Handkerchief heeft een nieuwe afslag genomen op het meanderende pad dat deze band al gevolgd heeft. Op hun nieuwe album is er geen spoor meer van de zeemansblues en saudade van ‘Ghosts of this Town’ uit 2022 of van de Belgicana, jazzy folkrock, calypso en rumba van ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ uit 2020. Fijne albums, maar de wind nam deze Antwerpse wereldband mee naar andere oorden. Over de oceaan, naar de Verenigde Staten en de elektrische gitaren met de versterker op 9.

Opener en titeltrack “Big City Blues” pompt en raast op een stevig ritme, zoals Tom Petty en Electric Light Orchestra dat in een ver verleden voorgedaan hebben. “Go On” is meer grootstadsfunk, met een hoofdrol voor swingende blazers. Naast de blazers krijgen de gitaren meer vrij spel dan op de vorige albums. Op “What It’s Like” wordt stevige rock neergezet en is het een gevecht van gitaren tegen blazers om de aandacht van de luisteraar. Dat is een heel andere aanpak. Op de eerdere albums was het doorgaans de zang van Christof Annaert die ons het vaakst op sleeptouw nam, terwijl de vocalen op deze ‘Big City Blues’ eerder dienend/ondersteunend zijn.
“Good Enough” heeft net als de titeltrack een vette, pompende rockbeat. Ondanks de afwezigheid van de blazers op deze track doet dit wat denken aan The Sonics, en aan Britse rock van de jaren ’70 (Mud, Slade, Marc Bolan, …). “See You Around” heeft zelfs een postpunk-vibe, met een vette dance-beat waarop vleermuizen al eens dansen. “Alone” sluit dan wel aan op het vorige werk. Op deze ballad krijgt Annaert vrijgeleide voor zijn heerlijke, licht-raspende vocalen te etaleren. We vergeleken zijn timbre al met Helno van Négresses Vertes en met Arno, maar hier haalt hij uit zoals Stef Kamil Carlens. Met “Underground” en “Lucky Day” schuift Handkerchief een paar decennia op in de muziekgeschiedenis en is er opnieuw een SKC-referentie. Was deze Handkerchief dan de begeleidingsband op Carlens’ laatste album? Het had zomaar gekund als je deze ‘Big City Blues’ hoort. Op het afsluitende “Who Threw The First Stone” is het dan opnieuw een heel gevecht tussen gitaren en blazers om de aandacht van de luisteraar.

Bands die zichzelf om de zoveel albums heruitvinden, daar houden wij wel van. Handkerchief slaat een nieuwe weg in op deze ‘Big City Blues’, naar de funky rock met een donker blues-randje. Ze koken nog met dezelfde ingrediënten (instrumenten), maar de smaak is veranderd. Anders, maar ook heel lekker. Van de twee vorige albums kon je makkelijk zittend genieten, terwijl ‘Big City Blues’ een rock-album is waarop gedanst mag/moet worden.

https://www.youtube.com/watch?v=TVUtP4jOVjs