Samen met generatiegenoten 10cc, Procol Harum en ELO stond Supertramp symbool voor de betere gestyleerde progpop die tijdens de jaren ’70 niet weg te denken was uit de betere platenkast. In 2010 mocht de groep 40 kaarsjes uitblazen, en om de pensioenkas van de nog overgebleven leden nog wat te spijzen werd daar uiteraard een anniversary tour aan vastgeklonken. Grote afwezige op dat verjaardagsfeest was Roger Hodgson, die 13 jaar lang een songwriting tandem vormde met oprichter Rick Davies maar in ’83 Supertramp definitief verliet.

Hoe groot de verdiensten van Davies als zanger en componist ook moge zijn, het is Hodgson die de meeste van Supertramp’s grootste hits heeft ingezongen en dus voor het grote publiek voor altijd het gezicht van de groep zal blijven. Het was dus enkel een kwestie van tijd of de naar Californië uitgeweken Brit zou op zijn beurt de erfenis van Supertramp proberen verzilveren. We troffen de 63-jarige Hodgson en zijn vierkoppige band in het statige Oostendse Kursaal voor één van de laatste Europese haltes van zijn huidige ‘Breakfast in America’ wereldtournee.
Aan de ingang kregen we een foldertje toegestopt maar daarop een lijst van 33 songs waaruit Hodgson put tijdens deze tour. De eerste op dat lijstje, “Take the Long Way Home”, is tevens steevast de opener van deze concertenreeks. Meteen werd duidelijk waarom de overigens erg relaxte Hodgson zich nog steeds met recht en rede ‘the golden voice of Supertramp’ mag noemen. De man heeft zich al die jaren duidelijk goed gesoigneerd onder de Californische zon, want zonder overdrijven kunnen we stellen dat zijn van melancholie doortrokken hoge stem werkelijk geen spat is veranderd, en misschien zelfs expressiever klinkt dan vier decennia geleden. Naast zijn karakteristieke stem is er natuurlijk dat typische vibrerende geluid van zijn onafscheidelijke Wurlitzer piano die de signature sound van de meeste Supertramp evergreens heeft bepaald. Hodgson brak ooit beide polsen, maar heeft daar zichtbaar niets aan over gehouden te oordelen aan het enthousiasme waarmee hij twee uur lang zijn ‘wurly’ betastte en bepotelde.
We kunnen ons wel inbeelden dat het bovenvermelde songlijstje een aangenaam geheugensteuntje betekende voor het 50+ deel van het publiek, maar anderzijds wisten we ook meteen welke nummers we aan onze neus zouden zien voorbij gaan. Persoonlijke Supertramp favorieten als “Bloody Well Right” en “Crime of the Century” dragen nu eenmaal de handtekening van Rick Davies, dus moeten we leren leven met Hodgson’s keuze om enkel zijn personal darlings in de set te stoppen. En waarom niet, want de man heeft op die manier nog altijd keuze te over.
Alleen al tijdens het eerste concertuur zette de man met “School”, “Breakfast in America”, “Lord is it Mine” en “Hide in Your Shell” een indrukwekkende Supertramp reeks neer. Dat die songs er nog steeds staan was trouwens niet enkel de verdienste van Hodgson, maar evenzeer van de twee Amerikaanse en twee Canadese muzikanten die de gelaagde en bijwijlen symfonische sound van Supertramp virtuoos onder de knie hadden. De grandeur die sommige songs hierdoor uitstraalden leek wel weggelopen uit de Night of The Proms, het soort nachten waar we trouwens vriendelijk voor bedanken. Terwijl al zijn muzikanten hun métier als hun broekzak kennen stak Hodgson toch expliciet een pluim op de hoed van Aaron MacDonald, een polyvalente kerel die naast extra keyboards en backing vocals ook vlotjes laveerde tussen klarinet, fluit en natuurlijk de karakteristieke saxofoon.
De eerlijkheid gebied ons om te stellen dat de ruim twee uur durende show ook een aantal minder beklijvende momenten opleverde. Niet zelden ging Hodgson daarvoor te rade bij de drie solo albums die hij in zijn post-Supertramp periode uitbracht en amper memorabele songs hebben opgeleverd. Eén opmerkelijk lichtpunt was echter “Death and a Zoo” uit zijn laatste solo exploot ‘Open the Door’ (‘00), een muzikaal erg avontuurlijke song waarin de typische progpop van zijn oude band werd gedrapeerd met geluiden uit de Afrikaanse rimboe.
Bleef het publiek aanvankelijk nog netjes in de comfortabele zeteltjes zitten, tegen het eind van de set kwam er een stuk meer beweging in de massa. Na een magistraal “The Logical Song” en een lang uitgesponnen “Child of Vision” met een schitterende piano outro ging het hek toch van de dam tijdens het nog steeds onweerstaanbare “Dreamer”. De kale en grijze herenkoppen en de wulpse dames die massaal naar het Kursaal waren afgezakt zetten het op een dansen als betrof het hun eerste T-dansant ergens in de zomer van 1974 toen dit nummer Supertramp definitief op de kaart zette. Met de progpop suite “Fool’s Overture”, volgens Hodgson het resultaat van drie onafgewerkte songs die op een dag het begin, midden en einde bleken te zijn van een groter geheel, zwaaide de groep een eerste keer af.
Ietwat voorspelbaar maar daarom niet minder doeltreffend werd de sfeer luchtig gehouden  met “Give a Little Bit” en “It’s Raining Again” als encores. Hodgson had vanavond reeds bewezen dat hij een pak betere nummers heeft gepend en gezongen, maar toch bekende hij dat net deze twee songs hem avond na avond nog erg veel voldoening geven. Ergens willen we hem wel geloven, ook toen hij twee uur ervoor het publiek had verzocht om alle dagdagelijkse problemen en zorgen even aan de kant te zetten.

