Laibach (de Duitse naam van de hoofdstad van Slovenië, Ljubljana) is een collectief van avant-garde Sloveense artiesten. Actief sinds de vroege jaren '80, hebben ze reeds een rijkelijk gevulde  discografie. Ze zijn natuurlijk bekend van de hit "Tanz Mit Laibach" en van de covers van Opus, Queen en DAF, maar de echte fans weten dat Laibach veel meer dan biedt en is!
Hun laatste concerten in België dateren van december 2007 in de Botanique, Brussel, december 2010 op het BIM Festival , Antwerpen en september 2012 in Oudenaarde. Vandaag komt de band langs om zijn nieuw album, ‘Spectre’ in het Depot (Leuven) te presenteren. De zaal is in een ‘box’ opstelling (het achterste deel verborgen door een gordijn).

Het eerste deel van het concert wordt uitsluitend samengesteld uit songs van dit nieuwe album. Het « Prelude to Te Deum H. 146 » van Marc-Antoine Charpentier, het themalied van de Eurovisie, is een perfecte introductie voor het lied "Eurovision". Zoals gebruikelijk bij Laibach, is het podium gevuld van  twee grote videoschermen en  twee projectors aan de voorkant. Het geluid is krachtig , episch en de lage stem van Milan Fras klinkt als een cirkelzaag. Aan zijn zijde, de mooie en fascinerende zangeres Mina Spiler. In de nummers "Walk With Me", "Eat Liver" en "We Are Millions" blijkt haar rol belangrijker dan voorheen, tot grote vreugde van de fans.
Het eerste hoogtepunt van de show is "Whistleblowers" met zijn martiale sfeer en de onmiddellijk herkenbare whistle à la 'River Kwai'. De titel verwijst naar de 'klokkenluiders', mensen als Edward Snowden of Julian Assange, die het dysfunctioneren en de gevaren van onze moderne maatschappij aan de kaak stellen. De bombastische kant van de muziek, de geëngageerde thema's en de totale show doen ons onherroepelijk denken aan ‘The Wall’ van Pink Floyd, maar dan in een 'dark' versie.
"Koran" is een prachtige compositie, die mooi gecomponeerd en gebracht is. Het volgende nummer, "No History" uit ‘Spectre’ is een echt 'killer'. De prachtige electro-riff en de hypnotiserende ritmiek  geven indruk  tot de ‘final’ prachtige a capella van Milan Fras: een geweldig moment, zie : http://www.youtube.com/watch?v=q1_KLDSEK_g . Over het algemeen klinken de nummers van de nieuwe cd erg krachtig en efficiënt. Het eerste deel is dus een groot succes !

Na een onderbreking van 10 minuten, komt de band terug voor een 'best of'. Die begint met een terugblik  naar de '80s, via herwerkte versies van twee nummers in het Sloveens: "Brat Moj" ("mijn broer") en "Ti Ki Izzivas" ("jij, die durft"). Hier is de muziek meer experimenteel, soms dissonant, ontregeld  maar nog steeds sfeervol. In de jaren '80 waren de leden van de groep zelfs in een echte fabriek gaan werken, een cementfabriek in Trbovlje precies,  om die industriële omgeving, die in hun sound te horen is ,beter te begrijpen. Als Mina Spiler "Ti Ki Izzivas" , met haar mooie glanzende ogen, in haar megafoon schreeuwt, zijn we in de hemel...
De volgende twee nummers, "B Mashina", een cover van de Sloveense groep Siddharta, en "Under the Iron Sky" zijn beide afkomstig van de soundtrack van de film "Under The Iron Sky". Op "Leben - Tod" van '87, hoort men duidelijk de invloed van Laibach op de golf van de industriële muziek van de jaren '88-'95 met Skinny Puppy, Nine Inch Nails en later, Rammstein. "Warme Lederhaut" is een uitstekende cover van "Warm Leatherette" van The Normal (de eerste plaat op Mute/Pias label, het label waartoe Laibach nu behoort !). Om de set af te sluiten speelt de band twee klassieke covers: "Ballad Of A Thin Man" van Bob Dylan en "See That My Grave Is Kept Clean" van Blind Lemon Jefferson (ook door Dylan gecoverd). Deze twee composities zijn zorgvuldig aangepast in een zeer Wagneriaanse stijl binnen Laibach.

