When giants meet. Kadril, Jan De Wilde en de Gentse songsmid Lieven Tavernier samen in een song van zes minuten. “De Eerste Sneeuw” werd geschreven door Lieven Tavernier en werd in 1990 opgenomen door Jan De Wilde. De afgelopen 35 jaar is de song uitgegroeid tot een terechte klassieker die elk jaar opnieuw weer opduikt in de vele lijstjes van diverse radiostations. In 2019 kreeg het nummer de single-vinyl-release waar het al die tijd op wachtte.
Folkrockband Kadril werd in 1976 opgericht en groeide uit tot een monument in de wereldmuziek met een indrukwekkende discografie die meer dan 10 albums telt en met op haar palmares talrijke optredens op de meest gereputeerde festivals in Europa.
En nu brengt Kadril “De Eerste Sneeuw” opnieuw uit, maar dan in het Frans. Kadril-zangeres Kimberly Claes had in het verleden al vaak samengewerkt met Lieven Tavernier, en zo kwam het dat Kadril in 2023 samen met hem in Eeklo een concert speelde. De aanvankelijk eenmalige samenwerking mondde uit in een reeks concerten onder de titel ‘Honger en Dorst’.
Deze versie van "De Eérste Sneeuw", in een vertaling van de maestro himself, is één van de nummers van die concerten die in het repertoire van de groep is blijven plakken.
Het arrangement is licht anders, maar deze versie zit nog heel dicht tegen het origineel. Wij nemen onze hoed af voor zoveel schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=oY2HBcT6ljA
Kadril - Na 46 jaar nog steeds op handen gedragen
Kadril kwam naar De Ververij in Ronse als hoofdgerecht van een folkavond in een drie gangen-menu. Alle stoelen aan de eettafel waren bezet en niemand ging met honger naar huis.
Het voorgerecht werd opgediend in de foyer van De Ververij. Het oorspronkelijke plan was dat de accordeonklas van de Kunstacademie van de Vlaamse Ardennen enkele deuntjes zou brengen, maar het werd meer dan dat. Veel meer, zelfs. Anouk en Florian van Broes (die van het nagerecht) namen die bende op sleeptouw, breidden de bezetting nog wat uit met o.m. strijkers, doedelzak en tuba en studeerde die zaterdag uit het niets drie – voor de meeste muzikanten nieuwe - nummers in: “Lounge Bar”, “La Chansonnette” en “Caroussel Prime” (in de versie van Dreamer’s Circus). De aanstokers en het hele orkest verdienen niet enkel een pluim voor lef en opoffering, de uitvoering was ook nog eens bijzonder goed.
Eenmaal alle publiek daarna een plek gevonden had op de stoeltjes van de grote zaal maakte Kadril statig zijn entree langs een steile trap naar het podium en werd de band al meteen verwelkomd met applaus. Als toonaangevende folfrockband met 46 jaren op de teller mag dat wel. Tijdens set-opener “Pelgrimage” kon je een speld horen vallen. Na dat intense, maar sober akoestisch gebrachte lied liet de band zich op volle sterkte horen met “Cantiga”. Om te dansen was er te weinig plaats, maar op “Haerlem” werd spontaan meegezongen en –geklapt. Aan het begin van “Spel Der Waanzin”, een lied over winnen en verliezen in de liefde, vroeg de nieuwe frontvrouw Kimberly zich af of Erwin dat met haar in gedachten geschreven had.
Bijna alle nummers die in Ronse gespeeld werden, komen van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Jolie Flamande’ en daar hoort uiteraard een geïmproviseerd verkoopspraatje van violist/zanger Peter bij. ‘Jullie hebben misschien geen CD-speler meer in huis, maar het is de beste CD die we ooit gemaakt hebben. Al die andere CD’s die we gemaakt hebben, hebben we natuurlijk ook mee om te verkopen.’ “Paloma Dorada” (Gouden Duif) werd door Peter aangekondigd als ‘onze hit die nog niet op de radio gespeeld wordt’ en kreeg spontaan een verdiend applaus. Vandaag heb je de radio niet nodig om een hit te hebben, maar het zou wel mooi zijn natuurlijk. “Bottekalagi” kreeg een lange en leuke introductie van Peter en Kimberly waarvan we onthouden hebben dat de titel verwijst naar het ‘potjes-Frans’ van de Bruggelingen van vroeger, dat dat taaltje een beetje klinkt als Ronsisch en dat de Ronsenaren vandaag veel beter Frans spreken dan die Bruggelingen vroeger. Ook “Tijl” van Wannes Van De Velde kreeg een uitgebreide introductie.
Titeltrack “Jolie Flamande” werd opgedragen aan Martine in het publiek die die avond 70 werd, maar laat dat geen indicatie zijn voor de gemiddelde leeftijd in De Ververij. Kadril wordt op handen gedragen door oud en jong.
Slechts twee nummer in de reguliere set kwamen niet van ‘Jolie Flamande’: “Deze Goden” uit ‘Archaï’ en “Eenzaam Is De Spits (Die Niet Scoort)” van Kommil Foo, een nummer dat blijven plakken is in de Kadril-liveset sinds de bands samen op een Gentse Feesten-podium de 45ste verjaardag van Kadril vierden. In de bisronde werd nog iets verder teruggegrepen, naar “Seerlands Dale” uit het album ‘Nooit Met Krijt’ uit 1994. Even werd getwijfeld om af te sluiten met “Louise” uit datzelfde album, maar omdat er ergens een kabel ontbrak op het podium werd het “Oud Brood Met Jonge Kaas” uit ‘Jolie Flamande’, een zeemanslied in shanty-stijl dat vrolijk werd meegezongen door het voltallige publiek.
