Diederik Nomden - Hoe ouder je wordt, hoe meer verleden je krijgt. Je hebt erdoor een schat aan verhalen om naar terug te grijpen

Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met wie hij de muziek van The Beatles en Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. Hij besloot om in zijn vrije uren energie, te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat, het debuut ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut bracht hij in 2021 ‘Parallel Universe’ uit.
Nomden heeft ondertussen niet stil gezeten. The Analogues lijkt een (voorlopig) afgesloten hoofdstuk. En nu is er een nieuwe solo plaat ‘Sooner/Later’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Diederik. Niet alleen namen we de schijf onder de loep, we praten over de ambities en de toekomst.

Diederik ik heb je leren kennen via je werk bij The Analogues; is dit project nu einde verhaal? Of heb ik dat verkeerd gelezen/gehoord?
Ja, dat is klaar. Ik speelde daar wel in maar was niet de leider of zo. Het einde van de cyclus was een beetje bereikt met dat project. Alle albums die we wilden spelen, hebben we gespeeld. Er viel niets meer of minder meer aan toe te voegen. Mensen hebben het gezien in Nederland, in het buitenland was het ook leuk maar niet rendabel genoeg. Je weet nooit wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar voor nu is het goed zo.

Ons vorig interview was in 2019
Lees gerust 
Er is intussen veel gebeurd, graag een klein overzichtje …
Naast het werk met de Analogues, bracht ik twee platen uit en nu is er ‘Sooner/later’, een persoonlijke plaat die gaat over mijn leven, en het bepalen van mijn eigen koers. Het is ook een DIY ding waar mijn platen altijd voor staan. Met deze nieuwe plaat heb ik wel meer met mensen samengewerkt, omdat het zo voelde. Laat ons stellen dat de laatste zes jaar draaide rond een vestigen van mijn eigen artistieke carrière. Ik merk, dat er sinds ik solo speel veel behoefte en er vraag naar is in Nederland. Er zitten steeds tussen de 80 tot 150 man in theaterzalen waar ik optreed. Dat is een mooi parcours, ik ben wel redelijk laat begonnen zeg maar. En kan, met de inspiratie die er nog is, gerust nog een jaar of tien a vijftien door
roeien. Het ziet er goed uit.

De gloednieuwe parel ‘Sooner/Later’ is uit, een erg weemoedige plaat vind ik. Het lijkt ook een persoonlijke weergave van wat je bezighoudt in het leven? Hoe zien we ‘t best?
Weemoedigheid is bij mij altijd wel een rode draad. Werk van bijvoorbeeld Nick Drake spreekt me enorm aan. Behalve de zonnige kant van The Beatles, maar wat de singer-songwriter kant betreft hou ik wel van dat deemoedige. Die weemoed  is  een soort verlangen naar wat voorbij is, vergane dingen uit het verleden waar je op terugkijkt. Met een fijn gevoel terugdenken aan keuzes die je hebt gemaakt, of net niet hebt gemaakt. En ondanks dat dit niet per se droevig is, zit er wel een soort weemoed in. Ik schuw ook niet de pijnlijke onderwerpen. Zo staat er een song op over de moeilijke tijden die mijn zoon heeft doorgemaakt tijdens die, voor jongeren van zijn leeftijd toch wel pijnlijke tijden tijdens covid. Toen werden de klassen gescheiden, de ene helft ging die uren naar school, de andere helft het ander uur. Door puur toeval, want dat gebeurde alfabetisch, werd hij gescheiden van al zijn vrienden.. Voor een jongen van twaalf weegt zoiets best wel een zware last om te dragen. Daaruit is die song ‘Getting Away From It All’ ontstaan

Is die song ook voor hem een troost geweest?
Ik weet niet of hij dat echt door had, hij is ondertussen zestien en aan het puberen en dus met andere dingen bezig dan naar pa zijn plaat te luisteren. (haha). Maar als hij het zal horen zal hij wel weten dat het daarover gaat.

Je kan door je bijzondere stem niet voorbij de invloed van The Beatles; je stem lijkt veel op Paul McCartney … o.a. op “Getting Away From It All” valt het enorm op. Bewust?
Mijn muzikale vorming komt van de muziek uit de jaren ’60 en ‘70. McCartney is  een groot voorbeeld omdat hij een enorm groot bereik heeft met zijn stem. Ik zal nooit een even goede zanger worden als Paul McCartney zelf, maar het is zeker geen toeval dat mijn stemkleur neigt naar zijn stem, zeker niet. En ook in mijn schrijfstijl, ik ben gewoonweg gevormd door die man.

Het is dus niet zo dat je die voortdurende ‘link’ die mensen ernaar leggen probeert weg te duwen door eens iets anders te gaan proberen…
Nee, want dat zou niet eerlijk zijn tegenover mezelf. Het komt er gewoon uit zoals ik het aanvoel, je kunt je gevoel nooit bewust uit de weg gaan. Als je dat doet wordt het minder krachtig. En dan komt het ook minder goed over naar de luisteraar toe. Je moet gewoon omarmen wat je gevormd heeft, en er komt wel een fase in je leven dat je dat uit de weg probeert te gaan. Maar op het einde van de rit, grijp je gewoon terug naar wat je echt heeft gevormd. Dat zal altijd zo blijven.

