Het nieuwe album van Iced Earth heet ‘Incorruptible’. Dat moet je niet vertalen als niet-omkoopbaar, maar eerder als onbuigbaar of niet willen wijken. Dat het album opgenomen en uitgebracht werd, mag inderdaad een prestatie genoemd worden. De laatste tournee van Iced Earth werd halverwege afgebroken wegens nekklachten bij boegbeeld Jan Schaffer. Voorts had Iced Earth problemen met het management, de gebruikelijke personeelswissels en werd Dystopia, het vorige album, door fans en critici als wisselvallig beoordeeld.
Bovendien sleurt Iced Earth een geschiedenis mee van reeds elf albums en een loopbaan van meer dan 30 jaar. Dat maakt dat een groot deel van hun publiek enkel naar hun shows komt om de klassiekers te horen, terwijl ze geen bal geven om het nieuwere werk. Soms ligt de lat van de geschiedenis zo hoog  dat nieuw materiaal, hoe goed het ook is, er niet over geraakt. Iced Earth doet met ‘Incorruptible’ toch een stevige poging om over die lat te gaan, maar of dit album inderdaad een klassieker wordt, zal afhangen van de fans.
Dat Iced Earth zo’n sterk album aflevert, komt in de eerste plaats door het vormpeil van de band. Opperhoofd Jon Schaffer stond door de eerder aangehaalde problemen op scherp, maar hield tegelijk het hoofd koel. Liever dan alle ellende van zich af te schrijven in een gitzwart album, wachtte hij tot de zon weer door de wolken kwam en pende dan een iets vrolijker album bij elkaar. Ook de rest van de ploeg stond op scherp. Zanger Stu Block en bassist Luke Appleton zijn inmiddels vertrouwde namen in het Iced Earth-kamp, maar de echte uitblinkers op ‘Incorruptible’ zijn de opnieuw aan boord gehesen drummer Brent Smedley en de nieuwe gitarist Jake Dreyer. Die laatste mag naar Iced Earth-normen piepjong genoemd worden. Iced Earth stond al acht jaar op de podia toen Dreyer nog maar geboren werd. Maar het verse bloed mist zijn uitwerking niet. De band klinkt vinniger en agressiever dan ooit.
Op dit twaalfde album voegt Iced Earth op een aantal songs een flinke scheut agressiviteit toe aan hun klassieke recept. Maar evengoed staan er een paar tracks op die perfect inwisselbaar zijn met die van de mindere albums uit hun oeuvre. Dat zijn dan nog steeds perfect gebrachte, mooi opgebouwde powerballads en mid-temponummers waar sommige andere bands een arm en een been voor zouden geven, maar in de geschiedenis van Iced Earth zijn ze toch eerder herhaling dan dat ze nog iets toevoegen. Of je kan ze ook beschouwen als behorend tot het dna van de band. Het is maar hoe je het bekijkt.
Opener “Great Heathen Army” start met dreigende drums en een gitaarsalvo van nieuwkomer Dreyer. Uit deze song blijkt meteen Schaffer’s honger om gehoord te worden. En je weet onmiddellijk: klassieke heavy metal heeft vandaag nog steeds zin. Wie dit genre al meermaals had willen begraven, krijgt hier ongelijk.
“Black Flag” is een piratensong, maar dan zonder Alestorm achterna te hollen. Voorts zijn alle Iced Earth-elementen aanwezig: mooie melodielijnen en meevolgbare cleane vocals. Het aantal hoge uithalen van Stu Block is perfect gedoseerd.
“Raven Wing” start als een slow, kent onderweg een paar agressievere stukken en vervelt dan opnieuw tot iets wat van de Scorpions had kunnen zijn. “The Veil” is dan weer helemaal een mid-temponummer met muzikaal en tekstueel weinig vlees aan het been. De knappe gitaarsolo maakt evenwel veel goed.
Het agressievere en up-tempo “Seven Headed Whore” toont dat Iced Earth in deze opstelling een flink stel ballen heeft. Knap drumwerk, veel power en bijtende zang. Ook “The Relic (Part 1)” bulkt, na de prachtige akoestische intro, van de power. Dit is meer in de richting van prog-metal, maar toch blijft het onbetwistbaar Iced Earth. Met “Ghost Dance (Awaken The Ancestors)” zet de band je een beetje op het verkeerde been. Met de titel en de intro denk je dat Iced Earth de richting van folk- en paganmetal opgaat, maar al snel komen de pompende baslijnen, een paar krijsende gitaren en de strakke drumritmes.
