Bijna exact twee jaar terug was Marillion ook live te zien in Lille. Toen in de kleinere en gezelligere ‘Le Splendid’ voor een kersteditie tijdens de ‘Sounds That Can’t Be Made’ tournee. Deze keer werd gekozen voor de grotere l’Aéronef en dat was toch wel een opvallende keuze. Doch aangekomen zagen we dat de zaal zo goed als volliep en kunnen we dus bevestigen dat de belangstelling in Marillion sinds lange tijd nooit zo groot is geweest. De vele (overwegend positieve) reviews van het nieuwe album ‘F.E.A.R.’ zorgen dat er ook daadwerkelijk nieuwe fans bijkomen…en die vonden samen met heel veel Vlamingen (want wij Vlamingen hebben ons er al lang bij neergelegd dat de band nooit meer ons Belgenlandje aandoet) de weg naar de l’Aéronef waar de Britse Progrockers hun achttiende studioalbum kwamen voorstellen.
Als opwarmact had de band Wes aka John Wesley meegenomen. De aardige man is geen onbekende want we zagen hem in het verleden reeds aan het werk als gitarist van o.a. Fish maar ook vooral als gitarist/zanger van Porcupine Tree tijdens de ‘In Absentia’, ‘Deadwing’, ‘Fear Of A Blank Planet’ & ‘The Incident’ tours. John Wesley brengt met regelmaat echter ook nieuw solomateriaal uit, zoals het net uitgebrachte: ‘A Way You'll Never Be’. Op zijn laatste albums koos Wesley voor een meer donkere progressieve rocksound die niet meteen voor het grote publiek is weggelegd. In tegenstelling tot zijn toegankelijke debuutplaat: ‘Under The Red And White Sky’ uit 1994 , die we nog steeds koesteren (een album waar ook Marillion bandleden Kelly, Mosley & Rothery aan meewerkten!). Uit deze debuutplaat kregen we trouwens live: “Rome Is Burning”, dat jammer genoeg bijna onherkenbaar was. Daarnaast schotelde Wes ons vooral recenter werk voor waarin de nadruk lag op stevig gitaarwerk, bijgestaan door drums en bas samplers via een backgroundtape. Live werkt zoiets niet en meer dan een beleefdheidsapplaus kreeg John Wesley dan ook niet.
Marillion heeft met ‘F.E.A.R’ (Fuck Everyone And Run) misschien wel niet de beste progrockplaat van het jaar gemaakt, het is zonder twijfel de belangrijkste. Een welgemeende ‘Fuck You’ plaat die zowel de politieke, ecologische, culturele als financiële aspecten in onze huidige maatschappij stevig op de korrel neemt. Voor de ene fan een absoluut meesterwerk, voor de andere fan een uitgeblust veel te lang uitgesponnen epos. ‘F.E.A.R’ behaalde de hoogste positie in de UK Charts sinds het succesvolle ‘Clutching At Straws’ (1987) uit de Fish periode. Hoe dan ook de band heeft een erg trouwe fan basis die niet meteen afhaakt als een album niet helemaal ‘the new masterpiece’ is. Trouwens in afwachting van de band op het podium werd er als één grote familie stevig gediscussieerd over ‘het nieuwe meesterwerk’ en de te verwachten setlist.
De set werd geopend met het imposante en donkere: “The Invisible Man” uit ‘Marbles’. Geen verrassende opener maar wel zorgde deze 14 minuten durende Marillion klassieker er meteen voor dat alle aandacht gericht was op ‘meester’/frontman Steve Hogarth. De schitterende visuals zorgden ervoor dat het verhaal nog werd versterkt. Gelukkig werd het daarna iets luchtiger met het schitterende: “Power” & “Sounds That Can’t Be Made”. Hogarth bleek in bloedvorm te zijn en ook de andere bandleden hadden er zichtbaar veel zin in. “Fantastic Place” blijft een wondermooi liedje, al kan de live versie mij nog steeds iets minder bekoren. Daarna kregen we met: “Living In F E A R” eindelijk een song uit het nieuwe album. Duidelijk een blijvertje! Na de song liet ex-patriot Hogarth zich volledig gaan en excuseerde hij zich meermaals voor de verkeerde keuzes (Oorlog in Irak, Brexit,…) die zijn land maakte. Het leverde unieke live momenten op die je alleen op een Marillion gig kan meemaken. De woede, angst en verontwaardiging liet zich ook horen tijdens het epos: “The New Kings”; het belangrijkste luik uit ‘F.E.A.R.’