Met”Little child” en “Return Of The Child” grijp je terug naar je kindertijd? Of hoe moet ik dat zien?
Teruggrijpen naar kindertijd heeft er eigenlijk niets mee te maken. ‘Return Of The Child’ gaat wel over iemand waarmee ik mijn tienerjaren bevriend was. En die was een Kate Bush fan. Een bepaald voorval deed me denken aan die tijd van toen, en dat heb ik dus als ode geschreven aan die tijd. Het is ook een link naar ‘The Man With The Child In His Eyes’ van Kate Bush. ‘Little Child’ is een beetje, in het begin van een lied, klanken die passen. In het begin van dat liedje was het er al. Het verhaal dat zich daar ontwikkeld gaat over een dame die alles op de rails leek te hebben, maar toch zichzelf verloor in een affaire die niet goed voor haar is uitgedraaid.

Iemand vertelde me ‘gooi het kind in jezelf nooit weg’ ; kijk je met weemoed terug naar wat voorbij is, of heeft het er niets mee te maken? Een beetje?
Dat zie je ook een beetje aan de hoes van de plaat met dat jongetje aan de voorkant, en de andere kant die man. Die connectie met je kindertijd blijft er altijd. En ook, hoe ouder je wordt hoe meer verleden je krijgt. Je hebt gewoonweg een schat aan verhalen om naar terug te  grijpen. Je tienertijd is de periode dat je het meest gevormd wordt. Heel veel in je later leven refereert dan ook naar die tijd van toen.

Het is ook opvallend hoe je de te zeemzoetige aanpak weet te omzeilen door een soort weemoedig in te verbergen, die deels de alternatieve muziek fan weet aan te spreken; o.m. “Help Me Stand” is er een mooi voorbeeld van. The Beatles waren grootmeesters om dit te doen; een bewuste aanpak of is het iets dat naturel groeit?
Dat is ook iets wat het voor mij moeilijk maakt om echt ‘door te breken’. Toen ik zestien was, dat was de tijd van de Grunge en gitaarbands, was dat voor mij net iets te heavy. Maar de echt pure pop muziek was me dan weer te glad. Daardoor, ook binnen mijn eigen muziek, terecht op een soort binnenpad. En je weet hoe mensen zijn. Ze willen muziek duiden of er een label op kleven, zeker als je op de radio wil gedraaid worden. Het is gemakkelijker als je ofwel underground bent, ofwel een pop artiest. Daar zit, qua verkoopbaarheid, dus een beetje de moeilijkheid bij mij. Als ik mijn muziek op Spotify zet, om maar een voorbeeld te geven, moet ik ‘genre’ kiezen. Weet ik veel welk genre ik doe (haha). Het is dus best lastig, maar het is geen bewuste  keuze, het is gewoon wie ik ben. Moest iemand me vertellen je verkoopt gegarandeerd één miljoen platen als je zus of zo doet? Dan denk ik dat ik het wel doe. Maar niemand kan me dat garanderen. Om het hard te zeggen, kun je beter met je eigen visie ‘ten onder gaan’ dan het volgen van een slappe visie van iemand anders die er uiteindelijk geen verantwoordelijkheid voor neemt. Maar dat moment komt niet, want niemand heeft helemaal de wijsheid in pacht. Dus blijft ik gewoon doorgaan op deze wijze.

Mocht je die raad opvolgen, loop je toch de kans je eigen identiteit te verliezen? Wat an sich ook niet zo goed is …
Een dikke portemonnee en wat Wereldhits maken zou ook wel leuk zijn. Je moet je eigenheid blijven bewaren daarin, dat is een feit. Maar er zijn voldoende voorbeelden van artiesten die wel toegevingen hebben gedaan, zonder zichzelf compleet te verloochenen. En die in een formule terecht komen die heel goed werkt. En die dan, met die hits onder de arm, heel lang muziek kunnen maken op hun eigen voorwaarde. En dat is een model dat ik wel zou kunnen aanvaarden. Maar dat kan ik dus alleen, als men mij 100% de garantie zou kunnen geven dat dit daadwerkelijk ook gaat lukken.

