Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno, het laatste van Sovjet War
Sovjet War + Ford’s Fuzz Inferno
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno en het laatste Belgische concert van Sovjet War, daarvoor waren heel wat mensen naar de Djingel Djangel in Antwerpen gekomen. Voor de ene band is het het begin van een nieuw hoofdstuk, voor de andere willen we ervoor pleiten dat dit misschien slechts het voorlopig laatste concert was.
De eigenaar van de Djingel Djangel kondigt de eerste band aan en omdat het de avond is dat Sinterklaas op pad is, polst hij even bij het publiek of er toch geen stoute kinderen in de zaal zijn, waarop dan 'ja, toch wel' volgt. "En zijn er ook hele stoute kindjes in de zaal?", vraagt hij daarop en als dan de hele zaal 'ja' brult is de toon al gezet voor de rest van de avond. Dit wordt gewoon leuk.
Ford’s Fuzz Inferno was lange tijd de duo-band van Hans Ford (Waste, Betty Ford Clinic, …) en Patrick Delabie (Scoundrels, Betty Ford Clinic, …), twee veteranen van de Nederlandse scène. Als Ford’s Fuzz Inferno brengen ze fuzzpunk. Sinds de aanvulling met de Belgische drummer Bootsy (Scoundrels, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, ZOOL, …) surft deze Nederlandse band op een golf van meer media-aandacht en meer concerten in het buitenland. Met name in de UK willen heel wat fans zich warmen aan deze brandhaard van fuzzy, punky garage. Ondanks dat de Belgische drummer al even aan boord is, is het concert in Antwerpen nog maar het eerste Belgische concert.
De sfeer is goed bij het enthousiaste publiek in de Djingel Djangel, maar ze mochten met iets meer geweest zijn. Er was blijkbaar wel wat concurrentie van net iets populairdere bands in dezelfde genres in de nabije omgeving. Een paar fans van Ford’s Fuzz Inferno zijn helemaal vanuit Nederland afgereisd om hun band aan het werk te zien. De tijd dat Nederland Antwerpen zag als geannexeerd gebied is dan misschien wel voorbij, het toont toch de toewijding van de fans.
Het Nederlands-Belgische trio laat de iets mindere opkomst niet aan zijn hart komen, met de gedachte dat het een volgende keer wel beter zal zijn. Ze stappen enthousiast het podium op in hun schreeuwerige hemden, slechts één van hun handelsmerken, naast bijvoorbeeld dat ze voor elk van hun releases een nieuwe naam uitvinden voor hun ‘platenmaatschappij’ in eigen beheer.
Ze brengen in Antwerpen een lange set van 17 korte nummers die enthousiast onthaald worden bij het publiek. Het is een dwarsdoorsnede van alle releases die de band sinds 2022 uitgebracht heeft, met wel slechts twee songs van het recentste album Ultimate Fuzz Frequencies. Maar als je de setlist van Antwerpen naast de tracklist legt van het album ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby! (Live at Studio 195)’, dan kan je driekwart van de songs aanvinken. Hilariteit op het podium en in de zaal als de band hun “Throwing Stones” at Drones aankondigt. “Hebben jullie nog problemen met drones aan jullie luchthavens? Jullie kunnen ons inhuren!”. De leukste momenten voor mij waren “Fuzz Dogs”, “Body Functions”, “Leisure Class Saturday” (een nummer over black friday) en het afsluitende lijflied “Eternal Circles of Fuzz”. Dit was een prima concert van een band die in België nog wel meer fans zal weten te vinden. Het is alleen een kwestie van tijd.
Daarna is het aan Sovjet War. Die band uit de regio Leuven kende een eerste leven begin jaren ’80, met enkele cult-hitjes en legendarische supports van bekendere bands. Na een lange pauze was er de wederopstanding in 2017 – min de coronajaren. Ze speelden in de reünie een reeks leuke concerten, brachten oud en nieuw werk samen uit op het album ‘Psychopuppets’ en voegden daar nog de EP ‘Suburbia’ aan toe. Het concert in Antwerpen valt naast twee supports die ze in Nederland (Nieuwe nor, Slachthuis) spelen voor hun Britse collega’s van Peter & The Test Tube Babies. Dat leek hen wel een mooi hoogtepunt om de band op te doeken. Ook leuke momenten in de reünieperiode waren hun passage op Geleen Calling en die keer dat ze met de Nederlandse postpunkers van Desinteresse in Duitsland speelden.
