Eén van de ontdekkingen van 2013 was de Belgische band The Hindu Needle Trick. We bespraken de titelloze EP in 2013 en schreven daarover: "Met deze eerste EP leveren The Hindu Needle Trick hun visitekaartje af. Het is een band die verdomd goed weet hun instrument te bespelen en een hoog meezinggehalte biedt aan de plaat.
The Hindu Needle Trick is een EP die hoopvol lonkt naar de toekomst; een toegankelijke combinatie van funk, country en rock'n'roll!"
Ook hun debuut 'Albert Street' was een bijzonder aanstekelijk , meeslepend meesterwerk. The Hindu Needle Trick heeft ondertussen niet stil gezeten. In oktober kwam een nieuwe plaat op de markt 'Creatures of Convenience', waarop experimentjes worden verbonden aan aanstekelijke refreinen; stilzitten is onmogelijk.
Funk, jazz, blues, hiphop en folk passeren de revue. In een hokje duwen is hen tekort doen. “The Smell of Perplexity” is er eentje die aan je ribben kleeft. Ze durven experimenteren met klanken, gitaarriedels verdoven je koude hart, en de bijzonder warme stem van Roel doen je zweven over de dansvloer.
Het is een bijzondere parel. Songs als “Dziggetai” , “Creatures of Convenience” en “White Fan” doen allerlei emoties opborrelen met verschroeiende riffs. Energiek, aanstekelijk en uitdagend. Boiend allemaal, door de weerhaakjes.Ook de daarop volgende nummers “Elephants of Rocket Ships”, “If all goes Well” en “Still I Want more” liggen in het verlengde en tekenen voor een aangenaam knappe plaat .

The Hindu Needle Trick balanceert op 'Creatures of Convenience' tussen toegankelijkheid en lekker experimenteren . Een uiterst gevarieerde plaat. Een ruim publiek wordt aangesproken. Door de veelzijdige , energieke aanpak weet de band ons sterk te overtuigen.

Tracklist: The Smell Of Perplexity 02:55 Dziggetai 02:52 Creatures Of Convenience 05:38 White Fan 03:21 Mongrel 03:44 Elephants On Rocket Ships 03:41 If All Goes Well 04:34 Still I Want More 04:30

Een kwartet bestaande uit muzikanten die o.a. gitaar, bas, drum, zang, orgel, clavinet en prophet 5 bespelen. Wat moet dat geven? Moeilijk te zeggen maar als we erbij vertellen dat je moet denken aan een combinatie van Robert Wyatt en Syd Barret melodieën in een fusie met grooves en sounds uit de jaren 70 die neigen naar progrock bands zoals Camel, Caramel, Soft Machine of Gentle Giant dan weet je al welke richting hun muziek hier uitgaat. Met name echte prog rock met invloeden uit de rock en wat uit de jazz. Het geheel heeft een seventies sound en klinkt ook soms wat dromerig. Je zou kunnen zeggen dat één of ander instrument de hoofdrol speelt. In eerste instantie zou je zeggen dat het de toetsen zijn. Maar bij nadere beluistering speelt elk instrument wel op de één of andere manier zijn hoofdrol. De drums zijn stuwend en dwingend, de bas heel verhalend en melodieus, de toetsen heel karakteristiek en de gitaren kleuren het geheel in. De zang is eerder ondersteunend. Wie houdt van eerder genoemde bands uit de prog-geschiedenis, moet dit ook eens uitproberen want dit zijn hier wel vier klassevolle muzikanten die lijken weggelopen te zijn van Woodstock of iets gelijkaardigs. Mooie smaakvolle cover ook trouwens.