“Brothers” en “Defiance” zijn dan weer heel voorspelbaar en klassiek. Een beetje zoals de eerder aangehaalde songs waar Iced Earth een patent op heeft, maar we niet langer van wakker liggen.
Het afsluitende “Clear The Way” maakt die twee halve missers ruimschoots goed. Deze song lag al een hele tijd op het schap bij Jon Schaffer. Het is goed dat dit materiaal zo lang heeft kunnen rijpen, want het resultaat is een episch verhaal en ruim 9 minuten muziek om duimen en vingers bij af te likken.
‘Incorruptible’ is niet over de hele lijn super, maar minstens de helft van de songs op dit album zijn muzikaal uitschieters. De andere helft is gewoon heel degelijke, klassieke heavy metal. Voor een band op die leeftijd krijgt dit album een uitstekend rapport. Iced Earth heeft er minstens een paar klassiekers bij en is nog niet klaar voor het pensioen.

Ik kon werkelijk mijn geluk niet op toen ik het fantastische nieuws las dat Matt Barlow terug ging keren naar Iced Earth. De manier waarop Jon Schaffer Tim Owens dit nieuws heeft gemeld laten we even buiten bespreking, want bij hier doet dit helemaal niet ter sprake!
The story goes on. Dit album begint waar Framing Armageddon geëindigd was: de geboorte van Seth Abominea, die de hoofdrol zal vertolken in deze saga. Na de dramatische koorintro “In Sacred Flames” komt opener “Behold The Wicked Child”, een typisch Iced Earth nummer waarbij we al snel horen dat Matt Barlow in topform is. Bij de volgende nummers “Minions Of The Watch” en “The Revealing” merken we dat Barlow zijn stem wat gevarieerder durft te gebruiken dan op een album als ‘Something Wicked This Way Comes of Horror Show’. “A Gift Or A Curse” haalt de Pink Floyd invloeden weer naar boven en deze keer mag bandleider Jon Schaffer de lead vocals tot zich nemen, wat geen slechte keuze was overigens.
Na het wat normale “Crown Of The Fallen” krijgen we “The Dimension Gauntlet”, een lekker nummer met coole riffs en op het eind keert er zelf iets terug uit “The Coming Curse”. “I Walk Alone” kenden we al vanop de single “I Walk Among You”. Het is best wel een goed nummer, maar kan ik desondanks niet tot mijn favorieten van dit album rekenen. Welk nummer ik daar zeker wel bij kan rekenen, dat is “Harbinger Of Fate”. Dit is weer zo’n typische Iced Earth ballad met een leuk meezingrefrein en er is zelf een dramatische koorpassage, wat het nummer toch iets extra’s meegeeft.
”Crucify The King” is mid-tempo, maar desonkanks lekker heavy en de instrumentale passage doet me wat denken aan “Demons And Wizards”. Aan het volgende nummer, “Sacrificial Kingdoms” moet je toch wat wennen eer het tot je door kan dringen, maar ook dit nummer is een flinke knipoog naar “Demons And Wizards”. “Something Wicked Pt. 3” vind ik het slechtste nummer van het album, het is een saai en log nummer dat we na heel wat luisterbeurten nog steeds niet weet te boeien.
Met “Divide And Devour” krijgen we het enige up-tempo nummer van deze plaat. Heerlijk! En ook weer zo’n knallerrefrein dat blijft hangen.
Vooraleer we bij de epiloog aankomen is het eerst nog tijd voor “Come What May”, een prachtig nummer dat je qua stijl en opbouw wat kan vergelijken met “A Question Of Heaven”. Hier waarschuwt Schaffer dat de mensheid de Sethians enkel maar kan overwinnen als ze in vrede en eensgezind met elkaar kunnen samen leven. Een nummer met betekenis. Ook de zang is hier weer enorm goed, vooral de hoge uithalen wat meer naar het einde toe. Om kippenvel van te krijgen!
Kortom, Iced Earth is er weer in geslaagd een goede cd uit te brengen zonder zichzelf volledig te herhalen. Wel jammer dat de verhaallijn een open einde heeft, maar dat maakt het verhaal juist realistischer.