Hun postpunk brengen ze bij Sovjet War met de nadruk op punk: elk nummer heeft een pittig tempo. Frontmand Rudy vecht op het podium als een leeuw voor de aandacht van het publiek en lukt daar prima in. Al na een paar nummers wordt er flink gedanst voor het podium en naarmate de set vordert wordt het publiek enthousiaster. Toegegeven, Sovjet War is op het podium een beetje een diesel. Het duurt even voor iedereen in de band in de juiste flow en vibe zat. Behalve voor de zanger is er ook een dikke pluim voor de bassist en voor de drummer. De ritmes werden heel strak gelegd en beiden deden hun best om het publiek er bij te betrekken.
In de afscheids-set komen heel wat tracks langs die we kennen van ‘Psychopuppets’ en ‘Suburbia’ en nog een paar echt oude nummers, van toen de band nog The Sovjets noemde. Ik heb het hardst genoten van “The Nuthouse”, “DNA” en “In The Name Of Progress”. Hun grootste hit – “Guns For Fun” – spaarden ze op voor de bisronde.
Frontman Rudy heeft nog geen zin om met muziek maken te stoppen en is daarom het soloproject Gutter Smell gestart dat misschien ooit kan uitgroeien tot een volledige band om dan ook live mee te gaan optreden. Maar eigenlijk zie ik vandaag geen reden waarom ze Sovjet War nu zouden opdoeken. De bandnaam is nog nooit zo controversieel geweest als vandaag, misschien net iets te, maar kom.
De band speelt nog prima en ze zitten vandaag vermoedelijk in die fase van hun leven dat ze als een makkelijker een weekend vrij kunnen maken om concerten te gaan spelen. En er is – geografisch dan – nog wel wat gebied dat veroverd kan worden, zowel in eigen land als in het nabije buitenland.
Ik zou denken dat er nog wel een hoger hoogtepunt in zit dan dit afscheidsconcert in de Djingel Djangel.
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen
Sovjet War verzamelde eeuwige roem in de jaren ’80 in de Belgische postpunk-scene. In 2022 stond de band uit het Leuvense er plots terug, nog ongeveer in originele bezetting. En met het vinyl-album ‘Psychopuppets’ dat zich als scharnier aandiende tussen verleden en heden, met oude en nieuwe songs.
Nu is er de nieuwe EP ‘Suburbia’, met vijf tracks. Wat opvalt is de relatieve eenvoud van de opnames. Dit zijn gewoon vier bandleden in de studio. Geen overbodige toevoegingen, intro’s of arrangementen, maar heel pure, eerlijke composities en opnames. Enkel “Destination Zero” heeft een korte soundbyte als intro en wat vervormde stemmen aan het begin. En in die eenvoud valt op dat deze band een onmiskenbaar talent heeft voor puike lyrics en pakkende melodieën.
“Boring Morning” is een beetje drammerig, maar dat was zowat alle postpunk vroeger. “Destination Zero” is een update van die oude sound naar vandaag, met een lekker pompende bas en drum. Er komt ook een kekke gitaarsolo langs zoals we die al heel lang niet meer gehoord hebben. “In The Name Of Progress” is meer snelle punk dan postpunk, met een refrein dat je lekker mee kan brullen. Titeltrack ‘Suburbia’ klinkt in de eerste minuut een klein beetje gedateerd, in die zin dat jongere bands in het genre dit vandaag nooit zo zouden opnemen. Maar als band met zo veel verleden komen ze er wat mij betreft mee weg. Het heeft zelfs iets charmants dat ze zo ‘oldschool’ durven zijn en niet krampachtig de nieuwste trends proberen volgen. “The Sudden Blow” heeft een intro met een schurende gitaar en een pittig pogo-tempo. Dit nummer is wat rauw militant in de lyrics en dat was waarschijnlijk ook helemaal de bedoeling.
