Jeriko – Groove en Melancholie vinden elkaar

De dansspieren prikkelen terwijl de zorgen door je hoofd blijven spoken: bij Jeriko liggen beide dicht bij elkaar. De vijfkoppige band uit de Denderstreek verbindt indiepop, warme synthesizers en hoekige ritmes met teksten over de menselijke psyche.
Na de debuut-EP ‘Here Goes Nothing’ uit 2025 volgt met ‘ITSAGOGO’ een nieuw hoofdstuk, waarin overdaad en de gevolgen ervan centraal staan. Voor de voorstelling trokken we naar Trefpunt in Gent, benieuwd hoe die combinatie van groove en innerlijke onrust op het podium zou uitpakken.
Jerry Spin mocht met zijn filmische pop noir de avond openen.

Jerry Spin (****) bleek meteen een ontdekking. De Gentse zanger en gitarist Jeroen De Gussem trad aan met akoestische gitaar, bijgestaan door Eline Flintrop op toetsen en zang. Haar kristalheldere stem vormde een bijzonder fraaie combinatie met zijn warme timbre. Hun samenzang gaf de nummers diepgang en bezorgde ons een krop in de keel.
In zijn filmische pop noir, met invloeden uit indie en Britpop, verbindt Jerry Spin verhalen met zwarte humor en theatraliteit.
Ook in deze uitgeklede bezetting kwam dat theatrale naar boven. Wanneer hij een megafoon ter hand nam om zijn teksten te declameren, kreeg de emotionele spanning een extra impuls. Elders volstond de wisselwerking tussen beide stemmen om ons stil te krijgen. Zijn verhalen deden nadenken over het leven, terwijl de muziek ons evengoed uitnodigde o een groove van melancholie en weemoed.
Jammer van het geroezemoes om ons heen, dat vooral tijdens de intiemere passages stoorde. Toch wist het duo onze aandacht moeiteloos vast te houden. Met zijn stem, uitstraling en gevoel voor vertelling bracht Jerry Spin emoties dichtbij, terwijl Flintrop er een wezenlijk aandeel op had.
 Een voorprogramma dat op eigen kracht een blijvende indruk naliet.

Jeriko (****) zat in hetzelfde straatje van Groove en Melancholie. Bij het vijftal ging het er wel een pak energieker aan toe. Vijf enthousiaste muzikanten smeedden op speelse wijze een emotionele band met hun publiek. De stem van Caro klonk soms opvallend breekbaar. Juist die kwetsbaarheid gaf de bezongen zorgen een herkenbaar, menselijk gezicht.
De muziek nodigde ondertussen uit om dansend die gevoelens een plaats te geven. Geregeld werden de registers opengetrokken, terwijl de extra vocale inbreng van toetseniste Benthe als een warm deken tegen donkere gedachten aanvoelde. De kracht zat in het samenspel: de vijf vormden een hechte ketting waarin elke schakel even belangrijk bleek. Gitaar en bas hielden elkaar mooi in evenwicht, terwijl het drumwerk de nummers beweeglijk hield en vooruit stuwde.
Ondanks de warme uitstraling werd het nergens zeemzoet. De aanpak herinnerde ons aan Team William, een band die we destijds lange tijd volgden. Diezelfde speelsheid en energie herkenden we bij Jeriko, net als het vermogen om tegelijk de dansspieren en de emoties aan te spreken. In een drukbevolkt muzikaal landschap voelde die combinatie verfrissend aan.

We kregen muzikaal een warm, meeslepend antwoord op de verhouding van aanstekelijke ritmes en minder zorgeloze onderwerpen. De zorgen verdwenen niet, maar kregen op groovy wijze een plaats.
 Met hun positieve uitstraling maakte het vijftal de last voor even wat lichter. En dat konden we in deze barre tijden best gebruiken.

Organisatie: Trefpunt, Gent