Met de karaoke versie van: “Sugar Mice” kregen we ook een song uit het Fish tijdperk. Nog steeds een lust voor het oor en een meezinger van jewelste. Net zoals: “Easter” dat misschien wel de allermooiste song is die de band ooit componeerde. De finale met: “King” en “Neverland” was dan weer minder verrassend doch daarom niet minder indrukwekkend. De ganse tijd was het genieten van het vakmanschap en de ongelofelijke grandeur van frontman Steve Hogarth, de waanzinnig melodieuze gitaarsolo’s van Steve Rothery die steeds ten dienste staan van de song, de zweverige en bombastische capriolen van toetsenist Mark Kelly tot de podium energieke basloopjes van Pete Trewavas. Dan vergeet ik nog het uiterst efficiënte doch onopvallende drumwerk van de onzichtbare Ian Mosley te vermelden.
De band benaderde de perfectie en het is verbluffend dat met ouder worden ze live nog steeds beter worden.
Helaas is ook Marillion niet feilloos want tijdens de eerste toegift ging het volledig mis. Tijdens het tweede stuk in: “El Dorado” ging de band volledig de mist in; raakte men het ritme kwijt en werd de song abrupt afgebroken. Ongezien tijdens een Marillion optreden!! Zanger Steve Hogarth verliet als eerste geïrriteerd het podium waarna de andere bandleden volgden. Steve Rothery deed echter wel de moeite om zich te excuseren: "We are sorry about that and we are going to discuss behind the curtains what to do now. Start all over or doing something else". Mijn conclusie: “They are human after all”! Toch blijft dit een opmerkelijk feit zeker als je weet dat enkele dagen ervoor in Utrecht tijdens “Goodbye To All That” een identiek incident zich voordeed. Doch enkele ogenblikken later hernam de band met een waanzinnige live versie van “Ocean Cloud” en werd meteen alles weggespoeld.
Vanuit puur professionalisme en perfectionisme liet de band in de tweede encore ronde horen en zien dat ze het volledige “El Dorado” toch perfect live kunnen brengen. Het werd op veel gejuich onthaald.
Een lange, fantastische concertavond werd het daar in Lille. Niet mijn favoriete Marillion gig ooit maar wel verdomd sterk! Vrijwel iedereen was het volmondig eens. Met de release van ‘F.E.A.R.’ heeft de band een nieuwe schwung gevonden en is de ambitie om eindelijk nog eens echt door te breken bij ‘het grote publiek’ nooit zo hoog geweest. Of zoals Steve Hogarth het zelf verwoordt: “Het voelt goed om eindelijk eens wat geld te verdienen”. Bewijs daarvan werd deze week geleverd toen de band binnen slechts enkele muisklikken een concert voor volgend jaar in oktober (in de legendarische Londense Royal Albert Hall) al helemaal uitverkocht.
Gold = Fear
F.E.A.R. = Gold!
Setlist:
*The Invisible Man *Power *Sounds That Can't Be Made *Fantastic Place
*Living In F E A R *Sugar Mice *The New Kings: I. Fuck Everyone And Run
*The New Kings: II. Russia's Locked Doors *The New Kings: III. A Scary Sky
*The New Kings: IV. Why Is Nothing Ever True? *Easter *King *Neverland
----------------------------------------
(*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun
*El Dorado: II. The Gold)
*Ocean Cloud
----------------------------------------
*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun *El Dorado: II. The Gold *El Dorado: III. Demolished Lives *El Dorado: IV. F E A R *El Dorado: V. The Grandchildren Of Apes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-09-12-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille
Tijdens de uitgebreide tour eind 2012, om het nieuwe album ‘Sounds That Can't Be Made’ te promoten, was de Britse band ook al te gast in de kleine, gezellige 'Le Splendid' van de Noord-Franse metropool Lille. Nu bijna twee jaar later stond de band er terug voor een kerstconcert in alweer een uitverkochte zaal!
