De uit Argentinië afkomstige alternatieve dreampopband Nax is ontstaan in 2012. Ze waren eigenlijk al eerder bezig van vóór 2009; de band zelf begon live te spelen vanaf 2010, dit door nummers van Nicolas Castello's soloalbum 'Infinito'. In 2013 brachten ze hun eerste twee platen uit, getiteld 'Amalgama' (EP) en 'Anima (EP)'.
Nax blijft rustig aan de weg timmeren. Er kwam in 2020, 'Congelado'; lees gerust  .
NAX heeft niet stil gezeten, we hebben ondertussen het nieuwe, 'Dejando Todo Atras'.
Het opmerkelijke is hoe de band typische Argentijnse muziek combineert met post punk en dromerige soundscapes, die prikkelend inwerken. Beluister maar eens “Brillar”, “Olvidado” en het sprankelende “Reflejo Lunar”. Een culturele totaalbeleving dus.
Dat de songs vaak niet in het Engels zijn, is binnen die context zelfs een pluspunt. Het zorgt voor een zwoele sfeer die je meevoert naar die landen als Argentinië, maar ook is er oog voor experiment met sound en vocals. Er is avontuur te horen, “Deseaparecer”, mede door de verrassende wendingen en de variaties, met een donker hoekje af uiteraard, wat nu net die kenmerkende postpunk onderschrijft.
Nax brengt een zeer persoonlijke plaat uit. Liefdesverdriet is één van de items. Zonder melig te klinken, weten ze op subtiele, dromerige wijze je hart te raken. ‘De Zuid-Amerikaanse tint is er in de songs in eigen taal’, schreven we over 'Congelado' in 2020.
De Latijns-Amerikaanse band betovert ons met die wisselende, gevarieerde aanpak. Mooi.

Brillar 03:38 Olvidado 03:27 Todo es fugaz 03:03 Reflejo lunar 03:37 Desaparecer 04:22 A S T R O 03:51 R A R A 04:08 Bleu 03:43 Animal 03:58 No soy quien debería ser 05:58 Me como tu voz 03:52 Verlos Partir 03:22 Danza cuántica 07:20

De uit Argentinië afkomstige alternatieve dreampopband Nax is ontstaan in 2012. De oorsprong gaat echter al terug vóór 2009 , en toen de band live begon te spelen vanaf 2010, dit door nummers van Nicolas Castello's soloalbum  'Infinito'. In 2013 brachten ze hun eerste twee werken uit, getiteld ‘Amalgama’ (EP) en ‘Anima (EP)’. Nax blijft rustig aan de weg timmeren. Er kwam nu een nieuw werkje uit 'Congelado'.
“Celebrar A-Niversarios” is een sfeervolle song die je vooral doet wegzweven naar verre oorden. “Noche”, “Hacemé Olividar” bevatten dan weer zoveel emoties dat de rust , die je voelt neerdalen in je hart , een positieve invloed heeft op je gemoed. Nax brengen hun songs trouwens in hun eigen taal, en dat is weer een extra pluspunt.
Binnen die sfeer weet Nicolas je met zijn bijzonder warme stem compleet te verdoven. Gerugsteund door muzikanten die op een serene maar vaak ook intense wijze je een warm gevoel vanbinnen geven; Nax dompelt je onder in bijzonder dromerige sferen. Enkel de vervormde gitaren bij sommige nummers laten een vleugje woede horen. Meteen komt de  duidelijke verwijzing naar shoegaze bovendrijven, waardoor deze band in het hokje 'dreampop' duwen, hen tekort doet.

‘Congelado' is vooral een liefdesverhaal, en dat is, zoals iedereen wellicht weet , niet altijd rozengeur en maneschijn. Dat komt bij veel songs tot uiting. Vandaar dat ook die woede en pijn om de hoek komt kijkt. Geen melige toestanden echter bij Nax, maar een intens liefdesverhaal over vreugde en verdriet ; Nax schotelt dit o.m. voor op “Angeles De Hielo”,  “Lune” en het wondermooie “Repetidor”. Enerzijds word je daardoor, met een ware krop in de keel, tot tranen toe bewogen. Anderzijds hoor je een vreugdekreet ontspringen die je doet dansen in de straten. Voortdurend weet Nax hun verhaal te vertellen en raakt gevoelige snaren. Het wordt op een zeer uiteenlopende wijze in de verf gezet tot het slotstuk “Congelado”.
Nax brengt met ‘Congelado’ een zeer emotionele schijf uit, waar vervormde gitaarlijnen in aanraking komen met warme vocalen. Waardoor de haren op je armen telkens rechtkomen van intens genot of verdriet. Dit bijzonder liefdesverhaal wordt op een dromerige en bijzonder uiteenlopende wijze gebracht, waardoor een lach en een traan nooit ver van elkaar verwijderd zijn. Zoals in een (h)echte relatie.
Nax brengt een zeer persoonlijke plaat uit die niet alleen hun, maar ook het verhaal van iedereen die liefdesverdriet heeft ervaren , vertelt. En dit zonder melig te gaan klinken, en op een dromerige , subtiel experimentele wijze je hart diep raakt. Het Zuid-Amerikaanse tintje, de songs in eigen taal, is de kers op de dromerige taart.