Peter Doherty - Puppy’s en gevoelige snaren
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere


Zoals de Handelsbeurs eerder aankondigde: “Het is moeilijk om niet in de ban te geraken van Peter Doherty”. Sinds 20 jaar staat hij op de planken en vult hij onze platenkast met The Libertines en Babyshambles. Als solo-artiest moet hij echter ook niet onderdoen.

Pete heeft zijn leven back on track en bracht in maart een nieuwe plaat ‘The Fantasy Life Of Poetry & Crime’ uit. Dit is zijn vierde soloalbum uitgebracht via zijn eigen Strap Originals label. Hij maakte het album samen met de Franse Frédéric Lo. Elk nummer van het album werd voorgesteld, en werd doorspekt met werk van andere albums, andere bands of covers. Niets dat multitalent Pete Doherty niet kwetsbaar kan laten klinken. Wij zaten alvast met een krop in de keel.

Starten deed de Brit met de titelsong. Het deed denken aan de intro van een oude spionnenfilm, waar alles wel mysterieus is, maar net iets trager gaat dan in de gemiddelde nieuwe Bondfilm. “Invictus” klinkt dan weer frivool en lichter dan de rest van zijn werk. “Yes I Wear A Mask” was dan weer een voorbeeld van een song vol tristesse. Puppy ogen erbij en ons hart smolt opnieuw helemaal voor Pete. Over puppy’s gesproken: de hond die de band vergezelde op het podium genoot mee van de melancholische nummers en de vele aaitjes van de fans op de eerste rij. Het maakte alles zo ongelooflijk huiselijk en gezellig. De sfeer was er één van “we zijn hier onder ons, en dat is genoeg”. Met “All At Sea” bracht Doherty een eerste nummer dat niet op ‘The Fantasy Life’ staat. De song werd ooit gecut van het debuutalbum van The Libertines, maar zag alsnog het levenslicht met Peter Doherty & The Puta Madres. Helemaal geen topsong, maar je voelt dat Doherty het als zijn kindje behandelt, zoveel gevoel legde hij in deze up tempo tearjerker.
Voor de rest genoten wij enorm van “The Glassblower”, omdat het je helemaal meeneemt in een verhaal, waarbij het steeds voller en voller klinkt doorheen de song. “Rock & Roll Alchemy” was dan weer het zachtste rocknummer dat we ooit hoorden. Ongelooflijk schoon hoe Doherty erin slaagt om je mee te vervoeren met zijn unieke stem, ook al klinkt die af en toe wat vals.
Als afsluiter van de prachtige set tokkelde Peter op onze meest gevoelige snaar. Een piano en een stem is het enige dat je nodig hebt om te dromen.
En een droom was het vooral voor Bob en Laura. Bob vroeg haar op het podium ten huwelijk voor bisnummer “For Lovers”. En zij zei ja. Geen betere manier om je verloving mee te starten, dunkt ons! Het nummer zelf is ook best mooi, en we kunnen al raden wat de openingsdans zal zijn. Het hoogtepunt werd opgevolgd door Libertines song “You’re My Waterloo”. En Pete Doherty stuurde ons huiswaarts met een blijven hangend ‘Salomé’.

Setlist: The Fantasy Life of Poetry and Crime - Invictus - The Monster - The Epidimiologist - Yes I Wear A Mask - Ballad Of - Keeping Me On File - All At Sea - The Glassblower - Rock & Roll Alchemy - You Can’t Keep It From Me Forever - Abe Wassenstein - Far From The Madding Crowd - For Lovers - You’re My Waterloo - Arcady - Salomè

Neem gerust een kijkje naar de pics

https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1969-peter-doherty-11-05-2022

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent ikv Everything UK)

Peter Doherty & The Puta Madres -  Set ok  - Missing link het Doherty-esque
Peter Doherty
Trix
Antwerpen
2019-05-16
Emile Dekeyser

Geachte heer Doherty,
Beste Peter,

Vooreerst proficiat met je 40 ste verjaardag, zo’n dikke 2 maand geleden. “Pete die de 40 haalt? Wie had dat 15 jaar geleden durven voorspellen?” vroegen velen zich luidop af. Jij counterde dit magistraal met de bedenking dat het niet de Doherty van toen is die het gehaald heeft. Niet Junkie Pete, wel de Muzikant Peter Doherty.

