Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt is het niet onwaarschijnlijk dat je al eens van Pharrell Williams hebt gehoord vòòr de invasie van dat ene liedje “Whose name must not be spoken off”. Of je kent hem toch misschien als het eeuwig 17 jaar uitziende jong slank ventje dat je in het net nog MTV-tijdperk zag opduiken in clips van Snoop Dogg, Jay Z, Madonna, Justin Timberlake of zijn eigen N*E*R*D. En was dat ook niet die ene gast die er eigenlijk nog altijd een beetje 17 jaar uitziet die je onlangs nog tegenkomt in de clips komt van Daft Punk en Robin Thicke? Willen we maar zeggen: sinds eind jaren ’90 heeft Pharrell Williams een serieuze cv bij mekaar geproduceerd en geschreven. 
In maart heeft hij zijn tweede plaat ‘G I R L’ onder zijn eigen naam op de markt gebracht, een ode aan alle vrouwen in alle maten en vormen.

Dat hij die maten en vormen letterlijk neemt, merk je direct bij de start van het optreden (half elf starten is niet zo vroeg voor de kinderen die hun eerste optreden mee maken), want op de tonen van een mysterieus aandoende tune komen de vijf danseressen op die volgens de zanger een grote rol spelen in het optreden, ze zijn namelijk de base, wat dat ook mag zijn, en het is een bijna perfecte diversiteit van nationaliteit, huids- en haarkleur en vormen (ze zijn wel allemaal zeker kleiner dan de niet zo grote Williams) .
Ze doen een paar Walk like an Egyptian-typerende moves, shaken hun achterste en dan komt de zanger met hoed onder luid gejoel op de begintonen van “Come get it bae” op. Al heel vlug heb je door dat live zingen niet zo nodig is voor een producer, een beetje overdub of zelfs regelrechte playback is blijkbaar zeker toegestaan.
Afsluiten met een ietwat kleffe “thank you  thank you thank you”-serenade zorgt voor nog meer enthousiasme bij een grote groep mensen in het bijna uitverkochte Sportpaleis. Werkelijk in ieder liedje dat volgt doen de base-danseressen hun shakes op een soort soundmix-show van “Frontin’”, “Hunter”, “Monroe”, “Hot in herr” en “Give it to me”,  terwijl Pharrell ietwat houterig van de ene naar de andere kant van het podium gaat.
Na een dikke 25 minuten concert is het podium volledig voor de danseressen die hun getwerk nog eens extra mogen voorstellen en bij het tonen van de voornamen van de danseressen op het grote scherm merk je duidelijk dat er een directe correlatie is tussen de grootte van de boezem van de danseres en het volume van het applaus, want ja, het is een ode aan de vrouw.
En dan is het N*E*R*D-tijd, en gaat het nu over de vrouw die een lapdance for free geeft. Samen met Shay Haley zorgt de zanger nu wel voor een regelrecht en authentiek concertmoment en merk je duidelijk enthousiasme en vuur bij Williams, zeker als hij het optreden even stil legt om een fan die met nog een tiental anderen op het podium mag de levieten te lezen dat je het niet kan maken om toeristische foto’s te trekken terwijl Pharrell Williams op een meter van je staat. Onder andere “Rock star” en “She wants to move” passeren en na deze wervelwind passeren de “Hollaback Girl” (opnieuw mag er een groepje fans het podium op), “Blurred Lines” (ook zo’n regelrechte ode aan de vrouw) en “Get lucky”.
Nog even plichtsgetrouw doen alsof het concert gedaan is om dan na 30 seconden op te komen voor een bissetje, want er was toch nog dat ene liedje dat hij te spelen had. Gelukkig start hij met een superstrakke en funky versie van “Loose yourself to dance” met nu wel een mooie interactie met de band.
En dan is het daar, waar blijkbaar zeer veel mensen op hebben gewacht, hét liedje, met op het grote scherm zeer lelijke visuals die wel goed zouden staan op een dekbedovertrek voor kleuters. Echter is het tegelijkertijd ook een prachtmoment, want twee kinderen in rolstoel mogen samen met de zanger op het podium de boodschap van “Happy” verkondigen, heeft hij zeer mooi en puur contact met hen en betrekt hij ook het publiek erbij, en krijg je potverdikke dan toch wel zeker een krop in de keel en gaat de aanwezige scepsis uiteindelijk dan toch een beetje overboord.
Daar komt ook nog bij dat ik nog nooit een artiest zo lang heb zien blijven hangen op het podium, want toen het Sportpaleis al voor de helft leeggelopen was stond Williams nog te signeren, te zwaaien, te babbelen met fans en na te genieten.
Faut le faire : hoe je mak en een beetje als een houten marionet start en uiteindelijk toch er in slaagt om overtuigend de boodschap van “Happy” te kunnen overbrengen.

Wat een vreemd optreden, wat een vreemd, vreemd optreden…

Organisatie: Live Nation