Susanna is reeds twintig jaar bezig. Ze is niet meteen bekend bij het grote publiek met haar gedurfde , originele en bij momenten vreemd klinkende maar wondermooie muziek. Maar bij muziek kenners wordt ze hoog aangeschreven en terecht. Sedert ik haar leerde kennen met “Go Dig My Grave” weet ze mij telkens te boeien en te verrassen. Soms bestaat de begeleiding enkel uit piano of een spaarzame synth, soms zijn het bewerkingen van oude nummers of interpretaties van Middeleeuwse teksten. En veelal met heel wat invloeden uit verschillende muziekstijlen. Ze heeft intussen al drie prestigieuze Noorse gramma’s op haar naam staan. Bonnie Prince Billy coverde zelfs haar volledige album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2007. Als dat geen adelbrieven zijn.
Na een eerste luisterbeurt van ‘Meditations of Love’ valt op dat het album speelser en kleurrijker klinkt dan haar voorgaande platen. Samen met Juhani Silvola werden basispatronen gemaakt bestaande uit toetsen, percussie en soundscapes. De vocals klinken iets lichter en melodieuzer. Het klinkt daardoor allemaal toegankelijker maar zeker niet minder boeiend en goedgemaakt.
Opener “Everyone Knows” begint met o.a. basklanken en viool waarna zowat meteen het catchy refrein gedropt wordt. Een song die mij als geheel wat doet denken aan een artiest zoals Björk. De zuiderse percussie zorgt voor een fijne vibe. Dit is een top liedje. Ook “Big Dreams” klinkt hemels. Mooie intro en opbouw in de track doorspekt met een laagje melancholie. “Black Heart” klinkt dan heel weer donker. Een mooi contrast met de voorgaande songs. Ook “Battles” zit wat in diezelfde stijl. Soms zitten er in de songs ook wat Jazzy elementen verwerkt. Op “Elephant Song” werd ze geïnspireerd door de Ethiopische pianiste Emahoy Ebru. Het hoofd thema op de plaat gaat over de uitdagingen van de liefde. Het universum tussen de vreugde van een nieuwe relatie tot de pijn van een gebroken liefde.
Susanna slaagt er toch maar weer in nieuwe wegen en klanken toe te voegen aan haar muziek. Toch hoor je meteen dat het Susanna is. De songs zijn (weer) van een heel hoog niveau. Ze zijn daarnaast ook doorspekt met gevoel en melancholie. En met heerlijke zanglijnen. Wat een stem heeft ze toch. Een topplaat!
Singer-songwriter/jazz/alternative
Susanna maakt eigenlijk altijd geïnspireerde en uitdagende muziek. Daarmee of juist daardoor heeft ze al mooie, baan verleggende tracks en albums gemaakt. Tevens heeft ze zo haar eigen en bijzonder universum gecreëerd. Ik denk dan aan een Bjork die ook haar eigen en bijzonder muzikaal landschap heeft gemaakt. Muzikaal natuurlijk elk op een andere manier.
Voor deze song was ze, zoals ze zelf aangeeft, erg geïnspireerd door de Ethiopische pianist Emahoy Tsege Mariam Gebru. Wanneer je naar “Mother’ s Love” van deze pianiste luistert dan zal je inderdaad horen dat Susanna haar inspiratie bij deze dame haalde. Susanna maakte deze song op haar ‘gloednieuwe’ Steinway piano uit de jaren 60. Daarnaast hoor je het fenomenale saxofoon werk van Harald Lassen. De bijkomende instrumenten op het einde van het nummer zijn van de hand van Sarah-Jane Summers. De song grijpt je bij je nekvel vanwege de ritmisch tegendraadse piano die samen met haar zang ergens ook een ‘film noir’ -sfeer neerzet. In het laatste deel van de track wordt die sfeer subtiel opengetrokken ( vooral vanwege de bijkomende instrumenten).
Susanna 'Elephant Song' Official Single (youtube.com)
Zoals steeds is dit weer kwaliteit om duimen en vingers van af te likken. De song zal ook terug te vinden zijn op haar nieuwe album ‘Meditations On Love’ dat verschijnt op 23 augustus.