Het is dan ook een mooie traditie geworden die 'Christmas Concerts' die de band speelt gedurende een handvol data voor Kerstmis. Slechts enkele concerten in thuisland Engeland, Frankrijk, Nederland en Duitsland stonden dit keer op de agenda. België staat al een tijdje niet meer op de tourlist van de band waardoor er opnieuw massaal vanuit ons land (lees vooral vanuit West-Vlaanderen) naar Lille werd afgereisd.
'Marillion + guests' stond er op het ticket, maar in tegenstelling tot voorgaande optredens toen men de singer-songwriter Luke Jackson mee op sleeptouw nam, was er nu niemand die de band opwarmde zodat we al heel vlug, kort na 20:00 Marillion 'on stage' kregen.
Met het schitterende "Gazpacho" lanceerde de band het optreden. Steve Hogarth aka 'H' nam meteen zijn rol als frontman op zich en met een brede glimlach bespeelde hij van bij de start het dolenthousiaste publiek. De energie die vrij kwam tussen band en fans was meteen bijzonder sterk......een memorabele avond was in wording!
Voor de klassieker "The Uninvited Guest" nam Steve zijn midi cricket bat ter hand. Alleen op het einde van de song (op vraag van 'H') werd het even muisstil voor het afsluitende koekoeksgeluid. Zoals vanouds nog steeds een bijzonder grappig moment. Nog meer klasse kwam er met "Power" uit het recentste album 'Sounds That Can't Be Made'. Je zag de band zichtbaar genieten dat ook deze nieuwe song ondertussen tot een subklassieker was uitgegroeid. Meer hits volgden zoals: het onverslijtbare "No One Can" en het tweeluik uit de Fish periode: "Warm Wet Circles" en "That Time Of The Night". Fantastisch dat de band de diehard fans van Marillion 1.0 niet vergeten was! Toch had ik even hard kunnen genieten van wat extra songs uit de 'H' periode. Zoals steeds was het musiceren van bassist Pete Trewavas en keyboardspeler Mark Kelly van onberispelijke kwaliteit. Drummer Ian Mosley zat zoals steeds wat verstopt achteraan het podium maar beheerste, op gezegende leeftijd van 61 jaar, nog steeds feilloos zijn drumkit. De sublieme, hemelse gitaarsolo's van gitarist Steve Rothery zijn zo voorspelbaar maar brengen je toch steeds opnieuw in een vorm van extase. Zijn spelstijl en gitaargeluid is dan ook zo uniek dat je alleen maar bewondering kan hebben voor deze zeer bescheiden stergitarist. Neem nu de solo aan het eind van "Easter"....hemels, onaards, beklijvend, kippenvelmomentje pur sang!.....Of de solo in "Trap The Spark" die na de song door het publiek werd verder gezet in de vorm van voetbalgezangen! Wat een sfeer!! Nog zo'n hoogtepunt was het opbouwende epos "Seasons End", dat door vele fans nog steeds wordt aanzien als de beste Marillion song uit de 'H' periode. Tijdens de finale van deze song vertoonde Steve Hogarth de eerste tekenen van vermoeidheid en sloeg zijn stem in de hogere regionen af en toe eens over. Geen fan die zich daar aan stoorde maar het is wel een feit dat de stem van 'Mister H' moeite heeft om een volledig concert foutloos te presteren.
Gelukkig kregen we aan het slot ook nog verbluffend sterke versies van "Man Of A Thousand Faces" & "King", al heb ik geen idee waarom de band zo graag met deze laatste song een reguliere set afsluit.
Ondertussen was het publiek bijna tot een vorm van Marillion extase gekomen zodat het geen verrassing was dat de band al heel vlug opnieuw het podium bestormde voor een eerste luik toegiften.
Het podium was ondertussen in een kerstsfeer ondergedompeld waarbij Steve Hogarth het podium opkwam in een zwarte vest versierd met kerstlampjes. Een stemmig "The Christmas Song" & John Lennon's "Happy X-Mas (War Is Over)" zorgden zelfs voor de eerste sneeuw van 2014.
