Sygo Cries speelde zopas zijn releaseshow in de B52 in Eernegem en het was niet meteen duidelijk of ze nu de ‘oude’ EP ‘Talking About Walls’ in de picture wilden zetten dan wel hun nieuwe EP ‘In Outside Places’.
Sygo Cries is vandaag niet langer een duo maar een band en op deze nieuwe EP krijgen we nog meer een bandgevoel in de sound dan op de vorige.
“Out Of This (World)” is een pittige, up-tempo new wavetrack met een heel herkenbaar en meezingbaar refrein bij een voor het genre eerder klassieke songopbouw. Catchy synthrock.
“Avez Vous (Déjà)” is eerder traag en heeft gastvocalen van Sandra van de Noord-Franse synthwaveband Lillidollrage. Het is anders dan we van deze 2.0-versie van Sygo Cries gewoon zijn, maar alles aan deze track klopt.
Als bonus krijgen we de Blended Mix van “Surrender”, een track die live bijzonder goed werkt en die hier een meer elektronische remix krijgt dan op de eerste Bandcamp-versie.
Voor Sygo Cries lijkt de trein helemaal vertrokken. Op naar een full album.
https://sygocries.bandcamp.com/album/in-outside-places
Sygo Cries - The future’s so bright (they gotta wear shades)
Voor het live-debuut van de 2.0-versie van Sygo Cries had de band de voor de postpunk/wave-scene vertrouwde grond van de B52 in Eernegem uitgekozen. Er waren heel wat fans opgedaagd en die werden zeker niet teleurgesteld.
Als apero mochten de Dead Astropilots uit Lille het publiek opwarmen. Ze zitten op hetzelfde label als de meer gehypte regiogenoten van Dear Deer, maar zijn minstens zo goed. Rachel (zang en toetsen) en Simon (zang en gitaar) brachten als Dead Astropilots in 2018 het fijne album ‘New Control’ uit en dat is vandaag nog steeds de ruggengraat van hun set. Ze brachten het album bijna integraal en in volgorde, want er zit – zeker voor henzelf – een rode draad, een verhaal in dat album. De ene keer klinken de Dead Astropilots als bijna vrolijke, onschuldige synthpop, in andere nummers is het meer donkere postpunk en coldwave.
Het is niet zo moeilijk om te vinden waar ze de mosterd gehaald hebben. Hun track “Inside A Dream” mixen ze met grote stukken van “Primary” van The Cure. Ook “Shadowplay” van Joy Division stond lang op hun setlist, maar niet in Eernegem.
Van het publiek in de B52 krijgt het Franse duo een vrijgeleide naar enthousiast applaus en daar leken ze zelf ook heel enthousiast over. Afsluiter “The Center” mondde uit in een hoop fuzz en feedback, met Simon die zijn gitaar ‘bespeelde’ met een speelgoed spacegun. Met zo’n bandnaam moet dat kunnen.
Dead Astropilots is een band om in de gaten te houden, vooral als er nog eens nieuw werk uitkomt.
Na de Dead Astropilots mocht Sygo Cries aantreden met zijn blend van postpunk, synthwave en coldwave. De eerste keer als band (in deze bezetting) en de allereerste keer op een podium voor gitarist Brooklyn. Met zijn 17 jaar zou hij de zoon kunnen zijn van elk van de drie andere bandleden. Hoewel voor de show de zenuwen zichtbaar door zijn lijf gierden, leverde hij een prima prestatie.
Maar Sygo Cries is toch in de eerste plaats de band van Mika Goedrijk. Vooral nu hij pas de stekker heeft uitgetrokken bij zijn This Morn’ Omina, hoewel die band nog een paar mooie buitenlandse concerten in de agenda had staan.
De hernieuwde Sygo Cries wordt nu zijn speeltuin en het mag vooruit gaan. Het concert in Eernegem was eigenlijk de door corona uitgestelde releaseshow van de EP ‘Talking About Walls’ van 2021 en daar is nu al een nieuwe EP.
Het concert in de B52 werd ingezet met een nog onuitgebrachte track: “Hand Me Down” en later volgde nog het onuitgebrachte “Half The Man”. Ook al heel vroeg in de set zat “End Of A Century”, de eerste track die Mika Goedrijk schreef met bassist en mede-songschrijver Wim Guillemyn (van o.m. The Other Intern) en daarna het aanstekelijke “Surrender”. Die laatste was een extraatje voor wie de EP ‘Talking About Walls’ digitaal kocht en de track staat in een remix op de nieuwe EP ‘In Outside Places’.
Van die nieuwe EP kregen we “Avez Vous” niet te horen. Het is dan ook een track met gastvocalen van Sandra van Lilidollrage, ook al een postpunkband uit Lille, en die was er vanavond niet.
Wel op de setlist stond het fijne “Out Of This World”. Van de vorige EP kregen we alle tracks te horen, met een zinderende versie van “Spiders” en extra veel applaus voor setafsluiter “Ship Of Friends”, de voorlopig enige heropgeviste song van de 1.0-versie van Sygo Cries. Daar net voor speelde de band nog “Evil Land” van La Muerte. Daarmee hebben ze wel een coole band gekozen om te coveren, maar misschien niet de juiste song. Als toegift was er nog “Hollow Man” van The Cult en ook dat is geen voor de hand liggende cover.