Je bent een ware verteller, die een gevoelige snaar kan raken, zoals enkel een grootmeester als Paul McCartney dat kan …
Waar blijf je die inspiratie vandaan halen om telkens weer te verrassen?
Mijn eigen leven is best wel stabiel. Ik heb fijne kinderen, en een fijne vrouw. Ik heb weinig stress en trauma’s. Mijn inspiratie komt vaak van situaties met mensen om me heen. Zoals ‘Help Me Stand’ dat is geïnspireerd door wat vrienden doormaakten. ‘Save Me’ gaat dan weer over iemand die ergens in het begin van zijn leven liefde heeft gemist, en daar op ver gevorderde leeftijd nog steeds de gevolgen van draagt en hulp vraagt: ‘red mij, hou van mij’. Ik ben heel gevoelig voor zulke dingen die ik dan hoor, zie of lees. Het gaat dus niet zozeer over mezelf, het gaat meestal over iemand die ik ken. Mensen die het moeilijk hebben om het geluk uit zichzelf te halen. Het kan dus van alles zijn eigenlijk..

Ik zie ietwat dezelfde mooie lijn doorheen al die platen; wat is volgens jou echter het grote verschil tussen deze plaat en de vorige?
Dat is een goede vraag, want eigenlijk omschrijven de drie platen het verhaal over mijn muzikale en mijn echte leven. En vaak over het nadenken van wat ga ik nu doen.  Ik ben, terloops, erover aan het nadenken om een helemaal Nederlandstalige plaat te gaan maken. Om terug te komen op uw vraag. De vorige plaat ‘Parallel Universe’ was een fase uit mijn leven waar ik nadacht over ‘wat als ik op die of deze moment links was gegaan en niet rechts’ om het zo uit te drukken. Ik zou het niet meteen een midlife crisis durven noemen. Maar nadenken over ‘wat als’ staat centraal op die ‘Parallel Universe’. ‘Wigman Reurns’  ging meer over de directe relaties in mijn leven toen. En bij deze ‘Sooner /Later’ haal ik mijn inspiratie minder uit mijn persoonlijke leven en bevindingen. Maar meer over om wat ik om me heen zie. En uiteraard zitten er nog wel wat persoonlijks in. Laat me stellen, er zijn liedjes die niet op de vorige passen, andere dan weer wel. De drie samen vormen een soort verhaal, dat af is.

Als het verhaal af is, wat is dan de volgende stap?
Dat is het mooie eraan, ik heb ooit een lied geschreven – zes jaar geleden – in eigen taal over de streek waar ik ben opgegroeid. Dat is een lied dat blijft hangen, ik speel het ook in mijn theater shows. Vaak vertellen mensen me, ‘’ het was een heel leuke show, maar dat nummer in het Nederlands was toch iets bijzonders’’ dus ik zat te denken, misschien zit daar nog een helemaal nieuw te veroveren gebied? Door in het Nederlands te zingen, merk ik wel dat ik stilistisch meer in de Franse chansontraditie terecht kom. Het is een heel andere weg dan wat ik nu doe. Dat zal de komende jaren een voor mijn te ontdekken gebied zal worden, in mijn eigen Nederlandse taal muziek uitbrengen.

De tijd dat in het Nederlands zingen ‘fout’ was, ligt ook achter ons. Ook nu dankzij Nederlandse voorbeelden Joost klein, Froukje, Merol en Goldband. Er is een publiek voor …
Absoluut. In mijn jonge tijd, meer in Nederland dan in Vlaanderen, was het niet ‘cool’ om in het Nederlands te zingen. We zijn heel gefocust op de Angelsaksische markt, alles wat uit Amerika komt gebeurd hier tien jaar later ook. Vlaanderen heeft meer zijn eigen identiteit. In  Nederland, zeker als ik begon met muziek maken, dacht men veel in ‘’ om de wereld te veroveren moet je in het Engels zingen’’. Het is voor mij gewoon een nieuw te verkennen gebied, en in de huidige tijdsgeest past in Nederlands zingen zeker beter..

Ik heb al lovende recensies gelezen; hoe waren de algemene reacties op deze plaat?
Heel goed. Sommige mensen uit mijn intieme kring, de bassist die op deze plaat heeft gespeeld is mijn zwager, vinden het de beste  van de drie. ‘Je hoeft niets te bewijzen, en dat hoor je heel duidelijk’,  zei hij me. Het is een heel ontspannen plaat, er zit diepgang in. maar ook mensen die mijn muziek kennen zijn euforisch, ik heb nog geen wanklank gehoord dus..

Door al die positieve elementen zou je een ruim publiek kunnen bereiken, zowel in Sportpaleis kunnen staan, maar ook de clubs plat spelen. Optie? Of wat gaat er ‘mis’ dan? Of zie je dat niet zo …
Het begint al met mis gaan bij mezelf waarschijnlijk. Ik heb geen platenmaatschappij of boeker. Ik heb ook geen budget om heel hard te trekken aan die promotie. Muziek heeft vaak te maken met op het juiste moment de juiste mensen tegen komen en kennen. Sportpaleis of Ahoy lijkt me te gek, laat ons beginnen met Paradiso… ik zou heel graag in die grote stadium spelen, maar dan zit je in een andere divisie als het ware. Er gaat veel meer geld om en zo, dat budget is er gewoonweg niet. Wat me langs de andere kant heel goed bevalt is kunnen spelen voor circa 150 mensen die ik recht in de ogen kan kijken. Waarmee ik een rechtstreeks interactie heb.  Wat belangrijk is, om die doorbraak te forceren, is drie dingen. Een platenlabel, een boeker en promotie. Als een van die drie dingen er niet is, dan zeggen die andere twee ‘dat kan niet want die derde is niet in orde’ en dat is bij mij dus bij alle 3 het geval, helaas… Op het moment lukt het niet om iemand te vinden die me wil lanceren… dus doen we gewoon rustig verder.

