Het Londense trio Male Bonding zijn toe aan de tweede plaat, gekenmerkt van korte, kernachtige rocksongs, die niet vies zijn van een stevige brok shoegaze. Het sierde alvast het debuut ‘Nothing hurts’. Ze slagen erin frisse, aanstekelijke, toegankelijke melodieën te schrijven .
De opvolger ‘Endless now’, in een productie van John Agnello, verschijnt nogal redelijk snel na het debuut . Gruizige; rafelige en melodieuze poppunk, uptempo, energiek, opzwepend en broeierig waarbij ze over je heen razen.
De zang van John Arthur Webb is nu niet meteen ‘angry’, maar eerder dromerig en lijzig , wat de songs wat meer doet opentrekken . Het trio brengt een knap staaltje rock, prachtige songs met een basisinstrumentarium van gitaar-bas-drums en vocals, die door de fraaie samenzang nog een opvallende meerwaarde toebedeeld krijgt.
Heerlijk genieten is het op songs als “Carrying”, “Seems to notice now” , “Bones” en iets verderop “What’s the scene”, “Mysteries complete” en “Channeling your fears”. Af en  toe noteren we een tierlantijntje als aanvulling, maar dit stoort het strakke tempo en ritme niet ... Op “The saddle” nemen ze zelfs even gas terug om de eenvormigheid wat te doorbreken .
‘Endless now’ is een fantastisch tweede plaat , eentje die bands in het genre als de Thermals (in hun begindagen) doet verbleken!

Britse Indie rock met een scherp punkrandje en met een gebeurlijke brok stevige shoegaze in verwerkt. Denk Thermals en A Place To Bury Strangers samen op een Formule 1 circuit. Het gaat razend snel en soms loeihard, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo kweekt men goede song, beste mensen ‘T is poepsimpel als het lukt. En hier lukt het.
Wij hebben een zwak voor dit soort kwaaie rock die er met een onbegrensde gedrevenheid wordt doorgeramd terwijl men toch nog steeds het bos door de bomen blijft zien. Die van Male Bonding kunnen er behoorlijk weg mee, zij razen opgehitst doorheen buffelstoten als “Pumpkin”, “Year’s not long” en “All things this way”, allemaal oplawaaien van amper twee minuutjes rechtstreeks gemunt op onze schaamstreek.
Als het tempo een tandje naar beneden gaat (niet zo vaak op dit album, maar toch) komen er ook al interessante songs aan de oppervlakte (“Pirate key”, “Franklin”, “Worse to come”), iets meer diepgang, beetje complexer en steeds met dezelfde verbetenheid.
Verbluffend plaatje.