Openers van dienst waren London Bullit, een 4-tal jonge snaken uit Deinze die zeker wel weten hoe punk moet klinken maar soms vergeten er een song rond te breien. “New Rose” van The Damned was ok, al bij al toch verdienstelijk en ze hadden het zich waarschijnlijk ook anders voorgesteld dan voor welgeteld 9 belangstellenden te moeten spelen.

The Dirty Scums deden als vanouds hun ding, sinds 1981 aan de bak, een medaille voor moed en zelfopoffering is zeker verdiend, een prijs voor fijnbesnaard muziekensemble zal nog even op zich laten wachten. Sommige teksten in onverstaanbaar dialect, grappen en grollen over en met bier en wat Ramones nummers als bissen, viel te mager uit maar de klus geklaard voor de inmiddels ca 25 toeschouwers.

Sham 69 staat tegenwoordig voor 2 groepen, Sham 69 original line-up en Sham 69 Tim V. Een poging tot verduidelijking in deze soap.  Opgericht in 1976  met zanger Jimmy Pursey en gitarist Dave Parsons als belangrijkste bandleden, split begin jaren 80, heropgericht in 1987 met zelfde tandem maar andere drummer (Ian Whitewood). In 2006 kreeg Pursey de bons en werd vervangen door Tim V. In 2011 besluit Pursey dan om opnieuw met Sham 69 te beginnen onder original line-up en weet hiervoor Parsons en bassist Tregunna te strikken, hierdoor hebben ze 3/4 van de (bijna) originele bezetting. Tim V is Parsons kwijt en blijft achter met Whitewood en wat huurlingen. En dan zijn er die beweren dat punk tegenwoordig saai is.
In Eernegem kwam de Tim V versie, dezelfde die ik zag schitteren in 2009 en 2010. Het duurde een nummer of 2 om op toerental te komen maar dan was er geen stoppen meer aan : heerlijke snedige punk waarin geput werd uit de eerste jaren met oa “Hurry Up Harry”, “Hey little rich boy”, “What have we got” en het weergaloze “Ulster”. Helaas werd er daarna wat gas teruggenomen met recenter werk, 2 nieuwe nummers (1 ok en een halve stinker), toch veel minder allemaal. Dit intermezzo noopte tot een plaspauze en het tellen van de inmiddels 41 aanwezige toeschouwers, iets waarvoor ik echt niet gekomen was.
Gelukkig volgden hierna nog een rist oude krakers, oa “Sunday morning nightmare”, “Angels with dirty faces”, “It’s never too late”, steeds knappe “Borstal Breakout” en de onvermijdelijke tandem “Hersham Boys” en “If the kids are united” als uitsmijters.
Mooi einde, allemaal sterke nummers die echter 2 zaken niet konden verdoezelen : het gemis van Parsons op gitaar als motor van het gebeuren en de uitgebluste muzikanten aan het einde van de tour (Tim V zat bij laatste nummers door zijn stem).

Organisatie: B 52, Eernegem

Gewoonlijk laat ik me niet rap verleiden om fossielen uit een ver verleden te gaan bekijken maar een vriend was zo enthousiast over het optreden van Sham 69 vorig jaar in de Steeple in Waregem dat ik het er toch maar op waagde.

Blijkbaar vond inrichter Heartbreaktunes dit een ideale gelegenheid om een ander punkrelikwie terug op te delven. Zo stonden de West-Vlaamse Dirty Scums nog eens voor een publiek die naam waardig. Maar veel deining kon dit drietal, dat reeds sinds 1981 onverdroten aan de weg timmert, niet veroorzaken. Ze probeerden het zowaar wat gezellig te houden door enkele nummers in hun sappige, onverstaanbare dialect te zingen of door een helm met daaraan enkele bierblikjes gekleefd op te zetten. Maar voor de rest viel er bitter weinig te beleven hoewel ik er niet aan twijfel dat ze in cafés waar de alcohol rijkelijk vloeit veel beter aan hun trekken zouden komen.

Tweede opwarmer (sic) van de avond waren The Agitators uit Antwerpen. Ook dit viel serieus tegen. Een aangenaam klinkende brulboei als zanger, dat wel maar voor de rest o zo voorspelbare streetpunk zonder ook maar één uitschieter. Buiten enkele dansende meegereisde fans weekten ze dan ook geen enkele reactie los in de zaal en ik begon me echt af te vragen wat ik hier deed terwijl ik enkele lelijke verwensingen aan het adres van mijn vriend, die me dit had aangeraden, ternauwernood binnensmonds kon houden. Punk bleek morsdood!

Maar zie, Sham 69 nam het podium in en het kon plots toch! Punk: je hoeft er niets voor te kunnen en toch bleek dit nog maar eens een aartsmoeilijke discipline.
Sham 69 werd opgericht door zanger Jimmy Pursey en gitarist Dave Parsons, twee jongens uit het arbeidersmilieu van Hersham in Zuid-Engeland. Eind jaren '70 waren ze vrij populair en maakten ze deel uit van de Oi!-beweging. Maar al snel kwam de klad erin toen er steeds meer gevochten werd tijdens hun optredens en ze ten onrechte gelieerd werden met extreem rechts. Toch bleef de groep, enkele onderbrekingen niet te na gesproken, al die jaren bestaan, zelfs toen stichter Jimmy Pursey er in 2006 de brui aan gaf.
Bovendien kwamen ze in Het Entrepot bijzonder scherp voor de dag. In Tim V. werd een waardige vervanger voor Pursey gevonden en met Alan Campbell op bas hadden ze zelfs een oudgediende van de UK Subs bij. Maar het was toch vooral gitarist Dave Parsons die het vinnigst uit de hoek kwam. Het mocht al eens iets meer zijn dan punk, getuige zijn twee songs op akoestische gitaar. Alle krakers van toen passeerden de revue: "Everybody's right, everybody's wrong", "Angels with dirty faces", "Questions and answers",...
Bijzonder opvallend hoe de aanwezige jonge gasten die teksten moeiteloos mee scandeerden. Uiteraard hoorden we geen muzikale verrassingen of hoogstandjes - zelfs hun nieuwe nummers klonken alsof ze in '78 waren geschreven - maar alles werd zo strak en met een aanstekelijke gretigheid gespeeld waardoor we dat absoluut niet misten.
Toen de groep een eerste keer de kleedkamer opzocht sprong het volk massaal op het podium om zelf "If the kids are united" in te zetten, waarna Sham 69 uiteraard kwam helpen. Punk bleek dan toch niet dood!

Organisatie: Entrepot, Brugge (ism Heartbreaktunes)