Iets anders. De sociale media, het voortdurend streamen en andere Tik-Tok elementen  hebben een negatieve invloed op de creativiteit van artiesten, maar toch blijf je fysieke platen uitbrengen, waarom?
Ik ben niet per se een romanticus. Maar ik besef de waarde van een echte fysieke plaat nog steeds. Dat is met weinig te vergelijken en gelukkig zijn er veel mensen die dat  met mij vinden, ook bij de jongere generatie. Streamingdiensten als spotify zijn er gewoon op gericht om grote artiesten en platenmaatschappijen tot dienst te zijn. Het is niet zo dat elke artiest die daarop zit groot kan worden, zo zit dat model niet in elkaar. Eén CD of LP verkopen is zoveel meer waard dan tienduizend streams  op Spotify. Dat vertel ik mijn publiek ook. Dus voor een artiest als ik, en zo zijn er heel veel, is dat nog steeds belangrijker om fysieke platen uit te brengen.

We hadden het in ons vorig interview ook over ambities en waar je jezelf ziet binnen tien jaar, je zei ‘10 Jaar gaat sneller dan we willen, inmiddels... Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten zal hebben uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen, en met The Analogues de wereld rondtouren.’
Zijn die doelen tot nu toe bereikt? Of zijn er andere doelen bij gekomen…
Wat de solo platen betreft, daar zijn we aardig mee bezig. Met The Analogues is het goed gelukt, niet wereldwijd, maar ok. Wat met talentvolle mensen werken betreft? Dat doe ik zeker. Onlangs kwam nog een jonge talentvolle muzikant van een jaar of 17 langs, of hij eens met mij mocht samenwerken voor zijn muziek. Toen ik zo jong was, had ik niemand die me wilde of kon begeleiden. Die jongen heeft ondertussen zijn eerst plaat uitgebracht. Ik zet me dus in voor jonge mensen, en werk zeker samen met enorm talentvolle. Dus we zijn aardig op weg om die doelen te gaan bereiken. Het is een dooddoener. Maar als je gelukkig bent in je gezin en je familie, dan is alles wat niet zo goed lijkt te lukken in je professionele leven, bijzaak. En kun je dat allemaal meer relativeren. Dus wat andere doelen betreft? We zien wel wat het wordt, voorlopig ben ik een tevreden mens.

Wat staat er op de planning verder? Op tournee met deze solo plaat (ook in België?)
Live optredens vinden is nog wat moeilijk, als je een lijst hebt van clubs waar ik zou kunnen spelen.. stuur gerust door. Wat we wel gaan doen in het najaar, is met enkele ex-Analogues leden onder de naam Timebox in Nederlandse theaters een hulde brengen aan de Nederlandse beat- en pop- muziek van tussen 1964 en 1974. Bands zoals Shocking Blue, Golden Earring en Sandy Coast. Volgend jaar ga ik een album uitbrengen met de Nederlandse singer-songwriter Bertolf  en in de lente samen een theatertour doen.

Bedankt voor de fijne babbel

Pop/Rock
Diederik Nomden - een intens openhartig gesprek over de muziek en z’n veelgeprezen tributebands
Diederik Nomden
2019-10-10
Erik Vandamme

Met mijn muziek lijkt het wel zo te moeten zijn dat zeer weinigen het kennen, maar die weinigen vinden het wel allemaal heel erg mooi. En dat is ook de bedoeling

Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met welke hij de muziek van The Beatles resp. Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. De honderden live-optredens in uitverkochte theaters door het hele land, maar ook in zalen als Carré, het Concertgebouw en Ziggo Dome, hebben hem als instrumentalist, maar vooral als leadzanger naar internationaal niveau getild. Gelukkig heeft Nomden besloten om al die ervaring, zijn vrije uren en zijn energie, te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut ‘Royal Parks’ was het uitzien of hij ook met die moeilijke tweede even veel kan overtuigen. Nu, de warme gloed die over ons neer daalt, bij elke luisterbeurt opnieuw, zegt meer dan genoeg. De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74903-wingman-returns.html  We vonden hadden ondertussen een fijn gesprek met Diederik over die solo plaat, de projecten Her Majesty en The Analogues maar ook over heden en toekomst.

“Vanaf die tijd nam ik mezelf pas weer serieus, vooral doordat Jacob dat stimuleerde en zei dat ik niet zo laconiek over mijn eigen muziek moest doen. Ik heb gewoon alle nummers opgenomen die ik in de jaren ervoor geschreven had en goed genoeg vond, en het werd toen uitgebracht door Excelsior.”