De man is met verve in die opzet geslaagd, vraag dat maar aan die overjaarse dame die voor onze neus eensklaps een bloedrode paraplu tevoorschijn toverde en een averechtse regendans inzette tijdens “It’s Raining Again”.

Organisatie: Kursaal Oostende - AJA concerts

‘Roger Hodgson & Band, the voice of Supertramp’. Een affiche kan maar zo simpel zijn. De aanvragen voor concerten waren zo massaal dat de co-founder van Supertramp niet anders kon dan een wereldtour te beginnen. De officiële site beloofde ons de grootste hits in ‘z’n originele’ vorm. Wat we kregen was een subliem, zeer intiem optreden van één van de grootste singer-songwriters van zijn generatie. Hij bracht de hits van Supertramp, aangevuld met tracks uit z’n soloalbums. Aartsengel Roger, daalde neer in de prachtige, cosy tempel als het Cirque Royal is. Ik was een bevoorrechte getuige, samen met een mooie verzameling ‘50 tinten grijs’, aangevuld met enkele jongeren. Maar jong of oud, iedereen exalteerde. Net als het beruchte boek, liet dit concert niemand onberoerd.

Zodra ik wist dat Roger Hodgson naar België kwam maakte ik plaats in m’n agenda. Dit was een unieke gelegenheid en een must see! Je hebt singer-songwriters, virtuozen ( zie zijn 12 string guitar), performers en geniale zangers. Maar artiesten die AL deze gaven weten te combineren, neen, zo zijn er maar een handvol.
Voor deze tour trommelde hij oude schoolmakkers op, samen met een jonger , zeer veelzijdig talent. Band leden: Bryan Head : drums / vocal,  Aaron Mcdonald : saxofoon, keyboard, harmonica en backing vocals,  Kevin Adamson : keyboard, backing vocals, David J Carpenter:  bassgitaar, backing vocals.
Traditionele opener van deze tour is “Take the long way home”. Het brengt direct de sfeer er in, en geeft Roger de tijd om de zaal eens te monsteren. Na dit nummer werd aan de PA gevraagd of de zaalverlichting aan mocht, zodat hij de fans nog beter kon zien. Hij beloofde ons de songs van Supertramp, maar nog beter gebracht. “We’re older now, but now we are better!”
Direct spotte hij 2 kids van +- 6 à 7 jaar. “How cute! Do they know who i am?”  Ik weet niet of dit hem op het idee bracht , maar direct werd “School” boven gehaald, gevolgd door “In Jeopardy”. Het lijkt wel of de songs van Supetramp Roger beter afgaan, want bij de 1^e song van z’n solowerk “Lovers in the wind” kwam de hulp van Aaron goed van pas.
