Voor een vijftiger die ooit dacht (of althans hoopte) dat de wereld ooit wel de goede richting zou uitgaan zijn het vandaag meer dan harde tijden. Voorbeelden bij de vleet, een frontpagina van de krant meer dan genoeg om te beseffen dat het idealisme van toen (als dat al bestond) niet meer dan restanten vol angst en ellende voorstelt.

Tot spijt van wie het benijdt, hield Stijn Meuris de afgelopen maanden niet zijn mond, niet dat hij dat vroeger deed. Gewoon omdat iemand het moest doen. Daarom schuimde Meuris de Belgische zalen af met zijn uitverkochte ‘Tirades’. Niet omdat hij zich plots als een Geert Hoste zag (neen, gelukkig niet!), wel omdat er in hem nog dat klein stukje hoop zit dat hem toefluistert dat de mens zichzelf nog wil redden van de kapitalistische apocalypse die van zijn medemens niet meer dan een cijfer uit statistieken maakt.
‘Vigilant’, het lievelingswoord van de Antwerpse burgemeester (dixit Meuris) is het muzikale vervolg op zijn tirade. Meuris klonk nooit zo verbitterd, nijdig en melancholisch als voorheen.
‘Vigilant’ is tegelijkertijd ook een muzikale bevrijding voor Stijn Meuris. Eerlijk is het geenszins, maar het Limburgse rockicoon snapt zelf maar al te goed dat hij zijn songs niet meer hoeft te schrijven voor de radiojongens. Mensen vallen toch dood of vervallen in razernij, en dus kun je lekker je eigen gang gaan. Of zoals Stijn het in de AB Club zelf stelde: “het zijn songs waarvan wij vinden dat ze de ideale singlekeuzes zijn”.
José James moest zijn concert in de grote zaal annuleren, en daarom (alweer dixit Meuris) hadden we het kot van de AB voor ons alleen. Een concertzaal waar zeer veel over te vertellen valt (zelfs over de wc’s), al was het maar een plaats waar Meuris bijna jaarlijks heel zijn carrière lang stond/staat. We hebben het over het podium natuurlijk…
Steeds zichzelf bewijzend, hoewel het gisteren meer dan ooit op het betere luister(rock)lied met een sympathieke middelvinger leek. Beter dat dan je sherry drinken en ondanks de wereldbrand pretenderen dat er niets aan de hand is, niet waar mijnheer Meuris?
De vraag was hoe Stijn de zwaarmoedigheid van zijn laatste plaat op een podium zou brengen. Simpel, en effectief! Geruggesteund door bassist Bart Van Lierde (de enige die het oeuvre van Slayer akoestisch kan spelen, alweer dixit Meuris), gitarist (soms pianist) Dave Hubrechts, drummer Antoni Foscez en Kris Delacourt gewoon zichzelf wezen.
Stijn begon op veilig, “Als ik ’s nachts door Veerle rijd”, één van die vele Noordkaap-songs waar een normale mens het koud (of zo je het wil) warm van krijgt. Na Noordkaap, kwam Monza, gewoon omdat deze periode te goed is om te vergeten. “Naar Men Zegt” werd de tweede song uit een set van (!) 22 (LUISTER)liedjes.
Zo wat alles uit ‘Vigilant’ werd gespeeld, behalve het imposante “Maraboet” of de gezellige rocker “Als Lemmingen”. Wel “Truckstop”, al was het maar omdat Limburg niets anders dan lange steenwegen heeft (ondertussen weet je wie het gezegd heeft), “Fonkeling” (omdat het één van de weinig mooie woorden is), “Oud-Links” (al was het maar omdat het, slik, waar is) en “Vigilant”, een song die minstens even nijdig klinkt als “Gigant”…en dat zeggen we niet eens omdat de schrijfwijze van de woorden bijna identiek is.
Stijn zorgde tevens voor de crowdpleasers, de disco expresso van het onweerstaanbare “Bimbo Van Het Jaar” (nooit gedacht dat Stijn van Italo Disco hield), het altijd even mooie “Panamarenko” en “Van God Los” dat uitmondde in een eerbetoon aan zijne purperen hoogheid door er op een ongebruikelijke, grappige en uiteraard op Meuris-achtige wijze de ‘woo-hoo’s’ van “Purple Rain” aan te breien.
Het hoogtepunt was wat ons betreft op “Vigilant” na (we houden nu eenmaal van mannen die hun ziel uitkotsen, gewoon omdat kots je ziel wit wast) samen met een (op de tekst na) onherkenbare, meer aangrijpende versie van “In De Rij Voor Soep”. Zo waar beter dan het origineel.

