OvO - Aidan Baker & Felipe Salazar – Alone: Triplet in Magasin 4!
Industrieel geweld

Een triplet vanavond in Magasin 4. Iets later dan verwacht gaat AlonE van start. En hij staat, what's in the name, alleen op het podium., met niets meer dan een gitaar, effectpedalen en een samplebakje. Daarmee creëert hij landschappen van geluid. Hij haalt er ook nog een strijkstok bij, die hij eerder gebruikt als drumstok dan om zwevende melodieën te produceren. Ook zijn stem staat bol van de effecten waardoor het geheel heel mechanisch gaat klinken. Echte nummers maakt hij niet of legt er een zodanige laag noise over dat de basissong niet meer te horen is. Er zit wel ritme en melodie in, maar de laag erover is wat te dik en de variatie, ja, die is er eigenlijk zo goed als niet. Het is allemaal iets te weinig verrassend genoeg, behalen het stuk parlando in het Frans misschien.

Aidan Baker & Felipe Salazar kiezen er ook resoluut voor om landschappen te schilderen. Aidan Baker op gitaar (je kent hem misschien van Nadja) en Felipe Salazar op drum. Deze zijn met twee, at het geheel, in vergelijking met AlonE, toch veel voller doet klinken. Als het ware een extra (2e) dimensie. Hier evenwel geen noise maar gepolijste, ijle gitaartonen die door de lucht lijken te zweven en die beelden oproepen van verre oorden in de mist (doet mij spontaan aan Noorwegen denken).
Muziek dus die je doet wegdromen. En net daar ligt het gevaar. Soms verslapt de aandacht wat en dwaalt de geest wat af, weg van de muziek en terug naar je eigen gedachten. Maar of dat nu een slechte zaak is? Ik vind alvast van niet.
Wanneer het ritme van de drum de hoogte ingaat worden we weer brutaal de zaal ingetrokken. Het repetitie blijft, maar door de extra vaart wordt het toch een pak boeiender. Ook al blijft de gitaar haar ijle tonen loslaten op de zaal.
Het optreden gaat naar een hoogtepunt, een crescendo, zowel qua tempo als betrokkenheid. Het zuigt je mee naar onverklaarbare hoogten. Om dan, bij het laatste nummer opnieuw zachtjes met de voeten en je droomwereld te landen. Of iS het hùn droom? De scheiding is moeilijk te leggen.

OvO bestaat uit 1 man en 1 vrouw. De mannelijke helft neemt de drum voor zijn rekening. Een mix van elektronische drum en akoestische. De vrouw staat in voor zang en gitaar. De mix van elektronisch en akoestisch is de dragende kracht van de band. Het geeft de muziek iets industrieels alsook organisch. De stem wordt vervormd op alle mogelijke manieren, maar dat ze kan zingen, daar bestaat geen twijfel over. OvO gaat voor niets minder dan de totale vernietiging. Trommelvliezen, gedachtenstromen, gevoelens. Waar je mee achterblijft is een schim van jezelf. Kompleet platgebombardeerd onder de dreunen van OvO. Haar oerschreeuw dringt door merg en been. OVO is meer dan alleen maar muziek. Het is een totale belevenis die lang aan het lijf blijft kleven. Muziek die je in een trance brengt, bezwerend zoals de betere voodoospreuken. Gevaarlijk voor toevallige voorbijgangers.
Een heel optreden op de gaspedaal blijven duwen is misschien iets te lang. We bleven wachten om af en toe naar adem te happen, maar een rustpunt kwam er niet. Knal rechtdoor.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/aidan-baker-and-felipe-salazar-05-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alone-alienz-05-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ovo-05-02-2014/
Organisatie: Magasin 4, Brussel