Zijn passage op het Dour-festival van afgelopen zomer hebben we met heel veel spijt aan ons zien voorbijgaan.  Daarom waren we er als de kippen bij om zijn zaalperformance in de AB mee te pikken. Voor een IDM-bons van zijn formaat waren onze verwachtingen heel hoog.  Ondanks een technisch voortreffelijk uitgekiende show voor zijn laatste album ‘Ufabulum’ heeft Squarepusher het Brusselse publiek niet helemaal weten te overtuigen.

Opwarmer Machinedrum hield het na een half uurtje nerveus polyritmisch basgedreun met overduidelijke jungle-invloeden al voor bekeken voor een slechts half volgelopen zaal.  Zonder meer maakte de man met aanstekelijk enthousiasme een goede beurt.

De indrukwekkende setting van ledschermen verraadt meteen dat Squarepusher een heuse audiovisuele belevenis zou gaan worden. Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven bestijgt Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen doet denken aan de véél originelere Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Bovendien lijkt het ding hem af en toe in zijn bezigheden te hinderen en creëerde het een onvermijdelijke afstand met zijn publiek. Ook muzikaal heeft Squarepusher enige moeite om de niet helemaal volgelopen AB mee op sleeptouw te nemen. De set is bijna niets meer dan een stuk voor stuk doorlopen van de nummers uit ‘Ufabulum’. De nummers werden telkens als aparte stukken gepresenteerd en er is geen sprake van een vloeiend overweldigend geheel.

Het recept van allesverpletterende en bovenmenselijke ritmes is de man nog steeds niet verleerd. Het verschil met vorig werk is dat ‘Ufabulum’ tussen alle aardverschuivende basinjecties en  percussiegeweld door heel melodieus uit de hoek komt en bijgevolg bijna cheesy begint te klinken. “Dark Steering” is volgens ons ook het enige moment waarbij dit vernieuwde recept met weerbarstige ritmes en melodieuze ondertoon duidelijk impact lijkt te hebben op het publiek. Niet genoeg om van een onvergetelijke performance te spreken. Al een uur lang zitten we te kijken naar de tot nu toe onaangeroerde, zessnarige basgitaar. Nu ja, ‘Ufabulum’ is een puur elektronisch album geworden zonder echte live instrumentatie maar toch willen we zijn competenties als basgitarist maar al te graag eens tentoon gespreid zien.  Ook hier blijken de meningen verdeeld over deze schijnbare lauwe improvisatie in de bisronde.

Dit doorgedreven audiovisueel experiment met epilepsieverwekkende visuals maakt  Tom Jenkinson voor enkelen tot een waar geniaal enfant terrible terwijl een groot deel van fans ontgoocheld de zaal verlaten. Een zonnebril om onomkeerbare oogschade te voorkomen lijkt ons geen overbodige luxe voor dit al bij al spectaculaire zaalconcert. Over de ganse lijn niet spannend genoeg als je het ons vraagt. Toch blijven we fan.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Een uitverkochte Vooruit mocht de aanwezigheid verwelkomen van het eerste Belgische concert van Squarepusher en deze man heeft blijkbaar een niet te onderschatten fanbase in België. Afgaande op het publiek van tech-heads, rastafarians en alternatieve rockers spreekt Squarepusher een breed palet muziekliefhebbers met een zin voor avontuur aan. Het gaf een wel apart sfeertje, met zware dubmuziek tijdens de pauzes en een overal merkbare wietgeur.

Nathan Fake werd toch alweer enkele jaren geleden binnengehaald als het nieuwe godenkind in de progressive, dankzij een aantal singles op het Border Community label van James Holden. Zijn etherische nummers werden erg goed onthaald door de progressive-gemeenschap, wat op Ten Days Off 2005 resulteerde in een op zijn kop staand café van de Vooruit bij “The Sky Was Pink”. Zijn eerste full-LP was een verrassend rustig album, enkel bruikbaar voor de huiskamer en niet zo echt voor de meeste dansvloeren. Ondertussen is de nog altijd maar 24-jarige Fake blijkbaar beginnen experimenteren met verstoorde beats bovenop zijn al gekende sound. Dit heet tegenwoordig een live, hoewel dit bij een DJ visueel nu ook niet zoveel voorstelt. In ieder geval moet gezegd dat het in het begin niet echt werkte. Je hoorde verschillende beats die hij uit zijn computer tevoorschijn wist te halen, maar een begin van songstructuur viel er toch niet in te ontwaren. Tegen het einde van zijn uurtje was er wel beterschap, toen hij koos voor dromerige geluidslandschappen, die nu stilaan de gelegenheid kregen auditief volledig tot hun recht te komen. Fake is een nog jonge artiest met potentieel, maar voorlopig komt het er nog niet volledig uit.

Daarna was het voor de eerste keer op Belgische bodem de beurt aan Squarepusher, de schuilnaam voor Tom Jenkinson, iemand die ondertussen al een respectabele biografie bijeen geschreven en geproducet heeft. Zijn mix van jungle-ritmes en ontspoorde, door de mangel gehaalde jazz-invloeden geven een resultaat dat, laten we het nu maar eerlijk toegeven, niet altijd licht verteerbaar is. Hij wordt altijd een beetje in de hoek van de experimentele elektronica gestopt, met gasten als Autechre en Aphex Twin, maar hij kiest de laatste tijd voluit voor een zeker live erg agressieve sound, die dichter bij de experimenten van pakweg Atari Teenage Riot liggen. Songstructuren zijn er niet in te herkennen en het gaat dan ook eerder om de live-ervaring, die nog eens benadrukt werd door vrij gestoorde visuals in de beste Pacman-traditie. Het heeft absoluut punk-attitude en dat vond het in trance mee knikkende publiek blijkbaar ook, getuige het enthousiaste applaus. En zelfs ik kon daar zo rond twaalven, na een zwaar weekend en met een werkweek voor de boeg mee instemmen.

Organisatie: Democrazy, Gent