Maar dit werd direct rechtgezet met “ Hide in your shell”  en “Sister Moonshine”. Tijdens dit nummer kwam die zalige glimlach steeds weer tevoorschijn. Tijd voor een eerste stoelendans bij  “Breakfast in America”. Oude knoken, ik dacht het niet! Het keyboardtempo is niet te volgen bij “Lady”, maar dan tot rust gebracht met “C’est le bon”. Een 2^de stoelendans werd ingezet voor “The logical song”. Een rustpauze van 20 minuten werd door iedereen gewaardeerd. Ik durf geen schatting maken van de gemiddelde leeftijd ( 50 tinten grijs, weet u ) .
Het tempo werd direct de hoogte ingejaagd door “Child of vision”, de symbiose van de 3 keyboardspelers is hierbij subliem! Je ziet bij dit nummer dat ze echt op elkaar ingespeeld zijn. Het rustige “Lord is it mine” werd opgedragen aan de 89-jarige Nathalie, die aanwezig was in de zaal. Dat Roger ouder wordt en meer en meer diepzinnige nummers schrijft zie je in de ballade “Death & a zoo”. Hij stelt je hier de vraag of je wilt kiezen tussen de dood of  levenslange opsluiting in kooi. De combinatie van arrangementen en zijn magistrale stem nagelen je vast in je zetel. Is er een overtreffende trap voor subliem?
De zaal kon even bekomen bij de nummers “If everyone was listening” en “ Know who you are/ Awakening”. De klassiekers “Dreamer” en “Fool’s Overture” maakten het mooi af.
Iedereen recht voor de encore, waar er de medewerking was van het publiek voor “Two of us” en “Give a little bit”. Maar de oudjes wilden meer, en Roger and band braken dan maar het circus af met “It’s raining again”. Ik verwachtte een stagedive, maar die kwam er gelukkig niet.
Als kind van de jaren 70 – 80 beseften we maar half hoe uniek, fenomenaal en weergaloos deze zanger was, en nog steeds blijkt te zijn. Roger Hodgson WAS Supertramp, punt. Voor u me een nostalgische bui verwijt, vraag eens na aan de bevoorrechten die er bij waren. Dit is muziek in z’n eenvoud. Geen tierlantijntjes, geen gemix noch bits en bytes. Een engelenstem die moeiteloos de toonladder bestormt met de meest verspreide octaven, begeleidt door pure instrumenten. En nog steeds dat heerlijke ongelimiteerd stembereik!

‘The breakfast in America tour’ brengt ons de soundtrack van ons leven. Nog een geluk dat de pensioenleeftijd geen item is voor dit fenomeen! 50 tinten grijs of niet!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roger-hodgson-17-05-2013/

Organisatie: AJA concerts

Graag wil ik nog 3 extra concertdata meegeven:
June 1 Durbuy - Tempo Durbuy Festival
July 28 Tournai - Tempo Tournai Festival
August 31 Oostende – Kursaal

Wil je meer weten over Roger Hodgson of wil je een preview wat je te wachten staat op deze concerten, hierbij enkele nuttige links :
http://www.RogerHodgson.com
https://www.facebook.com/RogerHodgson
http://www.youtube.com/watch?v=ugKPkDcM5Vc