Het is moeilijk te duiden waar het succes van Kadril ligt. Het is meer dan het concept van folkrock met licht rebelse teksten in het (voornamelijk) Nederlands, want dat concept werd al herhaald zonder Kadril naar de kroon te steken. Het ligt ook niet alleen aan de bezetting, want die wisselt al eens, waarbij de oudgedienden wel steeds een goed oog en oor hebben voor talent.
Kadril is een beetje als de wolfpack van Patrick Lefevere in de wielersport: een ploeg gemaakt voor de klassiekers, waar talent gekneed en geboren wordt, getrokken uit de Vlaamse klei maar gelauwerd tot ver voorbij de landsgrenzen, waar iedereen zowel kopman als helper is, waar koppig volhouden een deugd is en geen vloek, …
Dat Vlaanderen na 46 jaar nog niet genoeg heeft van Kadril is misschien vooral te danken aan de onblusbare fonkel in de ogen van de drie mannen op de eerste van het podium (Bart, Peter en Erwin), met Kimberly erbij als spits die – anders dan bij die van Kommil Foo - wel kan en mag scoren en de drie mannen van de tweede rij (letterlijk, niet figuurlijk) die elk op hun manier Kadril recht houden.
Na dat copieuze hoofdgerecht was er nog één laatste gang te gaan in het menu dat in De Ververij werd opgediend. Dansen was bij Kadril niet mogelijk, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door Broes die na Kadril in de foyer ten dans speelden. Al van bij de eerste noten stond de dansvloer vol en kon het folkbal losbarsten. Deze band werd zopas in de AB bekroond tot beste live-band bij de Folk Awards en die reputatie maakten ze in Ronse helemaal waar. Veel meer woorden kunnen we daar niet bij bedenken.
Organisatie: CC De Ververij, Ronse
Kadril is een instituut in de Vlaamse folkrock en tot ver daarbuiten. De band was de springplank voor de carrière van o.m. Eva De Roovere en met hun label Wild Boar Music staken ze het vuur aan de lont voor Laïs, om er maar één te noemen. De band startte in 1976 en heeft dus 46 jaren op de teller. Daarmee zou de band ouder kunnen zijn dan de laatst aangesloten zangeres Kimberly Claeys. We hebben dat niet gecheckt. Wij zijn nog van de generatie die niet naar de leeftijd van een dame vraagt. Kadril heeft al verschillende zangers en zangeressen zien langskomen, maar Kimberly is van plan om de voortaan de vaste zangeres van Kadril te blijven.
‘Jolie Flamande’ is in heel wat opzichten een nieuwe start. Behalve de nieuwe vocalen is er de nieuwe drummer Pieter-Jan Jordens (Sakura, Low Land Home) en de terugkeer van Dirk Verhegge op gitaar. Het is ook het eerste album na het plotse overlijden van gitarist van het eerste uur Lieven Huys. Ook Harlind Libbrecht, één van de drie broers in de band, ontbreekt als muzikant, geveld door een ernstige hersenbloeding. Als tekstschrijver is hij wel nog aanwezig op ‘Jolie Flamande’.
Ondanks al die veranderingen in de bezetting klinkt deze ‘nieuwe’ Kadril nog heel sterk als de ‘oude’ Kadril. Aan de formule werd dan ook weinig veranderd voor dit veertiende album: een mix van eigen composities en songs gebaseerd op zeg maar historische liederen of gedichten, in het Nederlands, Frans en Spaans. Als er al verschillen zijn met vorige albums, dan misschien dat het rock-element minder sterk aangezet is op Jolie Flamande. Dat kan een bewuste of onbewuste verwijzing zijn naar het heengaan van Lieven Huys.
De eerste conclusies dan. Kadril en misschien vooral de broers Libbrechts hebben hun recept nog verfijnd. Met dezelfde ingrediënten als 40 jaar geleden maken ze vandaag een recept dat nog beter en sterker smaakt, zowel in de teksten als in de muziek. Kimberly is de juiste vrouw op het juiste moment voor Kadril: in elke taal die de tekstschrijvers haar aanreiken blijft ze foutloos en stem-technisch presteert ze hier nog beter dan op haar solo-album ‘Moederland’. De nieuwe drummer cijfert zichzelf misschien nog wat te veel weg in deze band van oudgedienden. Hij smokkelt heel subtiel zijn eigen stijl binnen in de nog steeds heel herkenbare sound.
In een kist vol parels is het moeilijk om de mooiste te kiezen. “Paloma Dorada” is een intens eerbetoon aan Harlind Libbrecht. Titelsong “Jolie Flamande” is een zwierige traditional die Kadril van Canada terug naar huis wist te halen. “Tijl” is een knappe interpretatie (cover durven we het niet noemen) van Wannes Van de Velde. “Mieke En De Sergeant” heeft in de lyrics heel wat laagjes. Je kan het aanhoren als een grappig dronkemanslied over de vluchtigheid van verlangen en verantwoordelijkheid, maar ook als een vingerwijzing naar vandaag, waarbij de oudste generaties minder tolerant staan tegenover nieuwkomers dan de jongere generaties. En zo zitten er nog wel een paar laagjes in dit oude lied. Voorts zijn wij heel gecharmeerd door “Oud Brood En Jonge Kaas” en “Haerlem”. En we benadrukken nog eens dat er op dit album geen enkel zwak moment staat.
Hoe zalig is het dat een band na zoveel jaar nog steeds degelijk en inhoudelijk relevant is. O zo herkenbaar zijn en tegelijk nog knisperend fris klinken. Dat is maar weinigen gegeven. Bij Kadril kunnen ze dat.
Roots/Folk
Jolie Flamande
Kadril
Nederlands 
Français 
