Handkerchief heeft een nieuwe afslag genomen op het meanderende pad dat deze band al gevolgd heeft. Op hun nieuwe album is er geen spoor meer van de zeemansblues en saudade van ‘Ghosts of this Town’ uit 2022 of van de Belgicana, jazzy folkrock, calypso en rumba van ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ uit 2020. Fijne albums, maar de wind nam deze Antwerpse wereldband mee naar andere oorden. Over de oceaan, naar de Verenigde Staten en de elektrische gitaren met de versterker op 9.
Opener en titeltrack “Big City Blues” pompt en raast op een stevig ritme, zoals Tom Petty en Electric Light Orchestra dat in een ver verleden voorgedaan hebben. “Go On” is meer grootstadsfunk, met een hoofdrol voor swingende blazers. Naast de blazers krijgen de gitaren meer vrij spel dan op de vorige albums. Op “What It’s Like” wordt stevige rock neergezet en is het een gevecht van gitaren tegen blazers om de aandacht van de luisteraar. Dat is een heel andere aanpak. Op de eerdere albums was het doorgaans de zang van Christof Annaert die ons het vaakst op sleeptouw nam, terwijl de vocalen op deze ‘Big City Blues’ eerder dienend/ondersteunend zijn.
“Good Enough” heeft net als de titeltrack een vette, pompende rockbeat. Ondanks de afwezigheid van de blazers op deze track doet dit wat denken aan The Sonics, en aan Britse rock van de jaren ’70 (Mud, Slade, Marc Bolan, …). “See You Around” heeft zelfs een postpunk-vibe, met een vette dance-beat waarop vleermuizen al eens dansen. “Alone” sluit dan wel aan op het vorige werk. Op deze ballad krijgt Annaert vrijgeleide voor zijn heerlijke, licht-raspende vocalen te etaleren. We vergeleken zijn timbre al met Helno van Négresses Vertes en met Arno, maar hier haalt hij uit zoals Stef Kamil Carlens. Met “Underground” en “Lucky Day” schuift Handkerchief een paar decennia op in de muziekgeschiedenis en is er opnieuw een SKC-referentie. Was deze Handkerchief dan de begeleidingsband op Carlens’ laatste album? Het had zomaar gekund als je deze ‘Big City Blues’ hoort. Op het afsluitende “Who Threw The First Stone” is het dan opnieuw een heel gevecht tussen gitaren en blazers om de aandacht van de luisteraar.
Bands die zichzelf om de zoveel albums heruitvinden, daar houden wij wel van. Handkerchief slaat een nieuwe weg in op deze ‘Big City Blues’, naar de funky rock met een donker blues-randje. Ze koken nog met dezelfde ingrediënten (instrumenten), maar de smaak is veranderd. Anders, maar ook heel lekker. Van de twee vorige albums kon je makkelijk zittend genieten, terwijl ‘Big City Blues’ een rock-album is waarop gedanst mag/moet worden.
https://www.youtube.com/watch?v=TVUtP4jOVjs
“Big City Blues” is de eerste single van het gelijknamige nieuwe, vijfde album van de Belgische band Handkerchief dat zal verschijnen op 27 september. Zoals de titel laat vermoeden speelt de grootstad hier een centrale rol in de wereld van de band. Dit resulteert in een wat harder rockende sound, met meer gitaren, maar nog wel steeds met die bluesy feel met een stomende blazerssectie en de ruige stem van Christof Annaert.
Inzake sound komt Handkerchief op “Big City Blues” uit op het kruispunt van Mud en The Sweet met The Sonics: compacte, potige rock die tegelijk wat gladjes en gepolijst aanvoelt omdat ie zo catchy is.
De vorige albums van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ en ‘Ghosts Of This Town’ werden al bijzonder goed onthaald door pers en fans. En als we afgaan op deze single, komt dat met het nieuwe album ook wel goed.
https://www.youtube.com/watch?v=TVUtP4jOVjs
Het vorige album van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’, werd bijzonder goed onthaald. Singles als “They Drive By Night“ en “Human Sense” waren regelmatig te horen op de radio. Op het nieuwe album ‘Ghosts Of This Town’ schildert deze band opnieuw een fascinerende, maar toch donkerdere trip door hun bijzondere wereld van steden, havens en romantiek.
De bemanning van het schip dat Handkerchief is, krijgt net iets minder tijd en ruimte om te schitteren dan kapitein Christof Annaert. Die neemt op ‘Ghosts Of This Town’ het stuur stevig in handen en vaart vooral langs zeemansblues en saudade. Openingstrack en vooruitgeschoven single “Never Get Used To This Town” sluit nog het meest aan op de lading van ‘Mutiny Ballads …’, maar de andere songs zijn in vergelijking daarmee kleiner, intiemer, introverter en donkerder. Denk aan de vroegste blues van wijlen Arno, Les Négresses Vertes met een serieuze kater, Tom Waits in de regen.
