Wie enigszins op de hoogte is van het reilen en zeilen van de Deense band Iron Fire, weet dat de band al 13 jaar garant staat voor enthousiaste Power Metal. De heren zijn niet bang om menige clichés te bevestigen, zo bleek uit de vorige release ‘Blade of Triumph’.
Ook bij deze nieuwe release lijkt men op het eerste zicht de Power Metal clichés niet te onderdrukken. Heldhaftige taferelen sieren de hoes van mijn cd. Bebloede zwaarden worden door één held als overwinningsgebaar omhoog gehouden. Ook bij de eerste luisterbeurt werd het mij al snel duidelijk dat de Denen nog niet van concept veranderd zijn. Openingsnummer “The Beast from the Blackness” raast met een hoge snelheid voorbij, terwijl de heldhaftigheid ervan af druipt.
Op het eerste gehoor lijkt er weinig verschil met ‘Blade of Triumph’, muzikaal worden een aantal mooie passages geserveerd en het enthousiasme van de band zorgt er ondanks alle clichés voor dat het geheel aantrekkelijk blijft om te beluisteren. Critici denken nu wellicht: “Als er dan toch niet veel verschil is met het vorige album, waarom zouden we het dan kopen?”. Terechte opmerking, ook ik had deze gedachten in mijn hoofd bij de eerste luisterbeurt. Na het plaatje echter enkele keren door mijn installatie gejaagd te hebben, begon ik er echter anders over te denken. Iron Fire boekt namelijk nog steeds vooruitgang. De nummers zijn nog beter uitgewerkt, vooral qua sfeer dan. De epische elementen in het album brengen de gewenste sfeer namelijk nog beter over dan bij vorige releases. Het binnenhalen van een tweede gitarist, heeft hier bijgevolg ongetwijfeld zijn nut bewezen. Bovendien varieert dit album meermaals van tempo en worden op onverwachte momenten solo’s naar voor getoverd.
Fans van het genre zullen ongetwijfeld ook het hoge meezinggehalte weten te appreciëren. “Kill for Metal” blijkt hierin een absoluut hoogtepunt te zijn, die live ongetwijfeld zeer enthousiast zal worden onthaald. Op de band en de productie valt absoluut niets aan te merken! De harten van Powermetal liefhebbers zullen smelten bij het horen van de variërende stem van Martin Steene en gitaarliefhebbers zullen ongetwijfeld genieten van het flitsende gitaarwerk.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik mij tegenwoordig steeds minder concentreer op de power metalscene, bands als Iron Fire kunnen mij echter overtuigen om af en toe toch nog eens het genre te verkennen! Wie het genre een warm hart toedraagt kan bijgevolg overgaan tot een blinde aankoop, genot gegarandeerd!

Iron Fire is nu niet bepaald een band die het in zijn beginjaren erg gemakkelijk heeft gehad. Na het veelbelovende debuut  ‘Thunderstorm’, sprak men niets dan lof over deze band. Opvolger ‘On The Edge’ werd echter door het gros van de pers door het slijk gehaald, waardoor de platenmaatschappij uiteindelijk besloot hun derde album niet eens uit te brengen. Geleidelijk aan viel de band uiteen. Martin Steene liet zich hierdoor echter niet kennen en zocht nieuwe bandleden om vervolgens bij Napalm Records hun derde album ‘Revenge’ uit te brengen. Met ‘Blade Of Triumph’ is Iron Fire ondertussen zelfs al aan zijn vierde album toe en bereikt daarmee ondertussen wellicht een hoogtepunt in zijn carrière.

‘Blade Of Triumph’ mag dan misschien wel bol staan van de cliché’s, toch heeft de plaat iets speciaals die een bijzondere aantrekkingskracht heeft. Of het nu de aantrekkelijke stem van Martin Steene is, met zijn ietwat grappig accent (al zou ik goed kunnen begrijpen dat niet iedereen het voor zijn stem heeft), of het speelplezier dat afdruipt van dit album, blijft voor mij nog altijd een raadsel. Waarschijnlijk zal een combinatie van beiden niet ver naast de waarheid zitten.
Zoals eerder vermeld hoef je dus op de voorgenoemde elementen na niets te verwachten wat niet eerder door iemand anders is voorgedaan. Vooral de invloeden van Rhapsody Of Fire zijn niet ver te zoeken. Toch moet ik hierbij opmerken dat Iron Fire geen gebruikt maakt van de theatrale epische stukken die bij Rhapsody Of Fire naar mijn mening soms in overdaad aanwezig zijn. Ook op tekstueel vlak moet je niet al te veel diepgang verwachten. Zoals de clichés al deden vermoeden handelen de teksten voornamelijk over heldendaden, Goden, “metalfists”, …

Het album loopt als een trein. De flitsende solo’s laten nog duidelijker blijken dat de heren van Iron Fire wel degelijk met hun instrumenten overweg kunnen. Ook de opbouw van de cd is goed uitgewerkt. Net voordat de flitsende cliché-metal wat zou kunnen beginnen vervelen, brengt men met “Legend Of The Magic Sword” een aangenaam rustpunt. Het nummer mag dan wel één van de mindere van het album zijn, het kwam voor mij toch aangenaam over.
Wie met andere woorden niet vies is van een cliché meer of minder, maar graag ook eens pure speelvreugde en enthousiasme hoort door mannen die goed weten waar ze mee bezig zijn, moet zeker niet laten om dit album te kopen. Voor wie het echter altijd vernieuwend moet zijn, moet zelfs niet de moeite doen om hem eens te beluisteren.