Nog konden de fans geen afscheid nemen en werd er bijzonder fanatiek geschreeuwd om de Prog Goden nogmaals op het podium te krijgen. Afgestofte versies van "The Release" (een B-kantje van de single "Easter") & golden oldie "Garden Party" maakten dit kerstfeestje compleet.
Wederom was dit een bijzonder sterk optreden. Marillion is nog steeds dé band die nooit ontgoochelt. Een sterke setlist en een uitzinnige uitverkochte 'Le Splendid' (niet in het minst dankzij de vele enthousiaste West-Vlamingen!) maakten die kerstfeestje tot één van de beste optredens die ik dit jaar zag.
2015 wordt opnieuw een zeer druk Marillion jaar met fanconventies in de U.K., Canada & Nederland én is het vooral uitkijken naar de opvolger van 'Sounds That Can't Be Made' die ergens volgend jaar zal verschijnen.
Merry X-Mas and A Happy New Year!
Setlist:
*Gazpacho *The Uninvited Guest *Power *No One Can *Warm Wet Circles *That Time Of The Night (The Short Straw) *Woke Up *Trap The Spark *Easter *Sounds That Can't Be Made *Seasons End *Man Of A Thousand Faces *King
---------------------------------
*The Christmas Song *Happy Xmas (War Is Over) *Slàinte Mhath
----------------------------------
*The Release *Garden Party
Raw Video Live Cuts Marillion 13.12.2014 @ Le Splendid, F.: http://youtu.be/qkDA7SXfG0g
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-13-12-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Midden september bracht de Britse progressieve rockband Marillion zijn zeventiende studioalbum uit. Om ‘Sounds That Can’t Be Made’ te promoten was er in juli en augustus al een eerste luik van een Europese tour. Daarna vertrok de band in oktober naar Zuid-Amerika. De respons op het zuidelijk halfrond was enorm. Het was dan ook bijzonder lang geleden dat de band daar nog eens toerde. Momenteel werkt de band het tweede gedeelte af van de Europese tour (European Tour 2012 Second Leg) en als start werd voor het Noord-Franse Lille gekozen. Helaas is er ook deze keer geen plaats op de kalender voor een concert in België. Ongetwijfeld mede daarom zakten heel wat (West-)Vlamingen af naar de Noord-Franse hoofdstad. Een trip die meer dan de moeite waard was want Marillion speelde een van zijn allerbeste concerten in Lille. Vooral de samenstelling van de verrassende setlist met nieuw materiaal maar ook heel veel Marillion klassiekers deden de fans genieten van begin tot eind.
Stipt om 20:00 mocht Carrie Tree openen. Een lieftallige dame met de akoestische gitaar ter hand mocht het publiek een halfuurtje bespelen. Deze Engelse singer-songwriter bleek heel wat in haar mars te hebben. Ze bracht erg breekbare songs die een bepaalde mystiek droegen, gekenmerkt door refreinloze songstructuren en bijzonder knap dramatisch gitaargetokkel. Ook haar stemgeluid was bijzonder mooi en de accenten die ze bracht met haar fluisterende manier van zingen kon de Splendid best bekoren. Nu en dan steeg het geroezemoes echter boven haar stem uit maar voor het grootste deel luisterde iedereen respectvol naar songs uit ‘The Kitchen Table’ haar eerste album.
Uiteraard was iedereen gekomen voor Marillion. Minder verrassend was de opener: “Gaza”, de openingstrack uit het nieuwe album. Deze -net geen twintig minuten durende- song is misschien wel de politiek meest beladen song uit het Hogarth tijdperk. Helaas is dit werkstuk ook vandaag opnieuw brandend actueel. Een indrukwekkende, dreigende start met Steve Hogarth (aka ‘H’), gehuld in een witte zelfgemaakte T-shirt met het vredesteken erop. Aanvankelijk zat de stem van Hogarth wat te nadrukkelijk in de eindmix, één van de weinige minpuntjes van de avond. Het contrast met het daaropvolgende “Beautiful” was bijzonder groot en deze popsong pur sang liet ons een eerste keer uit volle borst meezingen. Aanvankelijk liet zanger Steve Hogarth een wat zenuwachtige indruk na. Hij was niet altijd even stemvast maar gelukkig verbeterde dit naarmate het concert vorderde.
