We keken er al een tijdje naar uit : Pat Travers in zaal ‘Splendid’ in Lille ! Ik hoor het U al zeggen : Pat ‘who the fckng hell‘ Travers ?!?!? ...... Ok dus, tijd voor een korte introductie ! Wat voorafging : We schrijven ergens midden jaren 70 : Een jonge Canadees trekt naar Londen in de hoop daar een carrière als rockster uit de grond te stampen. Aanvankelijk lukt hem dat ook en met de UK als uitvalsbasis slingert ie een 3-tal swingende, stomende bluesy hard rock LP’s de wereld in.  Stuk voor stuk klassiekers in het genre, waarop Travers zich reeds met een typische eigen stijl profileert, getekend door zijn krachtige stem en vooral zijn unieke mix van bijtend heavy, maar tevens bluesy en funky gitaarspel.  Platen die hoog aanzien genieten in de Britse 70’s hard rock scene, getuige daarvan de gastrollen door grootheden als Deep Purple’s Glenn Hughes of Thin Lizzy gitaristen Brian Robertson & Scott Gorham (ook huidig Maiden drummer Nicko McBrain maakte toen deel uit van zijn band). Eind jaren 70 trekt ie - een pak ervaring rijker – terug naar de nieuwe wereld, en van de hernieuwde Pat Travers Band verschijnt in 1979 ‘Go For What You Know’,  simpelweg één van de beste heavy rock live albums uit de ‘glorious seventies’!

Fast forward 32 jaar ... naar de ‘Splendid’ in Lille : Zaaltje voor de helft gevuld met naar schatting een paar honderd vooral grijzende, kalende mannen, al dan niet met bierbuik, waarvan ik vermoed dat de meesten inderdaad die fantastische live plaat destijds grijs gedraaid hebben.
Opwarmer van dienst was de Franse Lynyrd Skynyrd tribute band ‘Swamp’. Te laat om de volledige set mee te pikken –wij komen immers van ’t buitenland- maar wat we nog hoorden en zagen smaakte wel naar meer. Een stel eveneens grijzende (maar bijlange niet kalende) veertigers en vijftigers die hun idolen alle eer aandeden : “Gimme Back My Bullets” stond als een huis, gevolgd door een pakkende versie van “That Smell” (een persoonlijke LS favoriet !). De set werd –hoe kon het ook anders- afgesloten met een daverend “Free Bird”, waarin de drie lead gitaristen om beurt compleet loos mochten gaan, zoals het hoort !! Swamp : een waardig Europees alternatief voor de nog steeds actieve echte Skynyrd, die zich hier amper nog laten zien, en die op zich eigenlijk ook al een soort veredelde tribute band is!

Pat Travers dan : Meteen met de toon zettend met opener “Life in London” gevolgd door het slepende “Crash and Burn” en een sterk “Heat in the Street”, die laatsten beiden titelsongs van enkele van zijn jaren 70 LP’s. Na een 2-tal songs uit de laatste CD ‘Fidelis’ -degelijk, maar niet de klasse van zijn vroegere werk- trakteert Travers ons op een schitterende uitvoering van “I La La La Love You”, uit de vroege eighties plaat ‘Black Pearl’. Niet meteen de beste song van die plaat, maar live wint de song wel degelijk aan kracht.
Voor zijn huidige incarnatie van de PT band, heeft Travers ook Sandy Gennaro terug opgevist, drummer op enkele vroege jaren 80 platen (Gennaro toerde recenter ook met niemand minder dan legende Bo Diddley, tot kort voor diens dood in 2008). Sinds enkele jaren ook een vaste waarde in de de PT band is gitarist Kirk McKim, die naast frontman Travers excelleerde in een hemels “Stevie” en in de vlammende up-tempo bluesrocker “Rock & Roll Susie” (2 top-tracks van die prachtplaat ‘Makin’ Magic’ uit 1977).
In de jaren 90 stortte onze man zich, net als geestesgenoot wijlen Gary Moore, met veel passie op de blues. Dit uitte zich vanavond in een sublieme versie van “Red House”, waarin ook de uit Texas afkomstige McKim vrij spel kreeg en bewees niet te hoeven onderdoen voor zijn huidige werkgever.  Nog een ferme lap blues – met PT op slide gitaar - in een stampend “If I had Possession over Judgement Day”,  een Robert Johnson blues classic uit 1935 (!). Hoogtepunt van de avond dachten we, maar dan hadden we het verpletterende “Snortin’ Whiskey” en vaste afsluiter “Boom Boom (Out Go the Lights)” nog te goed. Die laatste is oorspronkelijk een Little Walter blues standard uit 1957,  die PT zich als het ware toegeëigend heeft en die sinds zijn debuut in ‘75 onmisbaar is in elke live-set ..... en terecht !
Na amper één bisnummer hield de band het voor bekeken, maar wat voor één : Knal erop met alweer een up-tempo blues klassieker in een heavy PT jasje : “Statesboro Blues”, ronduit schitterend !!

Een uiterst gesmaakt weerzien dus met de ondertussen 57-jarige gitaarheld, EN een geslaagde kennismaking voor die (enkele) jonge gasten in het publiek die doorhebben dat de ‘seventies’ garant stonden voor veel van de beste rock muziek ooit.
 Eén kritische noot -als die dan toch moet-  : Het mocht gerust wat langer ! Maar dit werd na het concert –voor wie er nog was- ruimschoots gecompenseerd door een handtekeningetje, een fotootje en de kans voor een persoonlijk complimentje aan de man zelf ! ‘Great show, Mr. Travers !’

Setlist : Life in London – Crash and burn – Heat in the street – Josephine – Ask me baby – I la la la love you – Stevie – Rock and roll Susie – Red house – If I had possession over judgement day – Snortin’ whiskey – Boom boom (out go the lights) – Statesboro blues.

Organisatie: Vérone Productions, Lille