Meuris balanceerde in Brussel uitstekend tussen ervaren entertainer en (her)boren anarchist, iemand die koos tussen durf (‘Programma 96’ en ‘Omerta’) en toegeving zoals met een megafoon door de zaal rennen met de afsluiter “Ik Hou Van U”. Al was het maar om de mensen er op te wijzen dat je ‘Vigilant’ kan kopen, doen!

Met dank aan Luminousdah.com  http://www.luminousdash.com

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Met Roza Parks had het Depot alvast een topper van een voorprogramma vast voor Meuris. Spijtig voor het iets wat tamme publiek.  Hun onversneden rock met een melodisch kantje toont een band die weet waar ze naar toe willen. De strakke ritmesectie weet de nummers goed te begeleiden, zeker in het nummer “Cold, Hungry and Dry”. De stem doet denken aan Talking Heads en de drum track aan The Black Box Revelation. Ondanks dat de zang niet altijd even juist zat (beter dit dan playback) kon de band toch enkele nieuwe fans sprokkelen. Met de nakende release van hun CD op 15 april kunnen we alleen maar hopen op meer concerten en misschien wat radio time.

Dan was Meuris aan de beurt, ondertussen is hij al in half België gekend als de zot met zijn tamboerijn. Hij kwam naar het nieuwe Depot naar aanleiding van zijn nieuwe cd ‘Mirage’. Een cd waar we niet onderuit kunnen, het is op en top Meuris. Hij schiet met scherp en raakt zijn doel, “Dichter bij de liefde”  moet toch wel de topper zijn op de plaat en zal weldra de rangen sluiten bij andere klassiekers zoals “Panamerenko”, “Satelliet Suzy”, “Ik hou van u…”. Ondanks de pracht van dit nummer bleef de zaal behoorlijk kil en levenloos. Je voelde aan Meuris dat hij wat respons miste, met “Zondagskind” en “Een heel klein beetje oorlog” begon de zaal stilaan op te warmen. Teken voor Meuris om de naar een volgende versnelling te schakelen, karate stampend, tamboerijn spelend als gevolg. Met “Panamerenko” (alweer een Noordkaap klassieker) werd de rauwe stem van Meuris begeleid door de vette gitaren van Dave Hubrechts en Kris Delacourt.
Meuris bracht een set met veel afwisseling tussen de nieuwe plaat en oudere klassiekers, maar af en toe sloeg hij de bal mis. Nieuwe nummers zoals “Ziel Verloren” en “Zonder Moraal” misten hun effect, even spijtig als het prachtig ingezette “Satelliet Suzy” dat uiteindelijk verviel in een samenspel tussen synthesizers en gitaren. Geef ons dan maar het origineel, dit geldt ook voor “Druk in Leuven”.

De tour is nog maar net begonnen, Meuris is nog wat op zoek, de bindteksten zijn nog niet wat ze moeten zijn. Liever dit dan een geroutineerde machine. Met “Van God Los” herinnerde Meuris er ons nog eens aan dat hij zijn plaats op het podium weldegelijk verdiend heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rosa-parks-13-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/meuris-13-03-2013/

Organisatie: Depot, Leuven