Over de kwaliteiten van Mark Kelly (keyboards), Ian Mosley (drums), Pete Trewavas (bass) en Steve Rothery (guitars) hoeven we al lang niet meer te twijfelen. Zeker gitarist Steve Rothery speelde opnieuw de pannen van het dak! Wat een gitarist en wat een indrukwekkende melodieuze gitaarsound weet deze kolos uit zijn snaren te toveren! Het is bijzonder moeilijk om niet lyrisch te worden over wat er vanaf het podium de zaal werd ingestuurd maar het benaderde de perfectie!!
Het feestje ging onverwijld door met meebruller: “Cover My Eyes” en het verrassende “Slainte Mhath” uit de Fish periode.
Maar er was ook ruimte voor nieuwe songs. De opzwepende, hypnotiserende bass van mister Trewavas zorgde voor een indrukwekkend: “Power”. Een technisch euvel in het synthesizerarsenaal van Mark Kelly was de aanleiding voor een geïmproviseerde, grappige versie van: “Three Minute Boy”. Ook het nieuwe “The Sky Above The Rain” was ronduit subliem. Wat een mooie, pakkende song is dit toch en hier was ‘H’ vocaal op zijn best! Met “The Great Escape” uit het waanzinnig sterke conceptalbum ‘Brave’ nam de band een eerste keer afscheid. In de bisronde greep de band dan weer terug naar enkele ‘gouwe ouwe’, waarbij “No One Can” zeer goed werd ontvangen omdat de band het nog zeer zelden live speelt. Vervolgens grapte Hogarth niet veel zin te hebben in slotsong “Sugar Mice” (van het Fish tijdperk) maar Le Splendid bracht hem met een massale zangstonde meteen op andere gedachten.
Marillion, het is nog steeds een ijzersterke liveband! Dit optreden verraste iedereen vanwege de sterke setlist en de keuze om ook eens wat meer oudere songs, klassiekers te spelen. Voeg daarenboven het aanstekelijke speelplezier op het podium, het zelfrelativisme met een grote portie humor, de gedrevenheid en de onberispelijke deskundigheid van elke muzikant en je hebt alle ingrediënten voor een geslaagde muzikale avond. Een professionele, sfeervolle lichtshow en een uitgelaten Splendid maakten het geheel af!
Marillion anno 2012, samenvattend in twee woorden: Pure Klasse!
Setlist:
*Gaza *Beautiful *You're Gone *Cover My Eyes (Pain And Heaven) *Slainte Mhath *Sounds That Can't Be Made *Neverland *A Voice From The Past *Power
*Three Minute Boy *Pour My Love *Real Tears For Sale
*The Sky Above The Rain *The Great Escape / The Last Of You / Fallin’ From The Moon
Bis: *No One Can *Sugar Mice
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxw3eEZvrk14FWaOj1UlZ-j
http://www.musiczine.net/nl/fotos/carrie-tree-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marillion-15-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Marillion wordt tegenwoordig vaak in muziekvakbladen omschreven als het best bewaarde muzikale geheim van de U.K. Niet langer heeft de muzikale pers een afkeer voor deze band en zo is men ook eindelijk tot de conclusie gekomen dat de band doorheen de jaren een enorme (r)evolutie heeft doorgemaakt.
Marillion heeft dan ook muzikaal nog erg weinig te maken met de pure symfonische rockband die ze was tijdens de beginjaren. Van 1983 tot 1987 maakte de band vier albums die allemaal erg goed ontvangen werden. In 1988 kwam er met ‘Clutching At Straws’ een einde aan het Fish tijdperk. Fish ging solo verder en het was Steve Hogarth die de band in 1989 een nieuw hart gaf.
Ondertussen heeft Marillion met Steve Hogarth reeds elf studioalbums uitbracht, waarvan ‘Happiness Is The Road’ het meest recentste werk is. Dit dubbele album werd door de band zelf midden september volledig kosteloos ter beschikking gesteld via de P2P netwerken (zeg maar gratis legaal te downloaden). Een behoorlijke stunt!...al hebben de echte fans ondertussen natuurlijk de mooie ‘deluxe campaign edition’ in huis gehaald.