Sygo Cries stond er in Eernegem als band. Ondanks corona waren ze goed op elkaar ingespeeld en als er al slordigheidjes in de set zaten, dan heeft niemand daar iets van gemerkt. De jonge gitarist zal vast snel podiumvaster worden en moet nog wat meer op zijn strepen staan als het gaat over zijn ‘plaats’ in de geluidsmix. Maar die drie ervaren rotten zijn goede leermeesters. Mika, geboren als entertainer, en Wim zijn op dreef als songschrijvers. Toetsenist Olivier Moulin (van ook The Mars Model) is medebepalend voor het groepsgeluid. Er zou zelfs mogelijk nog een drummer van vlees en bloed aansluiten bij Sygo Cries, maar dat gerucht kon nog niet met zo veel woorden bevestigd worden. Als we dat allemaal bij elkaar optellen, begrijpen we ineens waarom frontman Mika op het podium de hele tijd een zonnebril bijhad: the future’s so bright, they gotta wear shades.
Organisatie: B52 + Sygo Cries
Twee zomers geleden las Wim Guillemyn (The Other Intern) het berichtje van Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Nebula-H, Pow(d)er Pussy) dat hij een creatieve, gemotiveerde bassist zocht voor Sygo Cries. Wim had de groep nog onlangs gezien toen ze voorprogrammma waren van Your Life On Hold. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs en meldde zich zonder verwachtingen aan. Na wat gechat, spraken ze af. Het klikte meteen. Een idee of een stukje melodie mondde elke keer uit tot een song. Inhoudelijk was het ook een match.
De volgende zomer (2021) kwam Olivier Moulin (The Mars Model) erbij voor live keys en synths. Kort erna kwam de vraag van een jonge hond genaamd Brooklyn Machet om gitaar te mogen spelen bij de band. Na een paar sessies vonden ze dat de andere invalshoek van Brooklyn een meerwaarde bracht en werd hij een vast lid. Een goed jaar later is er dit eerste mini-album op 12” clear blue vinyl.
Voor de productie van ‘Talking About Walls’ vroegen ze Jon Wolf (Your Life On Hold, Mildreda, Diskonnekted, Der Klinke, Dive). Het mini-album omvat vier songs met een mix van verschillende invloeden. De echoes van de Belgische coldwave-en postpunkscene zijn onmiskenbaar aanwezig.
Op de A-kant staan twee songs die zowel catchy als stevig klinken. “Spiders (in our head)” heeft een onderhuidse dreiging en wisselt inventieve baslijnen met de klassieke ijle riffs van het genre. De tempowisseling bij elk refrein is bijzonder catchy. Van “End of the Century” konden we hier reeds de demo-versie bespreken. Het was de eerste song die Wim en Mika samen schreven. Waren we over de demo reeds lovend, dan is de afgewerkte versie nog sterker geworden, met opnieuw heel inventieve versnellingen en pauzes in het tempo. De dreiging is hier iets minder dan op de openingstrack, maar het gevoel van onbehagen is wel tastbaar. Live wordt deze A-kant een bommetje.
Op de B-kant vinden we een herwerking van “Ship of Friends”, een track van de ‘vorige’ versie van Sygo Cries, die op het album ‘Split’ (2016) stond. Hier krijgen de synths een hoofdrol en dat levert een bijzonder dansbare track op die flirt met EBM en EDM. Het mini-album eindigt met de duistere elektro-ballad “The Parting Glass” die mooi in laagjes opbouwt.
‘Talking About Walls’ is een prachtig mini-album. Het enige dat we kunnen opmerken is dat er ‘maar’ vier songs op staan, terwijl we al uitkijken naar een volledig album.
‘End Of A Century’ is een nieuwe demo van Sygo Cries. Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Pow(d)er Pussy, Nebula-H, …) stuurde in de coronazomer een berichtje naar Wim Guillemyn (The Other Intern, …). Mika zocht een creatieve en gemotiveerde bassist voor Sygo Cries. Wim had de band nog gezien enkele maanden ervoor toen ze met o.a. Your Life On Hold speelden in Koekelare. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs. Hij meldde zich zonder verdere verwachtingen aan. Na wat gechat te hebben, spraken ze af en zie het klikte muzikaal meteen.
In een mum van tijd hadden ze enkele songs klaar. Een idee of een stukje melodie van de één mondt haast elke keer uit tot een song die ze beiden enorm leuk vinden. Op het vlak van thema’s in teksten kunnen ze elkaar ook goed vinden. Na de zomer vonden ze beiden dat ze, vooral voor de live events, nog een keyboardspeler nodig hadden. Olivier Moulin (The Mars Model) is een gemeenschappelijke vriend waarvan ze wisten dat het wel kon klikken. Er zijn al bijna genoeg nieuwe songs voor een album, maar eerst wil Sygo Cries jullie via een mini album laten proeven.
‘End Of A century’ is nog maar een demo op bandcamp, maar behoort tot het spannendste wat we dit jaar al gehoord hebben in het brede spectrum van postpunk en coldwave tot EBM. Deze track heeft een dwingende, militante beat, een diepe, stuwende bas, ijzig kille gitaarlijnen en lyrics die ertoe doen.
Van deze Sygo Cries willen we zeker nog meer horen.
‘End Of A Century’ is het begin van een mooie ‘new century’.
https://sygocries.bandcamp.com/releases
Nederlands 
Français 
