Sohnarr is het solo project rond Patricia Vanneste (Balthazar, Cordette, Oko Yono, Driftwood) . Op zoek naar inspiratie trok ze de Scandinavische natuur in, het resulteerde in een parel van een album, 'Coral Dusk'. De magie en impact van die natuur op jou als mens, komt hier volledig  tot uiting. Nergens worden muren afgebroken, maar nergens word je ook in slaap gewiegd. De intensiteit doet wel een gemoedsrust over jou neerdalen;  je droomt van verre, mooie oorden, waar de pracht van die natuur je de adem beneemt.
Het mooie aan deze schijf is dat de intieme viool en piano klanken, puur instrumentaal, grenzen verlegt. De registers worden wel eens open getrokken; ook in de natuur kun je in een storm terecht komen, maar net als het oorverdovend begint te worden komt de zachtaardige kant van de natuur de kop opsteken.
Vaak zorgt een kristalheldere, warme vocale aankleding voor een extra deken tegen koude winteravonden. Elke song ademt die schoonheid uit die je dus enkel terugvindt in de natuur. Sohnarr slaagt er dus vooral in beelden op te wekken die je naar die oorden doen drijven; op een zeer gevarieerde,  kleurrijke wijze raakt de muziek heel gevoelige snaren.
Het valt je misschien op dat we nog geen songtitels hebben vernoemd. De schijf in zijn geheel is een mooi boek  om van begin tot einde uit te lezen. Het laat de uiteenlopende concepten zien, horen maar vooral  voelen van wat zij meemaakt,  omgeven door de natuurpracht. Het brengt rust in je hart, maar doet je niet in slaap vallen  Patricia kruipt op een al even intense wijze letterlijk in je vel met haar stem en instrumentale virtuositeit, waardoor je eens gehypnotiseerd , helemaal zen geworden de realiteit in het leven prompt weer aankan. Ondanks de sobere, intieme , rustgevende aanpak klinkt er subtiel ook iets dreigends op 'Coral Dusk'. We hebben er geen verklaring voor , maar sommige songs bezorgen je rillingen van angst, zonder dat je pijn wordt gedaan. Ook deze soort dreiging vind je terug in deze natuur. Die dreiging vind je op  “Melomania”,  een klepper van circa tien minuten, die een heel uiteenlopende kant laat zien van de natuurpracht. Met “Tiptoe”,  sluit Sohnarr af , een intens mooi, intiem pianospel dat je hart weer tot rust brengt.
Nog een opvallend gegeven: het ontwerp waarrond de schijf is opgebouwd, wordt echter niet zomaar uit de doeken gedaan; hier is duidelijk diep over nagedacht .

‘Tiptoe' is een magisch mooi woord,  dat fragiel klinkt als porselein maar even sterk als het zwaarste staal dat je hart doorklieft. Dat is hoe deze 'Coral Dusk' aanvoelt. Sohnarr laat geen enkel aspect van de natuur onberoerd. Ontroerend hoe ze zingt , en strelend de strijd tussen piano en viool aangaat. Om je dat ultieme gevoel van welbehagen te bezorgen dat je enkel voelt als je het avontuur ook durft aangaan, de gevaren trotseert en geniet van de pracht en praal die de natuur je in alle eenvoud biedt.
Patricia betreedt  een pad dat al velen hebben bewandeld, maar ze geeft haar eigen opinie op verschillende wijzes, uitgebreid, gevarieerd, kleurrijk en vooral bijzonder ontroerend. Het gaf ons  de nodige inspiratie om die trip met haar samen aan te gaan.

Tracklist: Östmark 03:25 - 11.10 04:40 - Radar 04:23 - Mermaids of Bergsjøn 06:23 - The Road 03:03 - Playing Hard To Get 07:19 - Melomania 10:07 - Tiptoe 04:45

ambient/neo-klassiek
Coral Dusk
Sohnarr

“The Mermaids of Bergsjøn” is na “Melomania” de tweede single in de aanloop naar album ‘Coral Dusk’ van Sohnarr, de nieuwe nom de plume van Patricia Vanneste, de vroegere violiste van Balthazar.
Als violiste in een rockband ben je doorgaans veroordeeld tot een rol in de marge, met in het beste geval enkele waardevolle accenten en melodieën. In deze single staat de viool helemaal centraal, met slechts wat zuinige pianotoetsen en nog zuiniger productionele ingrepen erbij. Geen zang, geen drum, geen bas. Qua sfeer roept dit herinneringen op aan de instrumentale passages van Agnes Obel, James Blake, Usi ES en Madredeus. Meestal weemoedig, soms licht speels, maar altijd verhalend op een cinematografische manier, en overhellend naar het neoklassieke. Het is begeesterend en intrigerend. Deze meermin-pastorale is mooi in al zijn eenvoud, op een veel kwetsbaarder manier dan “Melomania”.
Mooi dat hiervoor nog tijd en budget wordt vrijgemaakt bij een label, want een groot publiek bereiken zal niet makkelijk zijn. Of het zou moeten via de soundtrack van een film of tv-serie. Met een speelduur van 6,5 minuten is zelfs Radio 1 geen garantie, maar al beter dan “Melomania” dat - voor een single - ruim 10 minuten vult, maar dan wel met zang en meer instrumenten. Benieuwd naar dat album.