Jazz/Singer-songwriter/Alternative Electronic
Elephant Song -single-
Susanna
In 2020 bracht Susanna het album ‘Baudelaire & Piano’ uit met teksten die gebaseerd waren op het werk ‘The Flowers of Evil’ van de Franse dichter Charles Baudelaire.
Haar liefde voor het werk van Baudelaire liet haar niet los en “Elevation” is terug gebaseerd op het werk van de 19de eeuwse Franse dichter. Ze geraakte in de ban van de gelaagde teksten na een Engelse vertaling door Anthony Mortimer. Ditmaal beperkte ze zich niet tot enkel zang en piano maar ze maakte gebruik van spoken word, soundscapes en tape opnames van Stina Stjern.
Delphine Dora is verantwoordelijk voor een resem instrumenten zoals een organ, field recordings , vocals en piano. Die inkleuring maakt dat het album rijker en iets toegankelijker klinkt.
Opener “Alchemy of Suffering” is heel mooi, zacht en helder gezongen. Halfweg de track wordt de piano bijgestaan door soundscapes die de piano proberen te overstemmen. Dit geeft een andere sfeer aan het eerder klassiek klinkende nummer. Het was tevens de eerste single en de tweede single werd opmerkelijk genoeg “Rose-Pale Dawn”. Dit is een instrumentale track die zich heel langzaam aan de hand van soundscapes en field recordings op gang trekt. De muziek bevat wel de nodige emoties die je meesleept in die eigenaardige wereld van geluid en sounds. Verder geen zang te bespeuren. Het typeert haar karakter wel een beetje door dit als single uit te brengen. Een beetje wars van wat de algemene regels en verwachtingen zijn.
“Ciel Brouillé” is in het Frans en gezongen door Delphine Dora. Haar stem is lager en past heel goed bij de Franse invalshoek. De track heeft haast iets sacraals. Hetzelfde gegeven geldt voor “L’ Aube Spirituelle”. Op “Elevation” zingt Susanna terug zelf en haar intonatie doet mij soms wat aan Björk denken. Een piano gedreven nummer waar op de achtergrond geluiden vanuit de natuur komen. Stina Stjern tekent present voor twee tracks “Light Up Your Eyes” en “It Shared Ecstasy”. Beiden zijn twee sfeervolle instrumentals.
Ditmaal is Susanna’s ode aan Baudelaire gegoten in een heel divers album. Naast de kenmerkende stem en piano van Susanna introduceert ze ook twee muzikanten die voldoende de ruimte krijgen om de muziek een nieuwe dimensie te geven. Het is een sterk album dat niet meteen hapklare voer is, maar wat had je verwacht van iemand als Susanna? Het moderne gemengd met het klassieke is voor mij hier geslaagd. De stem van Susanna is ditmaal niet het belangrijkste op deze plaat, ze gebruikt die voor een beperkt aantal liedjes en laat Dora en Stjern echt wel meewerken/horen op dit project.
Vandaar het boeiende en interessante album dat hier voor mij ligt. De cover, een mooi gestileerde tekening van de Amerikaanse kunstenares Cameron, maakt het geheel af.
Avantgarde/minimal pop
Elevation
Susanna
Susanna heeft mij al verschillende keren kunnen bekoren met haar engelenstem en verstilde songs. De Noorse heeft ditmaal samengewerkt met David en brengt eigen interpretaties van bekende liedjes. Iets dat ze graag en goed doet. Het zijn acht opgenomen liedjes gedurende twee optredens in Noorwegen in 2019 en 2020 vlak voor de pandemie.
Het album opent magistraal met “Chelsea Hotel #2” van Leonard Cohen. Heel intens en langzaam opgebouwd. Die stem die zo mooi blend op de ondersteunende Rhodes pianotoetsen van haar neef David. Een piano/keyboardist die veel gevraagd wordt in Noorwegen en al op meer dan 150 albums heeft meegespeeld . Het klinkt minimalistisch en toch rijkelijk. “This Flight Tonight” van Joni Mitchell ligt wat in het verlengde van de vorige song en is eveneens van hoge kwaliteit. Tom Waits neemt maar liefst drie tracks in dit album. “Gin Soaked Boy” wordt meesterlijk begeleid. Haar stem is iets minder geschikt voor deze song vind ik persoonlijk. Het donkere “Underground” ligt haar vocaal beter en is een mooie bewerking. Het album sluit af met het gevoelige en ingetogen “Johnsburg, Illinois”. Heel mooi. Daarnaast staat ook “For No One” van The Beatles en “Wrecking Ball” van Emmylou Harris op dit album. Gevoelig en etherisch bij momenten. Het acht minuten durende “All My Tears” is een track van Julie Miller. Een heel uitgesmeerde intro met daarna afwisselend solo en fijne samenzang tot het eind.