De boventoon van dit nieuwe album is een mix van verdriet, hartepijn, heimwee en melancholie. In zijn veelheid van dezelfde teneur werkt dat louterend. De enige frivoliteit komt op “Coming Home” opnieuw van de Amerikaanse percussionist Adam Bradley Schreider, die ook al mocht meedoen op een track van ‘Mutiny Ballads …’.
De beste songs zijn “Never Get Used To This Town” en het bijtende “Cure For Love”.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
Bij Handkerchief zitten ze niet stil. We zijn nog maar pas bekomen van hun album ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ of daar zijn ze al met een nieuwe single die de aanloop is naar een volgend album. Deze “Never Get Used To This Town” begint wat als een Simon & Garfunkel-song met een zachte gitaarlick en zonnige, gefluisterde zang, maar gaandeweg transformeert Annaert naar een soundalike van Stef Kamil Carlens.
Handkerchief heeft eerder al verschillende gezichten laten zien. Wie voorbij het masker kijkt (luistert), vindt telkens een paar parels inzake songwriting en compositie.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
Handkerchief is een Antwerpse band met een zanger die raspt als de besten. Kapitein Christof Annaert heeft hetzelfde schuurpapier als Helno van Les Négresses Vertes, bromt als Tom Waits en lalt soms als Arno en weet tegelijk veel emotie mee te geven aan de lyrics. Dat komt goed uit want Handkerchief brengt op ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ een soort van zeemansblues. Maar in deze haven worden wel meer ladingen gelost dan enkel blues. Wij horen flink wat Belgicana, jazzy folkrock en calypso, rumba en misschien zelfs wat fado. Dit album biedt een blend van Vaya Con Dios, Charles & les Lulus en de bigband-vibe van El Tattoo Del Tigre. Niet op elke track, maar als het swingt, dan gaan ze er bij Handkerchief volledig voor, met soms veel en pittige blazers.
Zeemansblues dus, en dan wordt er veel afscheid genomen van geliefdes, waarna al eens een fles wordt geopend. Handkerchief laaft zich aan louterende verhalen waar niemand ongeschonden achterblijft en het zijn niet altijd zeemannen die een hoofd- of bijrol krijgen. “The Story Of Clarence Alexander” en het aansluitende “Dance Of The Rubber Man” gaan over een (rubberen) slangenman die als vooral als rariteit meereist in het circus. Ook hij heeft net als elk andere mens nood aan liefde, maar dat is niet zo eenvoudig als niemand voorbij je act kijkt. Als Annaert zingt ‘for his body couldn’t break’ hoeft hij daar niet meer letterlijk aan toe te voegen dat Clarence’s hart dat wel kan.
Het hoogtepunt van dit album is “A Ship Leaves A Harbor Every Day”. Niet enkel omdat hier de zuivere zeemansblues centraal staat, maar omdat deze track zo heel juist zit van toon. Die klagerige zang, die huilende accordeon, die schijnbaar rommelige percussie, die lyrics die het betere levenslied nog in drama overtreffen, …
“Mathilda” mag mee op het podium met “A Ship Leaves …”. Het had gekund, maar het nummer heeft niets te maken met de ‘waltzing Mathilda’ van Tom Waits. Een walsje is de “Mathilda” van Handkerchief niet, wel een exotisch rockende swing. Het brons is dan voor “Blues On Parade”, met de viool van Nele Paelinck in een Oscar-waardige hoofdrol. Handkerchief’s nieuwste album is zo divers als je van een band met een internationale haven mag verwachten. Hoeveel stijlen ze ook mengen, hoeveel instrumenten ze combineren, hoeveel onderwerpen ze aansnijden, toch klinkt elke song heel herkenbaar. Een bijzonder leuk album om bij weg te dromen, om je met gesloten ogen onder te dompelen in de trieste verhalen, … Ideaal voor lange winteravonden onder de lockdown.
Het Antwerpse Handkerchief grossiert in wat ze zelf zeemansblues noemen. De bekendste naam van de acht bandleden is Nele Paelinck van vroeger bij School Is Cool. Hun nieuwe single “The Drive By Night” hangt ergens tussen Elbow en Les Négresses Vertes in, of tussen Vaya Con Dios en Arno in, zo je wil.
De accordeon en vooral de blazers krijgen een hoofdrol en toch klinkt dit niet oubollig of retro, wat op zich al een prestatie is. De zanger op deze single heeft een aangename stem met een heel lichte, hese rasp. De lyrics zijn leuk, maar deze single mist een leuk meezingbaar refrein, wat toch wel een minimum zou moeten zijn voor zeemansblues. Wel zit de sfeer heel raak (light de tristesse van de saudade) en inzake compositie en muzikaal-technisch is dit van een internationaal niveau. Genoeg redenen om uit te kijken naar dat album dat er in het najaar aankomt.
https://www.youtube.com/watch?v=mtMVqhEhyRE
Nederlands 
Français 
