België en Ierland, maar uitte even goed zijn bewondering voor Jacques Brel. De stap van een Grote Belg naar een Grote Ier was hiermee vlug gezet. Het van zijn illustere landgenoot Oscar Wilde geleende “Each Man Kills The Thing He Loves” gaf destijds de titel aan Friday’s solo debuut, en geldt nog steeds als één van zijn allermooiste chansons noires. Samen met een al even indrukwekkend “Apologia” zorgde dit epos over dood en verlies zonder meer voor één van de meest beklijvende kippenvelmomenten in de set.
Naast Brel en Wilde staan ten huize Gavin nog een pak andere helden op de schouw te pronken. Ter inleiding van het poppy “King Of Trash” mijmerde Friday terug naar die ene magische Top Of The Pops aflevering waarin hij net niet verliefd werd op Marc Bolan, die net als de Ier een extraverte levensgenieter was maar zoals bekend op een dag met de verkeerde chauffeur de baan op ging. In “Caruso” herkende Friday dan weer de eerste popster van de 20ste eeuw. Hij mag dan wel geen partij zijn voor de legendarische Italiaans tenor qua stemtimbre, beide heren vinden elkaar wonderwel als het op Shakespeariaanse dramatiek en pathos aankomt.
Maar het moet gezegd zijn, tussen al dat moois uit de eerste drie solo albums vielen de nummers uit de jongste worp ‘catholic’ doorgaans toch wat te licht uit. De nieuwe songs kabbelden rustig voorbij maar deden nergens haartjes rechtop staan. Enkel het vederlichte “Blame” werd van de nodige emotionele weerhaakjes voorzien, niet in het minst omdat Friday er de vertroebelde relatie met zijn overleden vader uit de doeken deed. De spreekwoordelijke krop in de keel werd echter prompt weggespoeld met de bescheiden radiohit “I Want To Live”. Tijdens het bijzonder funky maar te lang uitgesponnen “Angel” maakte Friday een gezondheidswandelingetje door de zaal, maar bewees hij wel met verve dat zijn verwijfde falsetstem na 52 lentes nog steeds behoorlijk intact klinkt.
In de bisronde liet Friday opnieuw enkele van zijn muzikale stokpaardjes aandraven. Met “Five Years” haalde de Ier nog eens het beste glamrock album ooit op naam van David Bowie en diens ‘Spiders From Mars’ van onder het stof, en Grote Belg Brel passeerde zowaar een tweede keer met “Port Of Amsterdam”. Tussendoor flirtte Friday met een (uiteraard) vrouwelijke fan die het net als hij zonder Valentijnsgeschenk had moeten stellen, waarop een koppel rode rozen in beide richtingen prompt van eigenaar veranderden.
De flamboyante ladiesman kreeg uiteindelijk waar hij al bijna twee uur lang subtiel naar hengelde: een staande ovatie. En eerlijk, we gunnen het hem op een manier meer dan zijn boezemvriend Bono. Op de stoep bij Mr. Friday vallen nu eenmaal geen goedkope slogans te rapen, wel diepgravende observaties over zijn eigen heilige drievuldigheid: liefde, sex en de dood. Amen!
Neem gerust een kijkje eerder naar de pics Muziekodroom, Hasselt
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-15-02-2012/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Gavin Friday mag dan al de 50 voorbij zijn, we genoten ten volle van zijn (theatrale) performance. Zijn songmateriaal bracht hij vol pathos in een cabaresk, vaudeville sfeertje. Z’n acteertalent spreidde hij volledig tentoon, de expressieve ‘Shakespeariaanse’ gezichtsuitdrukking sprak boekdelen , wat de songs een dramatische toon en een gitzwart likje verf bezorgde . Met een diep respectabele buiging naar z’n publiek, nam de charismatische entertainer na ongeveer anderhalf uur afscheid …
… 16 jaar hebben we gewacht … Drie solocd’s bracht hij totdantoe uit, “Each man kills the thing he loves” (met The Man Seezer) (’89), ‘Adam & Eve’ (’92), die vooral piano, akoestische gitaar en z’n stem beklemtoonden, en het breder georkestreerde ‘Shag tobacco’ (’96); chanson en cabaret fungeerden als rode draad, met politieke en persoonlijke bloedmooie teksten, die een donker, destructief randje hadden. Intussen legde hij zich toe op soundtracks, theatermuziek en acteren, belangrijke elementen die duidelijk hun invloed hebben op de sound en de gigs …
De nieuwe vierde cd ‘catholic (met kleine c)’ is een emotionele, persoonlijke plaat , niet meer scherp of confronterend , maar gemoedelijk tussen bittere tranen, troost en hoop. Persoonlijk leed heeft hij de laatste jaren wel meegemaakt (scheiding, geschillen bijleggen met z’n pa, die dan nog is overleden, fysieke problemen, …). Stemmige muziek die een surrealistisch, droomachtig decor opbouwt met cello, akoestische /elektrische gitaar en drums, en live ruwer en pittiger durft te klinken.