Er is dit jaar nog een andere verjaardag ook, eentje die je wellicht was ontgaan zonder deze brief. Het is namelijk 10 jaar geleden dat ik je voor het eerst zag. 4 augustus 2009, Lokerse Feesten. Het begin van een mooie periode die mij tot in Londen (Hyde Park & Brixton Academy), Parijs (Bataclan), Amsterdam (Paradiso), Margate (Sharabang), en talloze Belgische concertzalen heeft gebracht.
Eentje daarvan is Trix. Het eerste bezoek aan de Antwerpse zaal vond ook plaats in dat bewuste jaar 2009. We moeten eerlijk zijn, je vertoning toen was schabouwelijk. Wat ik me er vooral van herinner is dat je iets te enthousiast in de Duvels vloog en vervolgens het podium onderkotste. Ach geen zorgen, het is ons allemaal wel eens overkomen.
Wel een mooie geste, dat je om dit 10-jarig jubileum te vieren nog eens afzakte naar diezelfde zaal. De details zaten alvast goed: je droeg krak hetzelfde QPR-shirt als die avond in Lokeren, en je opende met “Travelling Tinker”, een eerbetoon aan je overleden boezemvriend Alan Wass, die bij die vorige passage in Trix nog het voorprogramma verzorgde.
Ook muzikaal zat het vrij goed. We weten allebei wel dat The Puta Madres -je begeleidingsband - niet meteen bekend staan om hun strakke sound, maar daar was nu eigenlijk weinig op aan te merken. De verzameling motherfuckers deed het naar behoren, maar vooral als jij je gitaar in je handen had waren er flarden van magie te bespeuren. De sound die jij “effortlessly “ uit je vingers weet te strooien is zo atypisch, al te vaak lijkt het helemaal nergens naartoe te gaan, maar als alles dan op het juiste moment miraculeus samenkomt klinkt dat getjingeltjangel hemels. Doherty-esque gitaarspel dus, bij gebrek aan een betere term.
Je bindteksten, die waren ook vintage Doherty. Nadat je luidop twijfelde of Antwerpen nu een city of een town is, herstelde je de misstap met een uitspraak die bijzonder in de smaak viel in ’t Stad: “you know when you wake up in the morning and you don’t know where you are or who you are… I didn’t get that this morning, I woke up and thought: I’m in Antwerp! Fuck London, Fuck Paris, Antwerp baby!” Een verstandige rechtzetting, want voor je ’t weet krijg je een aantal colaflesjes naar je hoofd geslingerd, vraag het maar aan Michel Preud’homme.
En toch miste ik iets, al kan ik er niet helemaal de vinger opleggen waarom de totaalervaring nu anders dan anders was. Een eerste mogelijke verklaring is dat je op het podium veel minder ongeleid projectiel was, in tegenstelling tot die talloze shows doorheen de jaren. Weet je nog toen je de roadies het publiek ingooide in de AB? Toen je met je vader “What a Waster” zong in Cirque Royal? Toen ze je op Werchter van het podium moesten sleuren omdat je van geen ophouden wist? De kans is klein, maar je zal vast wel begrijpen wat ik bedoel. Toen loerde het gevaar steevast om de hoek, er stond altijd wel iets te gebeuren. Dat zorgde er vooral voor dat je optredens een bijzonder groot entertainmentgehalte hadden, de Grote Peter Doherty Show. Die show had je niet meegenomen naar Antwerpen, de fratsen van het enfant terrible bleven achterwege.
Een tweede is dat de focus van je setlist vooral lag op het onlangs verschenen album. Dat is op zich een te verdedigen keuze: pakweg “Who’s Been Having You Over”, “Shoreleave”, “All at Sea”, en “Narcissistic Teen Makes First XI” zijn stuk voor stuk oerdegelijke nummers die in hun uitgesponnen versies ook  -zoals eerder aangehaald - muzikaal mooi uit de verf kwamen.
Merkte je echter niet dat het publiek net dat tikkeltje meer verwachtte? De manier waarop “Last of the English Roses” en “What a Waster” (het enige Libertinesnummer in de set) werden meegezongen was voor mij de perfecte illustratie hiervan. Ook je bisronde was wat ongewoon. Alsof je door geen “Albion”, “You’re My Waterloo” en “Fuck Forever” te brengen wou duidelijk maken dat dit een volwaardige band is die niet wil teren op successen uit het verleden van z’n frontman. Opnieuw een te verdedigen keuze, maar hoe mooi “The Steam” en “Paradise Is Under Your Nose” ook moge zijn, ze halen als afsluiters toch niet het niveau van een “Fuck Forever”. Godverdomme Pete, geen “Fuck Forever”? Ik bleef een beetje verweesd achter.
Wellicht was het een combinatie van de twee: de tedere, en dus zachtere nummers van de nieuwe plaat laten allicht ook minder makkelijk toe om zo’n opwindend dreigende show waarin gitaren, microstatieven en roadies het publiek invliegen, op poten te zetten. Ik weiger echter wel te geloven dat een mogelijke verklaring zou zijn dat je volwassen geworden bent, dat je je streken verloren bent. Nee, daarvoor krijg ik het beeld van voor de show in de tuin van Trix niet uit mijn hoofd: jij, rondcruisend op een veel te kleine BMX, en dat terwijl je ook nog eens je beide honden aan de leiband vasthad. Misschien was dat wel de frats van de avond.

Ik kan het eigenlijk amper geloven dat ik het je vraag, maar kan je volgende keer terug wat meer rock ’n roll zijn op het podium? Nog eens je tegendraadse zelve bovenhalen? Nog eens lekker ouderwets en Doherty-esque uithalen?
Naar mijn bescheiden mening zou het je show, die wel verdomd goed klinkt, alleen maar ten goede komen.

Hou je goed & tot een volgende, Emile

Organisatie: Trix , Antwerpen