Als ik uw carrière overloop heeft u al een heel parcours afgelegd. Het is begonnen met Redivider maar ook nog enkele andere zeer interessante projecten. Vertel er ons eens iets meer over hoe het ooit is begonnen?
Ik richtte Redivider in 1996 op met wat vrienden van mijn studie Muziekwetenschappen, en een van mijn beste maten Ralph Mulder (later Alamo Race Track). We kregen binnen een jaar of 3 redelijk wat exposure en een wat bekendere naam, voornamelijk door het winnen van de Grote Prijs van Nederland in 1998. In 1999 werd ik door de jongens van Johan gevraagd om bij hen te komen spelen, en vanaf dat moment kwam er vaart in mijn carrière. We maakten het album 'Pergola', speelden 2 jaar lang op elk festival en in elke zaal van Nederland. In 2001 ging ik ook bij Daryll-Ann spelen, en toen zij (en Johan ook) uit elkaar gingen in 2004 vervolgde ik mijn pad in de live-band van Ellen ten Damme. Met haar heb ik 7 jaar gespeeld en onderwijl speelde ik ook met artiesten als Bertolf (2009) en awkward i (vanaf 2009, toen ik zijn eerste plaat met hem opnam). Op een gegeven moment is het een periode wat rustiger geweest, en daarna kwamen The Analogues, en Her Majesty. Sindsdien ben ik fulltime professioneel muzikant.

Met ‘Royal Parks’ leverde je een zeer gesmaakt debuut af. Voelde dat aan als eindelijk uit de schaduw treden, want voorheen was het als onderdeel van een collectief. Of moet ik het zo niet bekijken? Hoe is dat debuut tot stand gekomen?
Omdat ik inderdaad altijd in de schaduw van anderen speelde (Jacob de Greeuw, Jelle Paulusma, Ellen, Bertolf, Djurre de Haan) vond ik het wel tijd om zelf iets te maken wat echt van mij was. Daarbij kreeg ik hulp van Jacob de Greeuw, die me een beetje productioneel heeft begeleid en me een boost in mijn zelfvertrouwen gaf. Op de een of andere manier zat daar sinds het verlaten van Redivider een beetje een deuk in. Bovendien waren de begin jaren 2000 voor mijn gevoel niet echt vriendelijk voor Beatlesque popmuziek. In de hoek waarin ik me begaf wemelde het van de coole Belgische bands, dus ik dacht dat ik nogal oubollige shit maakte (wat natuurlijk ook zo was, maar toen vond ik de mening van anderen daar nog belangrijk in ). Vanaf die tijd nam ik mezelf pas weer serieus, vooral doordat Jacob dat stimuleerde en zei dat ik niet zo laconiek over mijn eigen muziek moest doen. Ik heb gewoon alle nummers opgenomen die ik in de jaren ervoor geschreven had en goed genoeg vond, en het werd toen uitgebracht door Excelsior.

Het debuut kreeg lovende recensies, heeft het - om het zo uit te drukken - deuren geopend?
Nou nee, niet echt denk ik. Ik heb wel bij DWDD gespeeld, maar eigenlijk met de verkeerde song. We speelden “Icy Waters”, maar “She” was echt 'de song' van die plaat. Het was toen nog niet de single, maar werd de tweede single, en kreeg redelijk wat airplay op radio 1 en 2. Maar ik geloof dat ik met de band 3 live-optredens gedaan heb, waarvan 1 de door mijzelf georganiseerde cd-presentatie was. Ik kon ook geen boeker vinden, herinner ik me nog. Volgens mij was het pas nummer 7 die het wilde doen. Dat was Walter Wilhelm, For the Road boekingen. Een leuke toegewijde gast die nog een stuk of wat solo-optredens voor mij heeft geboekt. Sommige waren best leuk, andere wat minder. Maar zo gaat dat in het begin!

Met de nieuwe plaat, 'die moeilijke tweede' schreef ik.  werp je je stem compleet in de strijd. Een zeer emotionele plaat, ik hoor er ook wat Beatles invloeden in terug. Klopt dit?
Beatles-invloeden hebben er bij mij altijd in gezeten, omdat ze in mijn muzikale DNA verankerd zitten. Waarschijnlijk hoor je ze op deze plaat (nog) meer, omdat ik nu bijna alles helemaal alleen heb gespeeld en geproduceerd. Het was daarom ook geen moeilijke tweede, maar eigenlijk een rimpelloze. Geen gedoe met planning, partijen uitleggen, andere meningen, producers, ego's, heerlijk. Ik heb al 20 jaar hetzelfde muzikale klankbord: Victor Meijer. Een briljant omnigetalenteerd kunstenaar, (strip)tekenaar, muzikant, liedjesschrijver, producer, romanschrijver. Die man kan alles, en heeft een heel scherpe artistieke intuïtie en enorme kennis van zaken. Hij voelt meteen of iets 'te' is,en kan het ook heel goed uitleggen. En hij heeft achteraf altijd gelijk, ook als ik heel eigenwijs mijn eigen zin heb doorgedrukt. Dus afgezien van zijn oordeel heb ik naar niemand hoeven luisteren, omdat ik simpelweg niemand iets heb laten horen tot het af was.