Zanger Rudy Berges had nog meer ideeën voor deze release, maar daar bestond weinig interesse voor bij de andere bandleden. Hij heeft daarvan acht nummers gebundeld in ‘One Prison, Many Doors’ van zijn zijproject Gutter Smell. Daar zaten volgens ons best nog wel een paar heel degelijke songs bij. Nu we gehoord hebben welke songs het wel gehaald hebben, is een besluit niet makkelijk. Aan de ene kant blijft de overtuiging dat Sovjet War maar een kleine stap had moeten zetten om van een prima EP naar prima full album te springen. Aan de andere kant is er ook de vaststelling dat de vijf songs van de EP (die we hier met een volledige bandbezetting te horen krijgen) op een full album waarschijnlijk ook de vijf beste van het album zouden geweest zijn …
https://www.youtube.com/watch?v=5jeWvejW3H8&list=OLAK5uy_ldWMn9ri6VaCgnBb_GitqWORGJ8xuDinw
Sovjet War is een Leuvense postpunkband die al even aan een comeback bezig is. De bandnaam is dus niet ingegeven door de fratsen van Vladimir Poetin, eerder door één van zijn voorgangers. Sovjet War begon in 1979 als The Sovjets en hun grootste wapenfeiten in hun ‘eerste leven’ waren een concert als support van Red Zebra en enkele opmerkelijke en een leuke single (“It Became A Problem/Guns For Fun”). Hun comeback werd deels gedwarsboomd door corona, maar zopas stonden ze in het Depot in Leuven als support van the Stranglers.
Sinds enkele jaren werken ze aan een comeback en al dat harde werk wordt nu beloond met een vinylalbum (hun eerste!). Die heeft niet een A- of B-kant, meer één kant ‘new’ en de andere ‘old’.
De nieuwe is interessant, met een mix van postpunk (new wave) en punk. In de begindagen van de postpunk waren de grenzen van de genres niet zo duidelijk. Dat hoorden en horen we ook bij de Definitivos, de Kortrijkse band met een vergelijkbare levensloop.
De opnamekwaliteit van het gedeelte ‘new’ is niet altijd helemaal top, maar zo klonk deze band ook in zijn begindagen en dat geeft een zekere c harme aan de muziek. Het zijn allemaal toptracks: het dreigende van “The Killer”, het meezingbare refrein op “The Fall”, de tastbare doom en gloom op “Ruins”, het heerlijke Engelse accentje in “Deaf Death Story”, de punky (UK Subs)-vibe op “All Systems Go”, … Die laatste track stond reeds op een EP van 2018. Het mooiste geschenk aan de fans is misschien wel de 2021-versie van “The Nuthouse”, de track waarmee ze in 1983 op de verzamelaar ‘No Big Business 2’ stonden.
De geluidskwaliteit neemt een duik op de ‘old’-kant van ‘Psychopuppets’. Van drie songs krijgen we de demo-versie (“Full Control”, “State Police” en “Commercial Business”) en van vier andere krijgen we de live-versie (opgenomen in de Lido in Leuven in 1983). Van die live-opnames bestaat al een album dat in 2005 op CD werd uitgebracht. Leuk voor de oude fans en als document voor de geschiedenis, deze old-kant, maar voor de veel grotere groep van postpunkliefhebbers die Sovjet War nog moeten ontdekken, was het waarschijnlijk interessanter geweest om de originele opnames erbij te zetten. Dat kan natuurlijk nog op een volgende release.
Met ‘Psychopuppets’ claimt Sovjet War terecht zijn plaats in de Belgische new wave-geschiedenis en laat deze Leuvense band horen dat ze nog steeds alive and kicking zijn.
Op 25 november staat Sovjet War in de B52 in Eernegem, samen met de Definitivos en Dead High Wire.
Nederlands 
Français 
