Fat Mike van Fat Wreck heeft een leuk concept bedacht voor het splitalbum West Coast vs Wessex. NOFX covert vijf nummers van Frank Turner en omgekeerd. Op de hoes maakt Fat Mike er zelfs een boksmatch van, met NOFX als kampioenen en de Brit als uitdager. Het maakt je benieuwd wie na de aangekondigde tien ronden tegen het canvas gaat.
NOFX start met de grappige breakupsong “Substitute” met de voor heel wat muzikanten herkenbare quote ‘I wrote her fifteen songs, still we had to part’. Daarna duwen de Amerikanen het gaspedaal nog wat dieper in met “Worse Things Happen At Sea” om dan over te gaan in de vrolijke ska van “Thatcher Fucked The Kids”. Het zal mij verbazen dat de kids vandaag nog weten wie Thatcher was of dat ze beseffen dat de roots van de punkrock inderdaad bij de ska liggen. “Ballad Of Me And My Friends” is een song die vertelt hoe leuk het wel is om met je punkrockbandje in een busje te stappen om te gaan optreden. Het eigenaardige is dat dergelijke zelfverheerlijking enkel of toch vooral in punkrock opduikt. “Glory Hallelujah” is de meest overbodige cover op dit album. In half gospel, half punkrock wordt eindeloos herhaald dat ‘There Is No God’. Slaapverwekkend. Heb je echt ballen aan je lijf en wil je religie tackelen in een song, probeer dan eens een religieuze strekking die moeilijker om kan gaan met kritiek.
Dan weet Frank Turner zijn covers net iets beter te kiezen. “Scavenger Type” is subliem en “Eat The Meek” gaat daar nog over. Die laatste is nauwelijks nog punkrock, eerder stadionrock, maar dat kan de pret niet drukken. “Bob” is dan weer eerder overbodig, terwijl “Perfect Government” een deur intrapt die wel heel open stond. “Falling In Love” wordt in de handen van Turner een breekbare ballad die overloopt van rust en emotie. Mooi hoe hij dat doet, maar het past misschien niet helemaal in het opzet van het split-album.
Zowel NOFX als Frank Turner delen een paar fraaie uppercuts uit in deze boksmatch, terwijl je op andere momenten zit te hopen dat de scheidsrechter zal ingrijpen. Er zat meer in dit nochtans heel leuke en originele split/cover-concept. Hopelijk krijgt het concept nog een paar herkansingen.
West Coast vs Wessex
NOFX vs Frank Turner
Fat Wreck Records/Sonic Rendezvous
Opnieuw een leuk hebbeding voor de fans van NoFX. De band rond Fat Mike brengt met ‘Stoke Extinghuisher’ een nieuwe EP uit met zes diverse nummers. Slechts 1 nieuwe song (“Stoke Extinguisher”) op dit schijfje maar de knallende punktrack is meer dan de moeite waard en toont een springlevende band! Opvallend is verder “The Shortest Pier”, een nummer oorspronkelijk van de hand van de overleden Tony Sly. Deze versie van NoFX vond je recent op de indrukwekkende verzamelaar ‘The Songs of Tony Sly: A Tribute’. De rest van de nummers zijn b-kantjes van allerhande singles van het laatste full album ‘Self Entitled’.
Een interessant tussendoortje dus van één van de toppers voor het komende Groezrockfestival!
Punkrock is in essentie een jongerenbeweging waar het draait om energie, vlammende gitaren en een gezonde dosis agressie. Een mens zou denken dat de passie voor dit genre afneemt met de jaren maar als er één band is die ons het tegendeel blijft bewijzen, dan is het NOFX. Meer dan 30 jaar geleden startten Fat Mike en de zijnen met het maken van complexloze punk die verschillende generaties van jongeren zou aanzetten om zelf een bandje ter starten. Het commerciële succes van Green Day of The Offspring werd wel niet bereikt, maar net dat maakte de band bij veel liefhebbers nog populairder.
‘Self! Entitled’ laat alvast horen dat het viertal nog steeds jong van hart is en flink van zich afbijt.
Muzikaal wordt er als vanouds gekozen voor snedige, catchy en uiterst melodieuze poppunk in combinatie met de typerende, lijzige strot van het zwaargewicht himself. Ook tekstueel is het weer genieten van de satirische kijk van NOFX op thema’s als moslimsterrorisme, echtscheidingen en drugsverslaving bij rocksterren.
Knallers zijn wat ons betreft opener “72 Hookers”, het snelle en vermakelijke “Ronnie & Mags” en de ballade “I’ve Got One Jealous Again, Again” waar Fat Mike het over zijn eigen echtscheiding heeft. Echt mindere songs zijn er niet waardoor het gehele album zich lekker laat beluisteren. Een prima plaatje dus van deze kwieke veteranen!
De discografie van de punkrockende veertigers van NoFX blijft maar aangroeien. Na hun vorige album ‘Coaster’ en hun EP ‘Cokie The Clown’ uit 2009, is er nu de verzamelaar ‘The Longest EP’. Het schijfje heeft zijn naam absoluut niet gestolen want maar liefst dertig nummers passeren de revue. Eigenlijk is deze EP er geen en betreft het hier gewoon een verzameling van songs die dateren uit de periode van 1987 tot 2009.
In concreto vinden alle nummers terug van de EP’s ‘The Longest Line’, ‘Cokie The Clown’ en het obscure ‘The P.M.R.C Can Suck on This’. Daarnaast horen we twee outtakes van de ‘Fuck The Kids’ EP. Voeg daarbij nog een aantal bonustracks die we voorheen vonden op deluxe uitgaves van een NoFX album (zoals het prachtige “I’ve become a Cliché”) en je hebt een zeer uiteenlopend plaatje. Sommige songs zijn qua geluidskwaliteit echt goed, andere (oudere) nummers zijn vrij pover. De band deed jammer genoeg niet de moeite om de kwaliteit hiervan wat op te krikken.
Wie bovenstaande uitgaves niet in zijn bezit heeft, mag niet twijfelen om naar de platenboer te hollen. Heel wat songs zijn echt de moeite waard en dat geldt evenzeer voor de prachtige hoes. Die is van de hand van Dan Sites (die ook instond voor de cover van ‘The Longest Line’ EP) en bevat een verzameling van personages die we allemaal ook op een voorgaand album van NoFX terugvinden.
Nederlands 
Français 