En hoe waren de algemene reacties?
Mensen vinden de melodieën en klanken heel mooi, en de teksten heel persoonlijk. Met mijn muziek lijkt het wel zo te moeten zijn dat zeer weinigen het kennen, maar die weinigen vinden het wel allemaal heel erg mooi. En dat is ook de bedoeling, dat het binnen komt. Het liefst bij miljoenen, maar als dat niet zo mag zijn, ben ik in ieder geval blij dat ik geen smoelloze muzak maak. Ik denk overigens wel dat mijn muziek veel breder zou kunnen aanslaan, en het heeft vast voor een groot deel met mijzelf te maken dat ik het niet voor elkaar krijg. Zo realistisch ben ik dan ook wel weer. Om te 'slagen' moet je denk ik de tijd en bereidheid hebben om, met name als het af is, 100% energie in het traject te stoppen, en die heb ik beide simpelweg niet. Daarnaast moet het ook een beetje meezitten, maar de arbeid is nummer 1. Het ontbreekt mij ook aan PR-gaven. De social media, net even aanvoelen wanneer je wat moet posten. Ik voel het niet. Bij mij is het zo van: dit is de plaat, als je het mooi vindt: te gek. En anders niet, jammer. Ook een mooie: 'wat is het verhaal?' Weet ik veel, ik maak gewoon muziek man! The story is in the songs. Maar ik begrijp het allemaal wel hoor, het is dringen om aandacht en content is King. Laat zien dat je er bent. Als je dat spel niet beheerst wordt het lastig.

De meeste instrumenten heeft u zelf bespeeld, maar er waren ook de inbreng van top muzikanten? Hoe is de samenwerking ontstaan.
Ja, sommige nummers zijn door Bo Koek gedrumd. Hij is heel snel en flexibel, en kan heel goed in dienst van het lied spelen. Ik merk dat (voornamelijk) drummers daar vaak moeite mee hebben, alsof iemand ze ooit verteld heeft: 'Jij hebt de leiding, jij bepaalt het tempo en de partij, en laat niemand je ooit iets anders vertellen'. Maar daar heeft Bo geen last van. Als ik een simpele break wil, die ik zelf bedacht heb  omdat-ie mooi op een bepaalde plek in mijn nummer past, speelt hij die gewoon, ondanks dat hij veel meer 'kan'. Daar hou ik van.
Daarnaast heb ik Bertolf gevraagd om op een aantal nummers pedal steel gitaar en banjo te spelen, en wat backing vocals te zingen. Motel Blues schreef ik met hem, dus daar moest hij echt op spelen en zingen. Wij zingen natuurlijk al jaren samen, eerst bij zijn eigen live band en nu bij Her Majesty, dus we zijn wel op elkaar 'ingezongen'. Bertolf is echt iemand die jaloersmakend muzikaal is en dus heel goed aanvoelt wat er gespeeld moet worden en op welke plek. Kwestie van liedje opsturen, en een paar dagen later krijg ik het dan terug zonder dat ik ook maar iets hoef te editen of aan te passen. Alles raak. Heerlijk.
Voor Gamer heb ik samengewerkt met Douwe Bob. We kennen elkaar sinds 2013 ofzo, en schrijven af en toe een liedje. Dit nummer is geschreven op een gezamenlijke muzikale trip naar Hongarije, waar vrienden van mij een klein festivalletje organiseren in een oud dorpje dat ze hebben gekocht met een man of 10. Het heet The Great Yonder en wordt gehouden op een heel bijzondere plek, Bedepuszta. Wij waren er in 2014 en 2015, en dit jaar voor de derde keer. En dan doen we, naast onze solosets, altijd live een aantal nummers samen.
“I Do” heb ik samen met Jacob geschreven, en hij doet ook de backings; die opnamen had ik in 2012 al gemaakt voor een demo, die iets langzamer was, dus ik heb het hele nummer opnieuw opgenomen en zijn vocals iets versneld en in de opname erbij gezet. Onze stemmen kleuren ook mooi samen, dat was in mijn tijd bij Johan al een feest, om met hem te zingen.
Tot slot heb ik arrangementen voor strijkers en blazers geschreven en die opgenomen met de musici die het orkest van The Analogues vormen, dus daar kan ik ook mee lezen en schrijven.

"Met mijn muziek lijkt het wel zo te moeten zijn dat zeer weinigen het kennen, maar die weinigen vinden het wel allemaal heel erg mooi. En dat is ook de bedoeling, dat het binnen komt.”