Toen ‘de Angelus’ 4x klokte , kwam een onheilspellende stilte in de zaal… traag, slepend begon hij met “Caucasion walk” , meteen 30 jaar terug in de tijd, één van die Virgin Prunes’ iconen, begin jaren ’80 één van de boegbeelden binnen de coldwave, én het niet onaardig combineerden met avantgarde, pop en cabaret . De song werd in een eigengereid Gavin Friday jasje gestopt en behield die spannende dreiging van weleer door de tegendraadse ritmes , gitaarriedels en een ontstemde cello. Minder agressief, maar met dezelfde rauwheid en een schreeuwende Friday aan het woord…
De band kreeg van in het begin duidelijk speelruimte en de eerste songs “Wher’d ya go? gone” en de overtuigende bewerking van Jacques Brel’s “Next” (“Au suivant”) waren dan ook iets feller en extraverter , ja, zelfs zwierig door de ritmiek. Innemender en rustiger, maar met evenveel glamour en tierlantijntjes blikte hij terug met “Each man kills the thing he loves”, een eerbetoon aan Oscar Wilde, en “Apologia” … Pastelkleuren sierden …
De stem onvastheid speelde hem eerst wat parten, maar hij kwam op dreef met z’n krakende, indringende vocals. Tussenin een gemoedelijk praatje met de eerste rijen, over z’n eigen beleven en over het geloof, nippend aan een glaasje Sherry en een kopje thee.
Hommages waren te horen aan het adres van Marc Bolan door het snedige “King of trash”, “Caruso” was theatraliteit ten top , waarbij hij de weg insloeg van die Italianase tenor Enrico Caruso, en de stemvarianten ‘en verve’ aankon; in de bis hadden we nog een getormenteerde op z’n Cave’s geleeste “5 years” van David Bowie … Gedreven en met finesse … Knap dus …
Hij ontroerde , in de sobere, ingetogen weemoedige “Blame” en “Able” van de recente cd , en prikkelde met songs als “I want to live”, “Another blow on the bruise” en “Angel”, die de set besloot en een originele funkende discotune toebedeeld kreeg .
Gavin Friday heeft een uiterst gemotiveerde band te pakken om op emotievolle, creatieve wijze het songmateriaal te spelen. Friday zelf speelde z’n rol als sing/songwriter en acteur. Enthousiast werden ze onthaald . Een treurige “It’s all ahead of you” wuifde ons letterlijk uit. Tot de volgende , maar liefst geen zestien jaar meer, want dan mogen we aankloppen bij onze minister Vanquickenborne ….
Friday is ons land voor een drietal concerten, en we hopen hem op een festival als Cactus of Festival Dranouter (nog eens) te kunnen checken …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Muziekodroom Hasselt
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-15-02-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
U zegt Gavin Friday (Fionan Hanvey…)? … In de jaren ’80 was hij het boegbeeld van de Ierse The Virgin Prunes die postpunk, coldwave, industrial en cabaret in elkaar deden vloeien. In de begindagen was er nog een connectie met Paul Hewson ( Bono van U2) , die nog steeds een goede vriend is van Friday. De band hield van experimentele performances, testten de grenzen van de ‘goede smaak’ en ontwikkelden een eigen kijk op de esthetiek (schoonheid en puurheid) met platen ‘A new form of beauty’ en ‘If I die I die’ ( met “Pagan lovesong” en “Baby turns blue” als singles) .
Na ’86 hield het avontuur op en Friday legde zich toe op het chanson. Drie cd’s bracht hij al uit, “Each man kills the thing he loves” (met The Man Seezer), ‘Adam & Eve”, die vooral piano, akoestische gitaar en de stem beklemtoonden, en het breder georkestreerde ‘Shag tobacco’. Op de soloplaten horen we politieke en persoonlijke bloedmooie songs met een donker, destructief randje .
Intussen 51 geworden , en zestien jaar later, brengt hij een nieuwe cd uit , een emotionele, persoonlijke plaat , niet meer scherp of confronterend , maar gemoedelijk tussen bittere tranen, troost en hoop. In een licht elektronisch decor horen we een stemmige, filmische plaat, die een surrealistisch , droomachtig decor opbouwt met cello, akoestische en elektrische gitaar, piano en veel violen. Zijn krakende fluisterstem en backing vocals zorgen voor de pastelkleuren . De dood zal - net als bij Robin Proper-Sheppard (Sophia) - de rode draad blijven vormen .
We luisteren naar fijn materiaal toon gegeven door opener “Able” en “Land on the moon”; de plaat eindigt met “Lord I’m comin’” , samen met ex-Clannad folkzangeres Maya Brennan. ‘catholic’ (met kleine c ) is opnieuw een machtig mooi album geworden ...
Nederlands 
Français 