De encore wordt ingeleid door een vooraf opgenomen stem : "Let me hear you say Ho !". De stem speelt met het publiek en deze ironie is archetypisch van het werk van Laibach. De muzikanten keren terug op het podium voor een laatste attack . Eerst de ongelooflijke cover van "Love On The Beat" van Serge Gainsbourg ; erg leuk om Milan Fras in het Frans te horen zingen en de kleine, orgastische kreten van Mina Spiner laten ons niet onverschillig... Tot slot eindigt het concert met het grootste succes van de groep: "Tanz Mit Laibach", een door DAF geïnspireerde quasi-militaire mars, waarop het publiek die danspas toelaat.

Helaas zal de tweede encore, die wel op de setlist was voorzien, jammer genoeg niet plaatsvinden. Hoe dan ook : Laibach had een uiterst originele aanpak, die veel verder gaat dan de muziek zelf. Hun concert is een multimedia performance, een totale show met geluid, licht en video, die een enorme impact had. Wat nog belangrijker is, deze unieke kunstenaars brengen een zeer scherpe, sarcastische blik op politieke kwesties, waarbij het totalitarisme en de militaire iconografie in het centrum van het debat staan. Daarmee creëren ze een innoverende stijl, een nieuwe esthetiek, uniek en ongelooflijk sterk. Bedankt voor deze geweldige show !

Setlist : Eurovision - Walk with Me – Americana - We Are Millions - Eat Liver ! – Bosanova – Koran – Whistleblowers - No History - Resistance Is Futile – Intermezzo - Brat Moj - Ti, Ki Izzivaš - B Mashina - Under the Iron Sky - Leben-Tod - Warme Lederhaut (The Normal cover) - Ballad of a Thin Man (Bob Dylan cover) - See That My Grave Is Kept Clean (Blind Lemon Jefferson cover)
Encore: Love on the Beat (Serge Gainsbourg cover) - Tanz mit Laibach

vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/laibach-10-03-2014/
Organisatie: Depot, Leuven

Onbekend is onbemind naar het schijnt en zo trokken we op aanraden van onze hoofdredacteur richting Lille om eens een concert in de l’ Aéronef mee te pikken en we wisten meteen bij het betreden van deze Franse rocktempel dat het niet bij dit ene bezoekje zou blijven.

De andere reden waarom we over de Belgische grens waren getrokken was natuurlijk Laibach. Verleden jaar vierden deze Sloveniërs hun dertigste verjaardag en met hun huidige toernee zijn ze nu al meer dan een half jaar op doortocht. Gisteren werd er een tussenlanding gemaakt in Lille, want de dag ervoor stonden ze in de stad van de Eiffeltoren.
Net als bij hun Belgisch optreden tijdens het BIMfestival vorig jaar begonnen deze industriële pioniers met een bombastische versie van “Boji”. Koude klanken, een streng toeziende Milan Fras en waarbij je op grote videoschermen beelden kon gadeslaan die je normaal enkel in een fabriek tegenkomt.

Hun ‘Neue Slovenische Kunst’ heeft reeds meerdere mensen geschokeerd en dat was gisteren niet anders want al gauw zag je beelden opduiken uit horrorfilms, porno en oude beelden die voortstammen uit een tijd waarin een dictator met een snor de wereld om zeep wou helpen.
Het optreden begon mooi atmosferisch waarbij we Laibach van hun meer avant-gardistische kant te zien kregen, maar meteen bij de clubhit “Tanz mit Laibach” ontplofte de zaal waarbij de loodzware EBM-beats duidelijk maakten dat alle Rammsteins van deze wereld hun mosterd te danken hebben aan dit Sloveens instituut.
Wie Laibach zegt, heeft het natuurlijk over de talrijke covers. Een van de meest indrukwekkende albums van dit kunstenaarscollectief is “Volk” waarbij internationale volksliederen de revue passeren. Gisteren kon het ook niet anders dan het Franse volkslied zijn dat in de Aéronef weerklonk, ook al was het “Amerika” die voor de nodige maatschappijkritiek van de dag zorgde.

Laibach kwam tot tweemaal terug voor een volle zaal die met volle teugen van hun nihilistische boodschap genoot en waarbij het concert afgesloten werd met  de culthit “Life is life”, inderdaad de gebalde Teutonische versie van de carnavalskraker die ooit (godbetert) het Zwitserse Opus had gecomponeerd.
We waren misschien niet de gelukkigste wezens op aarde na het verlaten van de zaal maar hoe zwartgallig hun levensvisie ook mag zijn (want neen,  humor bestaat niet in de Laibachwereld), indruk maakt het wel.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Aéronef, Lille