Afgelopen zondag sloot Nick Murphy, in een vorig leven doorgebroken als Chet Faker, de week muzikaal af. Murphy stelde in een uitverkochte AB zijn nieuwe plaat ‘Run Fast, Sleep Naked’ voor. Over zijn voorprogramma heeft hij duidelijk niet al te lang moeten nadenken. Hiervoor schakelde Murphy de Australiër Cleopold in, die ook verantwoordelijk is voor één van de remixes van “Dangerous”.
Mensen op zondagavond vroeg uit hun kot lokken, het is toch geen sinecure zo bleek. In een angstvallig lege AB, stak de sympathieke Australiër achter Cleopold van wal. De gelijkenissen tussen Murphy en Cleopold zijn treffend, maar toch valt het talentverschil tussen beide heren makkelijk af te lezen. Alhoewel de zweverige clubbeats van Cleopold tussen de billen van Ry X en Flume schuurden, bleek dit niet voldoende om het opborrelende babbelwater af te dammen.
Stipt half negen was het dan de beurt aan Nick Murphy, en zijn doortocht liet bij ons een ferme indruk achter.
Eerst en vooral is Murphy een hitmachine, als geen ander weet hij zwoel en teder te laten paren met dansbaar en funky. Naast zijn interessant oeuvre, smulden we ook van zijn podiumopstelling. Niets té zot, maar door interessant gebruik van de belichting, alle bandleden op één horizontale lijn te plaatsen en Sportpaleis-waardige visualisaties met zich mee te sleuren, kreeg zijn show een slim, decadent randje. Met een rotvaart joeg de kopman van het viermanspeleton albumopener “Hear It Now” en eerste oplawaai “Gold” erdoor.
We hadden een licht vermoeden dat zonder zijn tracks te rekken en te trekken, met slechts 13 nummers op de setlist, de show wel eens erg snel afgelopen zou kunnen zijn. Maar het tegendeel werd, min-of-meer, waar. Nick Murphy is een muzikale goochelaar die de touwtjes duidelijk sterk in handen heeft. Dit viel duidelijk te merken aan de strategische rustpunten die hij inbouwde door middel van langere intro’s, uitgesponnen outro’s en enkele downtempo tracks.
Een stevige uitvoering van “1998”, live voorzien van een wonderbaarlijke opbouw, werd zoals te verwachten een hoogtepunt. Dat nieuwkomers als “Harry Takes Drugs On the Weekend” en “Novacaine and Coca Cola” perfect zouden aansluiten op gekende voltreffers als “The Trouble With Us” en de intieme uitvoering van “I’m Into You” hadden we daarentegen niet meteen verwacht. Indrukwekkend! Maar dan moest het onverwachte hoogtepunt ons nog te beurt vallen, “Believe Me”. Een eenzame spot boven de zanger en zijn piano, de man zijn indrukwekkende stem en een met verstomming geslagen publiek, niets meer en niets minder. Daar waar we tijdens andere shows ons op dat soort momenten vaak storen aan omringende muziekbelevers, was het AB-publiek ongekend respectvol en stil. In die mate dat je zelfs het afkoelingsmechanisme van de beamer kon horen functioneren.
Vaak track-teaset Murphy het publiek door zijn intro in het lang en breed te verknippen tot iets vaag herkenbaar, wachtend op de vonk die een muzikale brandhaard in gang zet. Voor ons geen probleem, maar bij “Talk is Cheap” trok hij dit toch iets te ver. Voor de meeste aanwezigen was het startsignaal om hun keel open te draaien toch pas de kleffe saxintro die de track inluidt.
Dat er hierna nog twee bisnummers volgden, was fijn meegenomen, maar wat ons betreft geen absolute noodzaak. Hoewel de laatste hiervan, “Sanity”, een dijk van een nummer is, was de ontlading toch maar een mager beestje in verhouding tot die na “Talk is Cheap”.
Ruim anderhalf uur lang imponeerde Nick Murphy in de AB. Zijn kenmerkende stem plooide geen seconde, we kregen klassevolle visuele traktaties te zien en hoorden een man met zijn band aan het werk die overduidelijk veel meer blijkt te zijn dan een hitjesmachine. Voor deze etappe geven we hem graag een gouden medaille. Zonder schroom durven we te spreken over een indrukwekkende doortocht en kijken we al reikhalzend uit naar de volgende.
Setlist: Hear It Now - Gold - 1998 - Harry Takes Drugs on the Weekend - The Trouble With Us - Birthday Card - Yeah I Care - I'm Into You - Believe (Me) - Good Night - Novacaine and Coca Cola - Talk Is Cheap
Encore: Dangerous - Sanity
Organisatie: Live Nation
Nick Murphy (ft Chet Faker) - Muzikaal wonder!
Nick Murphy
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-27
Kimberley Haesendonck
Nick Murphy, want zo heet Chet Faker nu, kwam afgelopen maandag zowel oud als nieuw werk voorstellen. Over dit optreden bijna niets dan lof. Het enige minpuntje was dat ze de show verplaatst hebben van het Koninklijk Circus naar Vorst Nationaal, waardoor het slechte geluid van Vorst steken liet vallen.
Je kan hem een beetje vergelijken met een muzikale Jezus, de nieuwe Chet Faker. Gekleed in pak, lang haar en een lange baard, liep hij het podium van Vorst op. Klaar om anderhalf uur het beste van zichzelf te geven.
Het publiek had er zin in. Nick Murphy duidelijk ook. Hij wisselde in zijn set af met nummers van zowel zijn vorige album ‘Built on Glass’ als zijn nieuw werk. Een mix van rustige, zweverige en opzwepende elektronica . Alles werd gesmaakt en op de nummers die dansbaar waren, werd opmerkelijk gedanst.
Openen deed Murphy met “Bye”, een nummer uit zijn EP ‘Missing Link’, gevolgd door een iets ouder nummer “Gold”. Dat laatste maakte het publiek meteen volledig wild en liet iedereen zin krijgen in meer. Meer oude nummers die de revue passeerden waren “1998”, “Cigarettes and Loneliness” en het wondermooie “Talk is Cheap”, dat een wondermooie intro kreeg op piano, waardoor heel het publiek in zwijm viel.
Nick Murphy is duidelijk een man van weinig woorden. Heel veel meer als ‘thanks’ en ‘how are you doing Brussels’ kwam er niet uit. Niet dat dat stoorde, zo werd er meer nadruk gelegd op het wondermooie optreden dat hij maandagavond gaf in Vorst.
Nick Murphy of Chet faker. Noem hem hoe dat je wilt, want de naam speelt uiteindelijk toch geen rol. Wat wel telt is dat deze man een muzikale held is, die veel minder waardering krijgt dan dat hij zou moeten krijgen. Geef deze man een standbeeld als muzikaal wonder, want dat verdient hij!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