Zit er ook een persoonlijk verhaal achter songs als “You Still turn me on” of “Carolina” - om maar twee te noemen -  het lijkt me het schrijven van een liefdesverhaal? of heb ik het mis
Dat heb je niet mis. “You Still Turn Me On” is eigenlijk een ode aan de lange relatie, ondanks alle hobbels die genomen moeten worden en frustratie die daar bij hoort. En hoe je toch nog na jaren verbaasd kan worden en daar opgewonden van kunt raken.
“Carolina” heb ik geschreven voor een vriendin die wist dat ze een enorme klotentijd tegemoet zou gaan, met een traject waar ze onvermijdelijk doorheen zou moeten. En ze is er doorheen gekomen, met glans.
“Not the Only One” is er nog zo een. Die had ik binnen 10 minuten. Ik wilde altijd nog een keer een soort bedankje schrijven aan mijn eerste relatie. Het was te vroeg, het ging niet, we wilden andere dingen van het leven, maar het was wel 'echt'. Ze heeft me diep geraakt, en deels gevormd, anders had ik dit niet kunnen schrijven. En het heeft haar dan weer geraakt dat ik dit voor haar heb geschreven.

Ook dat voortdurend schipperen tussen zeer trage en emotionele songs en best dansbare als “Motel Blues” vind ik persoonlijk een enorm plus punt. Is bewust voor zo een aanpak gekozen? En waarom?
Dankjewel, leuk dat je dat opvalt. Ik heb niet bewust afgewisseld in thematiek of tempo; meestal zet ik de nummers op shuffle als ik ze luister voordat de plaat af is, en dan hoor je dat sommige overgangen wel of niet werken. Die schrijf ik dan op en na een keer of 20 rolt daar dan een logische volgorde uit. En daarin spelen onbewust factoren als toonsoort, tempo, thematiek en arrangement een rol in, natuurlijk.

Het smaakt vooral naar meer, zit er nog meer moois als dit in de koelkast?
Jazeker, de telefoon staat bomvol halve ideeën. Ook een gevaar, want Paul McCartney zei laatst in een interview dat hij dat ook heeft, en dat je dan heel snel een ideetje opneemt en dan tegen jezelf zegt: 'I'll finish that later'. And you never do! En zo is het wel een beetje. Maar vaak pak ik dan zo'n ideetje en dat moet dan op die dag, of de volgende dag, af. En dat werkt best goed, zo is met “Wingman” ook gegaan.

Over een ander project 'Her Majesty' daarmee houden jullie de sound van Crosby, Stills, Nash & Young levendig. Hoe zijn de reacties hierop? En al enige reactie gehad van bijvoorbeeld Neil Young zelf?
Geen reactie van de mannen zelf, en dat is prima. Dat zijn dromen die je als twintiger hebt: 'als ik toch eens …. zou kunnen ontmoeten'. Heb ik trouwens nooit met CSNY of wie dan ook gehad, alleen maar met Johan Cruijff en Paul McCartney. Ik droomde daar vroeger ook echt van, dat ik dan met Paul McCartney een lied schreef. Maar die dromen zijn vervlogen. En dat is maar goed ook, denk ik.

Hoe is het project tot stand gekomen feitelijk?
Her Majesty was een bestaande band, in iets andere personele bezetting, die in het leven is geroepen om ‘Abbey Road’ live te spelen (Jazeker!). Dat deden ze vanaf 2007, en ik heb daar ook wel een ingevallen. Op een gegeven moment deden we in losse samenstelling een eenmalig concert met de muziek van CSNY, en dat klikte zo goed dat we hebben besloten er een klein theatertourtje aan te wijden. Maar doen mochten we bij DWDD spelen en ontplofte de boel. Binnen 1 avond was de tour uitverkocht en werden alle concerten geüpgrade naar grote zalen. En we spelen nog steeds! We gaan vanaf januari touren met 'Are you ready for the country - the history of country rock'. Lekker bandje hoor, kom vooral langs!

"Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten heb uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen te hebben gemaakt, en met The Analogues de wereld over te gaan"

The Analogues, het project rond The Beatles is ondertussen zeer succesvol gebleken, zeer veel respons op sociale media en volle zalen. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn eigenlijk unaniem laaiend enthousiast. Dat is wel echt de magie van The Beatles denk ik, in combinatie met hoe wij het werk uitvoeren. Puur op sound, originele instrumenten, alles live (ook strijkers en blazers) en heel gewetensvol. Toen we eraan begonnen hadden we niet kunnen vermoeden wat het effect zou zijn. Mannen van mijn vaders leeftijd, tot tranen geroerd omdat ze nooit gedacht hadden dit werk ooit live uitgevoerd te zien worden. Schitterend. In de diverse buitenlanden is er ook heel veel jong publiek, trouwens. Fijn is dat!