Om dit nieuwe album te promoten stonden de heren in Le Splendid te Lille voor wat het laatste optreden van de ‘Happiness Is The Road Tour 2008’ was. Al bij aanvang was het duidelijk dat de band er erg veel zin in had en ook het Noord-Franse publiek ontving de band met open armen.
Le Splendid liep aardig vol, al was er toch wat minder volk komen opdagen dan tijdens de ‘Somewhere Else’ tour van 2007.
Keurig omstreeks 20.30 (er was geen supportact) kwam de band onder luid applaus het podium op. Steve Hogarth liep meteen in de kijker vanwege zijn imposante klederdracht.
‘H’ was gehuld in een rijkelijk geborduurde witte ‘Guru’ mantel (en op blote voeten!) en hij liet meteen duidelijk verstaan er erg veel zin in te hebben want hij verwelkomde zijn Franse vrienden veelvuldig. “Dreamy Street” uit het nieuwe album trok de set rustig op gang waarna men met “This Train Is My Life” meteen een van de beste stukken uit de nieuwe plaat liet horen. Een kristalhelder, perfect uitgebalanceerde sound bracht ons al meteen in extase. Al liep het ook ernstig fout in deze beginfase. Plotseling werd Mark Kelly alle samples en keyboardeffects ontnomen, een euvel dat niet meteen opgelost geraakte. Zeer professioneel en met een gezonde dosis humor zorgde de band echter voor een semi-akoestisch intermezzo. Het publiek genoot en waarneer alle technische problemen eindelijk opgelost waren, zorgde “Woke Up’ voor een eerste hoogtepunt van de avond. Het bijzonder sterke “Essence” werd naadloos opgevolgd door het door de fans erg gewaardeerde “Fantastic Place”. Nog een hoogtepunt was “The Man From The Planet Marzipan”, een song waarin alle bandleden naar de perfectie streefden!
Meest emotionele moment van de avond werd een live versie van de song “Out Of This World”. Een song uit het ‘Afraid Of Sunlight’ album, die Steve opdroeg aan (en trouwens ook het verhaal vertelt van) Donald Campbell, een Britse held die in de auto en motorbootwereld tal van snelheidsrecords op zijn naam heeft staan. Mooie projecties gaven de song nog meer diepgang.
Met “Mad” en “The Great Escape” kwam Marillion’s beste conceptalbum ‘Brave’ uitvoerig aan bod. “Whatever Is Wrong With You” sloot de set af. “Neverland” was een voor de hand liggende encore maar toen de band definitief afsloot met de nieuwe titeltrack was dit voor velen toch een grote verrassing. Gedurfd en met veel klasse en vastberadenheid liet men nog een laatste keer horen waarvoor Marillion anno 2008 staat.
Het aanstekelijke spelplezier dat de band ten toon stelde kon bij vele aanwezigen op erg veel steun en respons rekenen en dit zorgde op zijn beurt voor alweer een ijzersterk Marillion optreden. Het uitstekende zaalgeluid, de knap verzorgde licht en projectieshow maakten van dit optreden een van de allerbeste ‘gigs’ van 2008.
Marillion is duidelijk ‘Happy On The Road’ en wij ook! want onze hooggespannen verwachtingen werden ruimschoots ingelost.
Al blijven de Belgische fans ook nu weer in de kou staan. Maar misschien kan de band dit nog goedmaken door in het nieuwe jaar (tijdens het tweede luik van de tour) toch ook ons landje aan te doen.
