Soms gaat het niet gewoon een beetje mis, maar goed mis. Daar kan Pauwel (vroeger Pauwel De Meyer) van meespreken. Op een bepaald moment verloor hij voor de zoveelste keer zijn job en werd hij in zijn familie geconfronteerd met een ernstige ziekte. Maandenlang kon hij die ‘bad trip’ niet van zich af schudden. Om niet bij de treurwilgen ingedeeld te worden, wil hij het songmateriaal uit die periode liever niet uitbrengen. Of misschien toch eentje: de single “Waves”.
“Waves” dobbert op een wel heel kalme, zonnige zee en dat is het werk van de Amerikaanse pianist Aaron Embry (Elliott Smith, Edward Sharpe). Het pianospel roept herinneringen op aan singles van The Sands en is samen met de klarinet van Joachim Verbeke meer dan voldoende tegengewicht voor de toch wel zwartgallige lyrics van Pauwel. Verdriet in een snoeppapiertje gewikkeld zoals ook Nomden dat recent nog deed.
Deze “Waves” is heel breekbaar en heeft toch de schittering van een
Waves -single-
Pauwel
Starman Records
“Witches” is de eerste single van Pauwel, de nieuwe nom-de-plume van Pauwel De Meyer. Onder die ‘volledige’ naam bracht hij in 2017 nog de EP ‘Witches’ uit met een akoestische solo-versie van deze track. Deze versie lijkt opnieuw een akoestische en lofi kampvuursong te gaan worden, maar na de intro vallen een diepwarme bas en een lichte drum in. Met die erbij wordt deze single opgedreven tot zomerse laidback droompop, een beetje zoals we die ook al hoorden op Pauwel’s album ‘Having Fun’.
Onbeschaamd catchy en voluit dreamy. En met een heerlijke outro die ze gerust tot een kwartier mogen oprekken. Als dit de voorbode is van een nieuw album, dan komt dat wel goed.
Witches -single-
Pauwel
Starman Records
In navolging van zijn album ‘Having Fun’, dat door pers en fans heel goed onthaald werd, heeft Pauwel De Meyer de nieuwe digitale EP ‘Witches’ uitgebracht op Bandcamp en binnenkort op alle digitale platformen. De uitgave viel samen met zijn tournee door Duitsland en de UK.
‘Witches’ is volgens Pauwel De Meyer een schetsboekje met bevindingen over de stad en de dingen die hij daar doet. Het is een terugkijk op jeugd en verval. De nummers zijn kort en eenvoudig. De teksten zijn koortsdromen. Alles werd opgenomen in de kelder van De Meyer met een minimale bezetting. Hij moest ze opnemen vooraleer hij echt aan een nieuw album kon beginnen.
“There’s No Wrong In Settling Down” is zoals de andere drie nummers kort, akoestisch, ongekunsteld en ingespeeld met een warm, bijna tastbaar gitaargeluid. In tegenstelling tot de andere tracks heeft deze een nerveuze finale die vaagweg wat verwijst naar “The End” van The Doors.
Titeltrack “Witches” zou een leuke aanzet voor een rocknummer kunnen zijn. Benieuwd hoe dit nummer zal klinken als het helemaal aangekleed is, met een volle bandbezetting en mooie arrangementen, zoals De Meyer het zo voortreffelijk deed op ‘Having Fun’.
Op “Heartbreaker” verkent De Meyer voorzichtig de blues en geeft er zijn eigen draai aan. Afsluiter “Molly” is veruit de vrolijkste song op deze EP. Het is de enige track die nagenoeg de hele band laat horen en er is zelfs al een begin van een mooi arrangement uitgewerkt. “Molly” heeft veel potentieel om een radiovriendelijk rocknummer te worden in de stijl van pakweg Bear’s Den, maar met een song die afklokt op ruim minder dan twee minuten heeft De Meyer wel nog wat werk.
‘Witches’ is een mooi schetsboek. Hopelijk zien we deze vier pareltjes volledig uitgewerkt terug op dat volgende album.
https://pauweldemeyer.bandcamp.com/album/witches
‘Having Fun’ is het derde solo-album van Pauwel De Meyer van Monster Youth. Op dit album heeft hij zijn Monster Youth-maatjes Koen De Gendt op gitaar en Klaas Borms op drums, zodat de grens tussen de twee bands wel heel dun wordt.
De muziek ademt wel een andere sfeer dan Monster Youth. Having Fun is ook minder folky dan voorganger ‘Hideaway’ en gaat meer op zoek naar de perfecte popsong, met veel rijkere arrangementen en meer aandacht voor sfeer en melodie.
‘Having Fun’ opent met “Lonely Boys”, wat een mooie aanzet is, maar geen volledige song oplevert. “Here Again”, de eerste single uit het album en samen geschreven met bassist Anton De Boes, gaat dan direct in de richting van de perfecte pop om uit te komen in de buurt van Wilco en My Morning Jacket. Zoals in wel meer songs op dit album krijgt deze track veel laagjes maar zitten er in de tekst weinig weerhaken, al is de sfeer wel altijd duidelijk.
“Nothing To Prove” en “Eiaha Ohipa” starten beide ingetogen, maar worden dan laagje per laagje instrumentaal ingekleurd naar een rockende finale. “Mom’s Car” opent met een prachtige gitaarlick die niet had misstaan op een vroeg Chris Isaak-album en scheert daarna langs invloeden als Buffalo Tom, Soul Asylum en The Jayhawks. Dit is een song die het zeker goed zou doen op Radio 1 en misschien zelfs ruimer kan aanslaan dan dat.
Het album van Pauwel De Meyer heeft nog enkele pareltjes: “Easy” is een beetje een verkoelde en tegelijk psychedelische versie van The War On Drugs, terwijl “Shana-Na” een onbeschaamd vrolijke kruisbestuiving is van The Beach Boys met Bon Iver.
‘Having Fun’ is een dromerig en bij momenten vrolijk album dat vaak heel dicht in de buurt komt van de perfecte popsong. De bescheiden rock-toetsen maken dat Pauwel De Meyer tegen heel wat genres aanschurkt zonder er resoluut eentje uit te kiezen. Bij de mooiste songs wordt het gaspedaal licht ingedrukt. Een perfect album om ’s nachts mee te nemen als je nog een lange rit op de snelweg voor de boeg hebt of om in de lente van de eerste zonnestralen te genieten.
Nederlands 
Français 