Het project stopt helaas na deze tour met ‘Abbey Road’, zeer jammer. De fans smeken om meer. bestaan er mogelijkheden naar de toekomst toe, of is dit echt het eindpunt?
Nou, het project is in die zin ten einde, dat we in NL de integrale uitvoeringen van de studioplaten hebben voltooid. Maar we zijn in FR bijvoorbeeld pas net begonnen, en in Duitsland staat er nog een Abbey Road-tour, en in UK ook. Dus we nemen wel een forse pauze in NL. En we gaan bekijken: hoe nu verder? Maar eerst nog 2 mooie shows in de Ziggo!

Het blijkt ook nog maar eens wat een unieke genieën The Beatles waren, ik vergelijk ze met componisten als Bach, Beethoven en Mozart .  Composities die eeuwig zullen mee gaan. Dat viel me trouwens ook op aan dat optreden in Lotto Arena. Hoe moeilijk was het om die songs echt tot stand te brengen? Want dit leek me geen gemakkelijke opgave.
De kaders zijn bekend, de partijen zijn bekend. Dat is een voordeel, maar ook een nadeel want iedereen kent de platen van A tot Z en weet precies als er ergens iets ontbreekt. Moeilijk vind ik het niet echt, omdat ik mezelf onbewust hiervoor heb opgeleid. Sinds mijn pakweg 13e speel ik alles van The Beatles, op alle instrumenten. Ik dacht, toen ik een jaar of 22 was: 'Ok, dit heb ik dus allemaal voor niks gedaan want ik heb het hierna nooit meer nodig'. Je moet bedenken dat het in de 90's, zeker in de alternatieve scene, enorm uncool was om covers te spelen. Dat werd niet serieus genomen. Daar kwam in de jaren '10 langzaam een kentering in, hoofdzakelijk omdat de originele uitvoerende òf dood waren, òf hun eigen werk uit die tijd niet meer konden of wilden spelen, òf het niet spelen in de versies die iedereen kent. Daar blijkt dus een hele grote markt voor te zijn. Muziek is emotie, en emotie hangt ook aan je zintuigen. Een plek, een geluid. En de muziek van The Beatles zit in iedereen.

"Hij weet dat we bestaan, en via een wederzijds contact heeft hij eens per mail iets gezegd in de trant van: 'well done', of zoiets.”

Trouwens waar komt die adoratie voor Beatles vandaan? 
Het zou iets te maken kunnen hebben met hun onmetelijke, kwalitatief op eenzame hoogte staande repertoire. Deze mannen zijn nooit blasé geworden, maar altijd fris, nieuwsgierig, experimenteel en   muzikaal hongerig gebleven. En nog steeds hè, als je Paul hoort praten. En mijn God, wat waren ze cool.

Al enige reactie gekregen van Paul McCartney? want eerlijk, u verkoopt hier toch redelijk grote zalen in België en Nederland mee uit?
Hij weet dat we bestaan, en via een wederzijds contact heeft hij eens per mail iets gezegd in de trant van: 'well done', of zoiets.

Wat ander moois staat er nog in uw platenkast? met andere woorden wie zijn uw verdere invloeden
Haha da's een goede. Laten we zeggen: 95% is van voor 1972. Pink Floyd, Led Zeppelin, Free, Joni Mitchell, Judee Sill, Buffalo Springfield, sommige nummers van Procol Harum. Tja, als dat de standaard is, samen met The Beatles, ben je niet zo snel onder de indruk van 'nieuwe' dingen. Ik vind sowieso heel weinig platen in zijn geheel goed. Soms komt er iets langs dat ineens langer dan 5 minuten spannend blijft. Motorpsycho vond ik een tijdje wel te gek. Maar volg ik ook al even niet meer. Calexico, ook mooi.

Wat de toekomst betreft, een nieuwe solo plaat? een vervolg op die voornoemde projecten? Wat mogen we verwachten?
Graag! Er zijn altijd veel plannen. Een eigen plaat heb ik zelf in de hand natuurlijk. En ik heb de smaak wel te pakken, dus die komt er. Daarnaast willen zowel Bertolf en ik als Douwe en ik een duoplaat maken, dus dat wordt nog dringen op de podia ;-)
En van The Analogues mogen we in de toekomst ook eigen werk verwachten. En, wie weet, van Her Majesty ook wel.

Als je kijkt naar de zeer verre toekomst - dat is trouwens een vraag dat ik iedereen stel hoor - waar ziet u zichzelf binnen bijvoorbeeld 10 jaar? of zou u zelf graag willen zien
10 Jaar gaat sneller dan we willen, inmiddels... Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten heb uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen te hebben gemaakt, en met The Analogues de wereld over te gaan. Niet te vaak, beetje in het ritme 3 weken weg, maandje thuis. Zoiets. Japan, Zuid-Korea, de VS, Zuid-Amerika. En natuurlijk in ons schitterende Europa! Ik kan niet wachten man. Met het klimmen der jaren krijg ik het gevoel dat er steeds meer mogelijk wordt en deuren opengaan.

Bedankt voor dit fijne gesprek en veel succes in alle projecten in heden en toekomst. Hou ons op de hoogte!