Setlist: *Dreamy Street *This Train Is My Life *Nothing Fills The Hole *Three Minute Boy / A Day In The Life *Woke Up *The Other Half *Essence *Fantastic Place *The Man From The Planet Marzipan *Out Of This World *Mad *The Great Escape *Afraid Of Sunlight *Asylum Satellite #1 *The Invisible Man *Whatever Is Wrong With You
Bis *Neverland *Happiness Is The Road
Marillion slideshow link
http://www.slide.com/r/XM-0NYbPzj_Oa_R4dP8yIkajl6-UGhW5?previous_view=lt_embedded_url
Organisatie: Agauchedelalune Lille
‘Somewhere Else’ is reeds het veertiende studioalbum van deze Britse band en het tiende uit het Hogarth tijdperk. Zoals steeds werd ook dit album opgenomen in hun eigen Racket Club studio. Handig en blijkbaar ook zeer bevrijdend. Want de band komt na het meesterwerk ‘Marbles’ aanzetten met totaal andere plaat. Waarschijnlijk was het veel simpeler geweest om ‘Marbles 2’ te maken. Een uitgebreide promocampagne (zoals bij de release van ‘Marbles’) bleef ook al uit, waardoor dit album op een eerder courante wijze bij de platenboer terecht kwam.
‘Somewhere Else’ is echter geen slechte plaat geworden al valt het album in vergelijking met het meesterwerk ‘Marbles’ wat licht uit. Het progressieve karakter uit de sound is quasi volledig verdwenen. Daartegenover staat een vernieuwend geluid dat modern, fris en romantisch klinkt. Complexe progressieve songstructuren hebben plaats gemaakt voor rustige, opbouwende, dromerige popsongs. Slechts 10 songs staan op dit album. Slechts enkele songs zijn pareltjes.
Meesterlijk is het opzwepende titelnummer (dat erg doet denken aan “Afraid Of Sunlight”), alsook het simpele “A Voice From The Past”. Deze laatste song moet het hebben van zijn repetitief karakter en van het schitterende solowerk van Steve Rothery. Overigens wordt er vrij geremd gesoleerd. Alles staat ten dienste van de song, waarbij de stem van Steve Hogarth (wat een stembereik heeft die man toch!) steeds centraal staat. “Faith” is een mooie afsluiter à la “Made Again”.
Kortom ‘Somewhere Else’ is een mooie doch onopvallende relaxte popplaat geworden. Wel is het een beetje gek dat in het cd-boekje reeds promotie gemaakt wordt voor een volgend, vijftiende album……alsof deze ‘Somewhere Else’ niet de moeite waard zou zijn om te ontdekken.
Het was alweer een tijdje geleden dat we Marillion live aan het werk hadden gezien. Ditmaal kregen we de kans om de heren in Noord Frankrijk aan het werk te zien, meer bepaald in de club Le Splendid te Lille. Maar voor het allemaal zover was waren we ook nog getuige van het akoestische optreden dat de Marillion boys in de namiddag gaven, ter promotie van het nieuwe album, in de Fnac te Lille. Even na vijf uur werden we in de Fnac geloodst naar een klein achterzaaltje waar het optreden plaats vond. De opkomst was niet gering, want wie de berichten op de marillion.com website had gevolgd was hier aanwezig. Ook heel wat vrienden uit België vonden de weg naar de Rijselse binnenstad. Jammer dat de volledig band niet aanwezig was. Enkel zanger Steve ‘H’ Hogarth, gitarist Steve Rothery en bassist Pete Trewavas waren van de partij. Deze bandformule is onder de fans ook wel gekend als Los Trios. We kregen een bijzonder geslaagde korte set met slechts 4 songs: “Faith”, “See It Like A Baby”, “80 Days” en “Man Of A Thousand Faces”. Prima geluid, leuke relaxte sfeer en een enthousiaste fanbase. Na het muzikale gedeelte namen de heren ook nog ruim de tijd om de aanwezige fans te ontmoeten voor een babbel, een leuke foto of een felbegeerde handtekening. Pete Trewavas was veruit de sympathiekste. Met hem had ik het ondermeer over zijn participatie in het Kino project, waarvan we in de toekomst een nieuw album mogen verwachten.