Deze topzangeres levert weeral een prachtige plaat af. Met allemaal covers maar echt in haar eigen jasje gegoten. Zeggen dat je hoort dat het live is, is veel gezegd maar je hoort de wel de uitwisseling/vibes tussen beide muzikanten gedurende de songs. Wil je na het horen van dit album deze zangeres eens ontdekken luister dan eens naar ‘Go Dig My Grave’ uit 2018.
Live
Susanna & David Wallumröd
Rough Trade/Sonata
Ik volg al een tijdje de Noorse componiste Susanna die keer op keer sterke albums maakt en al diverse prijzen won zoals de Spellemanprize en de Radka Toneff Memorial Award. Als je weet dat Bonnie Prince Billy op zijn album ‘Wolf of the Cosmos’ uit 2018 het gehele album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2006 van Susanna heeft gecoverd dan begrijp je dat ze wel wat in haar mars heeft. Ze heeft een heel fraaie stem en weet altijd wel aparte invalshoeken te vinden om haar stem in op te hangen. Zo stond haar album ‘Garden of Earthly Delights’ uit 2019 vol met songs die geïnspireerd waren door de middeleeuwse schilderijen van Jheronimus Bosch. Op ‘Go Dig My Grave’ bewerkte ze songs zoals “Perfect Day” van Lou Reed, “Wilderness” van Joy Division en traditionals in haar eigen gekende stijl. Ditmaal liet ze zich inspireren door de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Net zoals Baudelaire zoekt ze hier in haar nummers de grenzen van het verlangen op. En die grenzen zien er niet altijd even mooi uit: jaloezie, lust, heiligdom, perversie… Concreet gebruikte ze tien teksten van de dichter uit zijn werk ‘Les Fleurs Du Mal’. Die teksten met een donkere rand geven een mooie balans samen met de soulvolle stem en het betoverende pianospel erbij. Opener “The Dancing Snake” doet mij aan een sobere, minimalistische Tori Amos denken. Een compliment wat mij betreft. Ook “The Vampire” doet mij er wat aan denken qua stijl. Een heerlijke song trouwens. Op “Longing for Nothiness” zingt ze eerder zoals de grote moderne zangeressen dat doen. Met veel gevoel en nuancering in de stem. “The Enemy” is een traag, uit gepuurd nummer waar je de tijd voor moet nemen om de schoonheid ervan te ontdekken. “Burial” is dan weer toegankelijker en ritmischer. “Obsession” is een warm gezongen en rake track.
Ook ditmaal heeft Susanna een kwaliteitsvol album gemaakt met slechts piano en stem en de teksten van Baudelaire. Doorsnee pop wordt het nooit maar wel minimal pop met weerhaakjes waar veel plezier aan kan beleefd worden als je je er voor openstelt.
Avant-garde/minimal pop
Susanna
Baudelaire & piano
Vorig jaar heb ik Susanna haar soloalbum ‘Go Dig My Grave’ besproken. Een album waarop ze bekende songs een ‘Susanna-behandeling’ geeft en ze voorziet van haar mooie stem en barokke, verstilde aankleding. Daarnaast bevatten ze ook eigen songs in dezelfde sfeer. Een album waar ik van genoten heb. Op haar nieuwste werk gaat ze verder deze weg op.