Le Splendid was ‘s avonds volledig uitverkocht voor het optreden van één van de belangrijkste Britse Progressieve rock bands. Voor Marillion op de planken stond kregen we nog eerst een supportact voorgeschoteld. Meestal is dit een vervelende klus maar deze keer was het optreden van de band Monstertux best te pruimen. Deze enthousiaste band uit het Nederlandse Leeuwarden imponeerde met een zeer dynamische set. Vooral van het openingsnummer (dat jammer genoeg niet op de cd ‘During Daytime’ staat) was ik erg onder de indruk. Zanger Sjoerd van Kammen liet vooral tijdens deze eerste rustige song horen dat hij beschikt over een erg sterk stemgeluid. Later in de set, toen het allemaal wat harder ging, sprak zijn stem mij minder aan. Muzikaal waren er gelijkenissen met Sonic Youth, Placebo en vooral ook Deus, waar de heren enorme fans van zijn. Een erg verbeten optreden dat bij momenten misschien wat te heavy was om alle Anoraks (zo worden de fans van Marillion ook wel genoemd) aan te spreken. Maar in elk geval ging de superlaaggeprijsde cd ‘During Daytime’ na het optreden erg vlot van de hand.
Op de openingstonen van “Splintering Heart” kwam Steve ‘H’ Hogarth als eerste het podium op. Even later werden de ander bandleden onder een daverend applaus hartelijk ontvangen. Toch verrassend dat men geen song van het nieuwe album koos om te openen. Als tweede song was er wel een track uit het nieuwe ‘Somewhere Else’. “The Other Half” was ook live een erg sterke song. Met “You’re Gone” greep men een eerste keer terug naar het succesvolle ‘Marbles’ album. Pete Trewavas speelde tijdens “Faith”, bevrijdend akoestische gitaar. “Afraid Of Sunlight” volgde en was één van de hoogtepunten van de avond. Mooi, hoe een lichtspot op het backgrounddoek de zon voorstelde, maar over het algemeen was de lichtshow vrij sober en ondergeschikt aan de vele muzikale uitspattingen. Tijdens “A Voice From The Past” vroeg ‘H’ onze aandacht voor de armoede in de wereld en voor het ‘makepovertyhistory.org’ project. Pakkend, ontroerend…een moment van zelfreflectie en vooral een erg sterke song. Iemand in de zaal riep dat de band gerust eens naar Noord Afrika mocht komen. Of dit ironisch bedoeld was weet ik niet maar ‘H’ repliceerde door te zeggen dat hij gerust eens naar Noord Afrika wou komen om er op te treden. “Fantastic Place” werd dan ook opgedragen aan de bevolking van Noord Afrika. De altijd sympathieke Steve Hogarth deelde ons ook nog droogjes mee een baaldag te hebben waardoor de interactie met het publiek vrij beperkt bleef. Muzikaal was daar echter niets van te merken want het ganse optreden verliep zo goed als perfect. Een foutloos parcours over de ganse lijn: alle Marillios waren in bloedvorm. Ik denk dat ik Steve Hogarth nooit eerder zo zuiver hoorde zingen. Licht en klank waren optimaal en ook de keuze van de setlist viel bij mij heel erg in de smaak. Onnodig te zeggen dat er geen songs uit het Fish tijdperk meer op het menu stonden. Andere hoogtepunten waren het grootse “Man Of A Thousand Faces” en de titeltrack van Marillion’s nieuwste baby ‘Somewhere Else’.
Bissen met “Neverland” is uitpakken met het beste wat je in huis hebt. Waarna een fan op zijn wenken werd bediend toen die om “Ocean Cloud” vroeg. Voor alle duidelijkheid kregen we slechts een klein stuk uit dit lange werkstuk en misschien was dit wel niet de beste keuze. Zeker niet als later duidelijk werd dat daarom “The Space” sneuvelde. Afsluiter werd het minder bekende: “The Release”, een song die in 1990 ooit mocht dienen als B-kantje voor de single ‘Seasons End” maar wel een erg leuke up-tempo song is.
Ook deze keer was Marillion ‘on the road’ een zeer indrukwekkende vertoning, waardoor iedereen (waaronder ook de sceptici, die vaak alleen warm lopen voor hun eigen persoonlijke Marillion songfavorieten) met een volkomen voldaan gevoel huiswaarts kon keren.
Setlist: *Splintering Heart, *The Other Half, *You’re Gone, *Faith, *Thank You Whoever You Are, *Afraid Of Sunlight, *A Voice From The Past, *Fantastic Place, *Somewhere Else, *Beautiful, *Man Of A Thousand Faces, *Between You And Me, *King
*Neverland, *Ocean Cloud, *The Release
Nederlands 
Français 