Ditmaal liet ze zich inspireren door het werk van Jheronimus Bosch. De titel is een verwijzing naar de ‘Tuin Der Lusten’, een schilderij van de hand van de Middeleeuwse kunstenaar. Door haar songs te baseren op zijn werk krijgen we uiteenlopende songs te horen. Van het verontrustende “Ecstasy X” met de warse synthsounds tot het eerder dromerige titelnummer ‘Garden of Delight’ dat hoofdzakelijk op een pianolijn drijft. Soms doet ze wat aan Tori Amos denken, bijvoorbeeld op ‘Death And The Miser’. Het album heeft een uitgesproken donkere en verontrustende vibe. Op zich toont dit duidelijke gelijkenissen met het werk van Bosch. Op dit album wordt Susanna trouwens begeleid door The Brotherhood Of Our Lady dat vernoemd werd naar het illustere Lieve Vrouwe Broederschap dat Bosch steunde. Op zich vind ik niet dat dit album hierdoor heel veel anders klinkt tegenover haar vorige soloalbum. De synthsounds die aanwezig zijn, geven het een vreemde en soms een bovenaardse twist. Toch krijg je niet het gevoel dat je naar elektronische muziek luistert. Daarvoor zijn de zang en de songs teveel in gothische, klassieke en andere genres gedrenkt.
Net als ‘Go Dig My Grave’ laat dit album bij mij na beluistering een geweldige nadruk na. Het album kruipt na verloop van tijd onder je huid. Het heeft een beetje hetzelfde effect op mij als toen ik Nick Cave’s ‘Skeleton Tree’ had gehoord. Prachtig, eigenzinnig en intrigerend.
Garden Of Earthly Delights
Susanna & The Brotherhood Of Our Lady
SusannaSonata/Konkurrent
We hebben het in deze rubriek al gehad over Susanna haar eerste single “Perfect Day” (cover van Lou Reed) uit haar nieuwste album ‘Go Dig My Grave’. Dit is haar twaalfde album en hiervoor heeft ze heel zorgvuldig tien bestaande songs uitgekozen om ze een ‘Susanna’-behandeling te geven. Dat houdt in dat ze de songs uitkleedt en terug aankleedt met barokke instrumenten en haar karakteristieke stem. Zo krijgen we composities die minimalistisch, verstild en intens klinken. Het zijn niet enkel covers. Voor “Invitation to the Voyage” baseerde ze zich op een gedicht van Charles Baudelaire om een nieuwe compositie te schrijven. Daarnaast vinden we er bewerkingen van Joy Division terug (“Wilderness”). Een magistrale versie trouwens. Blijkbaar ligt die band haar goed want ze heeft ook al eens “Love Will Tear Us Apart” bewerkt. “The Willow Song”, “The Three Ravens” en het titelnummer zijn traditionals. “Freight Train” is een track uit 1903 en werd geschreven door Elisabeth Cotten. “Cold Song” is een song dat zijn oorsprong kent in de baroktijd. Henry Purcell en John Dryden zijn de schrijvers van dit liedje.
Het fijne aan dit album is dat Susanna aan elke song er geheel haar eigen draai aan heeft gegeven. Daarnaast hoef je de originele songs niet eens te kennen om hiervan te genieten. Het album klinkt vrij homogeen en consistent ondanks dat de songs uit verschillende hoeken komen. Hou je van muziek die wat barok klinkt, verstild en toch intens? Dan is dit album je gading.
Als voorloper voor haar binnenkort te verschijnen album brengt de Noorse zangeres Susanna (Wallumrod) een cover, of beter gezegd een hommage aan, van “Perfect Day” van Lou Reed. Is al meermaals gedaan horen we je zeggen? Dat is waar maar nog niet op Susanna’s manier. Ze heeft er een minimalistische versie van gemaakt: duimpiano, barokke harp en haar indrukwekkende melancholische stem.
Is dit een geslaagde oefening? Jazeker. Een cover is pas geslaagd als je er je eigen draai kan aan geven. En dat op zo een wijze dat je iets aan het origineel bijbrengt. En dat doet Susanna op schitterende wijze. Heel minimalistisch en met de stem als belangrijkste instrument maakt ze er een introverte en kwetsbare versie van.
De cover art is een werk van de gerenommeerde Noorse graficus Arne Bendik Sjur die de tekening ter beschikking stelde.
Wij kijken door deze song alvast uit naar het nieuwe album ‘Go Dig My Grave’ zal heten en deze week zal verschijnen. Een review hiervan mag je in de toekomst zeker hier verwachten.
Nederlands 
Français 
